Ζητούν κατοχύρωση των περιουσιών τους
Ζητούν κατοχύρωση των περιουσιών τους
Τον Απρίλιο του 2005 ο Ταγίπ Ερντογάν πραγματοποίησε, για πρώτη φορά στην ιστορία των δύο νησιών, επίσκεψη στην Ιμβρο και την Τένεδο και στους εκπροσώπους της ελληνικής μειονότητας, με τους οποίους συνομίλησε και υποσχέθηκε απόδοση δικαιοσύνης και ίση μεταχείριση με τους Τούρκους συμπολίτες τους. Λέγεται, μάλιστα, πως όταν στην Ιμβρο του ζήτησαν να επιτρέψει τη λειτουργία ελληνικού σχολείου, απάντησε: «Κανένα πρόβλημα, βρείτε δέκα μαθητές και ανοίξτε το».
Πολλά πράγματα έγιναν από τότε, αν και από τα τέλη της δεκαετίας του ’90, με την άρση του καθεστώτος απαγόρευσης εισόδου σε «στρατιωτικές περιοχές», όπως είχαν χαρακτηριστεί η Ιμβρος και η Τένεδος, είχε αρχίσει δειλά-δειλά η επιστροφή κάποιων εκπατρισθέντων Ιμβρίων, των πιο τολμηρών, κυρίως για τις καλοκαιρινές διακοπές τους.
Με την πάροδο του χρόνου και καθώς έλιωναν οι πάγοι στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, η ατμόσφαιρα βελτιωνόταν, ξεκίνησε η ανοικοδόμηση και μέχρι τώρα έχουν αναστηλωθεί περισσότερα από 800 σπίτια, καθώς και 180 από τις 300 εκκλησίες και παρεκκλήσια. Περίπου 200 Ιμβριοι ζουν όλο τον χρόνο στο νησί, ξεπερνούν τους χίλιους οι αποκαλούμενοι «εξαμηνίτες», ενώ ο αριθμός εκείνων που σπεύδουν στο νησί τους κάθε Δεκαπενταύγουστο, αναβιώνοντας τις «παλιές καλές μέρες», ξεπερνάει τις 5.000.
Ο κ. Λάκης Βίγκας, ένας δραστήριος Ρωμιός της Πόλης, από τους τελευταίους του Φαναριωτών, είναι επικεφαλής της Γενικής Διεύθυνσης των Βακουφίων, ισχυρού θεσμού της Τουρκικής Δημοκρατίας και εκπρόσωπος των μειονοτήτων της Τουρκίας. «Τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα για τις μειονότητες σε σχέση με τον προηγούμενο αιώνα της άμυνας, της θλίψης και της εσωστρέφειας και εργαζόμαστε ώστε να επωφεληθούμε από τις συντελούμενες αλλαγές», τονίζει για το θέμα της Ιμβρου και αναφέρει: «Στο ανθρώπινο επίπεδο οι σχέσεις έχουν εξελιχθεί θεαματικά. Οι Ιμβριοι στην αρχή έρχονταν πεισματικά να ανακαινίσουν τα σπίτια τους, να δώσουν μια μάχη παρουσίας. Τώρα έρχονται γιατί αισθάνονται πολύ πιο άνετα, αισθάνονται ότι είναι ο τόπος τους και ότι κάποια από τα οράματά τους μπορεί να γίνουν πράξη. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν προβλήματα, αλλά θα πρέπει να τα δούμε στη λογική του χρόνου, τι ήταν πριν από δέκα χρόνια, πώς είναι τώρα και τι μπορούμε να κάνουμε στα επόμενα δέκα χρόνια. Η Ιμβρος έπαψε είναι πλέον ένα νησί όπου γίνεται ανταγωνισμός πολιτικής της πυγμής, είναι ένας χώρος που πρέπει να επιστρέψει σε μια απολύτως ομαλή κατάσταση, όπου οι άνθρωποι θα μπαινοβγαίνουν και θα απολαμβάνουν τα αγαθά του τόπου τους μ’ ένα φυσιολογικό τρόπο και βεβαίως θα τους επιστραφούν όλα τους τα δικαιώματα».
Μεταξύ των τελευταίων, το πρώτο που διεκδικούν οι Ιμβριοι είναι η κατοχύρωση της κληρονομικότητας στο θέμα των περιουσιών τους.
--------------------------------------------------------------------------------
kathimerini.gr
--------------------------------------------------------------------------------
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Αυξομειώσεις
Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ
Ο πρώην πρέσβης της Τουρκίας στην Ελλάδα, διαπραγματευτής τής γείτονος στις διερευνητικές επαφές των δύο χωρών από τη δεκαετία του 2000 και βαθύς γνώστης των αεροναυτιλιακών θεμάτων, Ντενίζ Μπουλούκμπασι, εξέδωσε πρόσφατα βιβλίο στο οποίο περιγράφει τις θέσεις της Τουρκίας στον ελληνοτουρκικό διάλογο για την περιοχή, υπονοώντας σαφέστατα ότι πολλές από αυτές τις έχει ήδη αποδεχθεί ατύπως η Αθήνα.
ΜΕ βάση τα στοιχεία του βιβλίου που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, φαίνεται ότι οι δύο χώρες «δουλεύουν» στη βάση της αυξομείωσης των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο.
**Η ΤΟΥΡΚΙΑ επιμένει να μην υπάρξει αύξηση των ελληνικών χωρικών υδάτων, πέραν των 6 ν.μ. που είναι σήμερα, στη βόρεια, ανατολική και νότια πλευρά των ελληνικών νησιών του Αν. Αιγαίου, δηλαδή εκεί όπου «βλέπουν» τις τουρκικές ακτές. Αυτή η τουρκική θέση είναι περίπου «αυτονόητη», καθώς σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων πέραν των 6 ν.μ. στις περιοχές αυτές, η Αγκυρα δεν θα έχει κανένα ίδιον συμφέρον να καθοριστούν η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ, γιατί τα οφέλη της θα είναι μηδαμινά.
**Η ΤΟΥΡΚΙΑ με τη θέση της αυτή κινείται εκ του πονηρού. Διότι αν η Ελλάδα αποδεχθεί να περιοριστεί στα 6 ν.μ. χωρικών υδάτων στις περιοχές αυτές, τότε, σε περίπτωση προσφυγής των δύο χωρών στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (κάτι που ψελλίζει η Αγκυρα), παρουσιάζεται ο υπαρκτός πλέον κίνδυνος το Δικαστήριο να θεωρήσει ότι τα ελληνικά νησιά του Αν. Αιγαίου αποτελούν «προέκταση» της τουρκικής υφαλοκρηπίδας, που είναι πάγια θέση της Αγκυρας. Με βάση την αρχή της ισότητας, το ΔΔΧ θα μπορούσε να θεωρήσει ότι τα νησιά αυτά έχουν μόνο χωρικά ύδατα και δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, όπως ακριβώς έκανε πριν από λίγο καιρό στην περίπτωση της «νήσου των φιδιών» στη Μαύρη Θάλασσα ανάμεσα στην Ουκρανία και τη Ρουμανία. Η μεταφορά αυτού του «μοντέλου» στην περίπτωση του Καστελόριζου είναι εμφανής στόχος της Τουρκίας.
**Η ΑΥΞΟΜΕΙΩΣΗ των χωρικών υδάτων, σύμφωνα με την πρόταση της Τουρκίας και τα μισόλογα της Αθήνας, θα αποτελέσει παγκόσμιο φαινόμενο διάσπασης της ελληνικής κυριαρχίας με απρόβλεπτες συνέπειες για το FIR Αθηνών. Διότι η αυξομείωση αυτή θα επιφέρει και αλλαγές στα σημεία εισόδου - εξόδου αεροσκαφών στο FIR Αθηνών, που θα απαιτήσουν έγκριση και της Τουρκίας. Επομένως θα επιφέρουν αναδιάταξη του FIR και θα δώσουν την ευκαιρία στην Αγκυρα να διαπραγματευθεί σκληρά για την κατοχύρωση του 25ου μεσημβρινού ως «ορίου» στο Αιγαίο.
Η ΑΠΟΔΟΧΗ της αυξομείωσης των ελληνικών χωρικών υδάτων, αλλά και η διατήρηση των 6 ν.μ. σε Αντικύθηρα - Κάσο - Ρόδο - Ικαρία - Λέσβο - Λήμνο - Σαμοθράκη, θα δώσει το πλεονέκτημα στην Τουρκία να αλωνίζουν τα μαχητικά της στο Αιγαίο, χωρίς καμιά έγκριση από την Αθήνα στο διεθνή εναέριο χώρο, σύμφωνα με τις διατάξεις του ICAO και του Δικαίου της Θάλασσας. Η Αθήνα, δηλαδή, εκτός των άλλων θα αποχαιρετήσει και τα 10 ν.μ. στον εθνικό εναέριο χώρο της.
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Το ψευτο-δημοψήφισμα για τον «μονόδρομο»
Το ψευτο-δημοψήφισμα για τον «μονόδρομο»
Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
Είναι βέβαια κοινός τόπος ο καθ' υπερβολήν λόγος για τη δήθεν κρισιμότητα των επικείμενων (συνήθως εθνικών) εκλογών.
Ομως οι αυριανές, και μάλιστα τοπικές, εκλογές ίσως είναι οι κρισιμότερες της μεταπολίτευσης, αν όχι ολόκληρης της μεταπολεμικής περιόδου, εφόσον το αποτέλεσμά τους μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία που οδηγεί στη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ, όπως αυτή εκπροσωπείται σήμερα από την τρόικα. Η διαδικασία αυτή θεμελιώθηκε σε μια σειρά από απάτες της πολιτικής ελίτ.
Με την πρώτη απάτη έγινε υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου όταν το «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ πήρε την εξουσία για λογαριασμό της υπερεθνικής και της ντόπιας ελίτ, με την ηγεσία του ασύστολα ψευδόμενη ότι δεν ήξερε τη χρόνια κρίση που συνεχώς χειροτέρευε και οδηγούσε στο αναπόφευκτο «σκάσιμο της μεταπολεμικής φούσκας», αλλά και ότι ήταν ανίδεη για το μέγεθος του χρέους και την άμεσα επικείμενη κρίση. Και αυτό ενώ, όπως πρόσφατα κατήγγειλε ο Γερμανός τότε υπ. Οικονομικών Πέτερ Στάινμπρουκ, είχε πλήρως ενημερώσει σχετικά τον «Γιωργάκη» από τον Γενάρη!
Με τη δεύτερη απάτη του δήθεν «μονόδρομου» επιχειρήθηκε η τρομοκράτηση των λαϊκών στρωμάτων ότι, αν δεν δανειζόμασταν από το ΔΝΤ και την Ε.Ε., η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να πληρώσει ούτε τους μισθούς και τις συντάξεις. Ομως, χρήματα βέβαια υπήρχαν για την πληρωμή μισθών και συντάξεων, αν μια πραγματικά σοσιαλιστική κυβέρνηση προχωρούσε σε άμεση προσωρινή παύση πληρωμών και απαγόρευση της κίνησης κεφαλαίου μέχρις ότου συντελεστούν η επανεισαγωγή του εθνικού μας νομίσματος στη θέση του ευρώ και η δραχμοποίηση του χρέους -μέτρα που προϋπέθεταν την έξοδο από την Ε.Ε. και την ΟΝΕ, ώστε να αποκατασταθεί η ελάχιστη απαιτούμενη γι' αυτά εθνική κυριαρχία στο οικονομικό επίπεδο. Τότε, θα μπορούσε, από θέσεως ισχύος, να κάνει επαναδιαπραγμάτευση του χρέους και να εξαναγκάσει τις ντόπιες και ξένες ελίτ (που κυρίως ωφελήθηκαν από αυτό) να το πληρώσουν, αντί να το μετακυλήσει στα λαϊκά στρώματα που τα σπρώχνει στην ανεργία και τη φτώχεια, όπως κάνουν οι σημερινοί σοσιαλιστές-μαϊμούδες που επικαλούνται τη σωτηρία της «Πατρίδος» (διάβαζε «των ελίτ και των προνομιούχων κοινωνικών στρωμάτων»)!
Η νέα και ακόμη μεγαλύτερη απάτη είναι η σημερινή απόπειρα «νομιμοποίησης» των ληστρικών μέτρων και του Μνημονίου, αλλά και των «τομών» που καταργούν κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών (εργασιακό, ασφαλιστικό, Παιδεία κ.λπ.), μέσα από το ψευτο-δημοψήφισμα των δημοτικών εκλογών. Και είναι ψευτο-δημοψήφισμα γιατί ένα πραγματικό δημοψήφισμα προϋποθέτει δημόσια συζήτηση των εναλλακτικών προτάσεων για την αντιμετώπιση της κρίσης, εφόσον βέβαια εξασφαλιστούν οι όροι απόλυτης ισηγορίας στα ΜΜΕ. Ομως, παρόμοιο δημοψήφισμα δεν έγινε ποτέ, παρ'όλο που προκλήθηκε επανειλημμένα γι' αυτό η κυβέρνηση.
Επαξίως λοιπόν τα μέλη της «κυβέρνησης» και οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες που τη στηρίζουν στη Βουλή για χάρη του «άρτου του επιούσιου», καθώς και οι κομματικοί της εγκάθετοι στα συνδικάτα και τα ελεγχόμενα από τις ελίτ ΜΜΕ, που πέρασαν και στήριξαν τα πιο κτηνώδη ίσως μέτρα στην Ελληνική Ιστορία σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, θα μείνουν στη λαϊκή μνήμη ως η «κοινοβουλευτική χούντα».
Τα μέλη και οι υποστηρικτές της χούντας αυτής πλανώνται, επομένως, οικτρά αν νομίζουν ότι με το αυριανό ψευτο-δημοψήφισμα θα «νομιμοποιηθούν». Ιδιαίτερα, μάλιστα, όταν φρόντισαν οι ίδιοι να του δώσουν χαρακτήρα χουντικού δημοψηφίσματος, με τον «Γιωργάκη» να παίζει το ρόλο του... Παπαδόπουλου σε διακαναλική συνέντευξη, όπου συνομιλούσε... με τον εαυτό του, με βάση τις προφανώς στημένες ερωτήσεις των καναλιών, που έπαιρναν επίσης δεδομένο τον «μονόδρομο»! Συγχρόνως, τα δεξιά και «αριστερά» δεκανίκια της χούντας (ΛΑΟΣ, Ανανεωτική Αριστερά, Ευρωπαϊστές μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.) είτε δεν μιλούν καν για Ε.Ε. και ΟΝΕ, την πηγή του «μονόδρομου», είτε τονίζουν τον τοπικό χαρακτήρα των εκλογών, «ξεχνώντας» (ιδιαίτερα οι «μεταλλαγμένοι» Οικολόγοι Πράσινοι!) ότι το τερατούργημα «Καλλικράτης» ουσιαστικά καταργεί την ίδια την έννοια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με την υπερ-συγκέντρωση τοπικής εξουσίας που εισάγει, η οποία σπάζει κάθε δεσμό του πολίτη με την κοινότητά του.
Η απάντηση, επομένως, στο ψευτο-δημοψήφισμα είναι είτε η υπερψήφιση συνεπών αντι-χουντικών υποψηφίων και συνδυασμών που έχουν ταχθεί σαφώς όχι μόνο εναντίον των μέτρων, αλλά και της πηγής των μέτρων (δηλαδή της Ε.Ε. και της ΟΝΕ) είτε το άκυρο με πολιτικό μήνυμα (όπως αυτό των Αργεντίνων το 2000). Αντίθετα, η έκκληση για αποχή είναι εκ του πονηρού, αφού εύκολα θα ερμηνευθεί από τις ελίτ ως απάθεια ή ως οφειλόμενη στους... ηλικιωμένους και αρρώστους!
Βλ. για την ιστορική διαδικασία που οδήγησε στην κρίση, «Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ» (Γόρδιος, Νοέμβρης 2010), Μέρος Α & Β στο ίδιο, κεφ. 10. -
περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία
http://www.inclusivedemocracy.org/pd/
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Έμμεση επιβεβαίωση από τον Δ. Δρούτσα των μυστικών επαφών με την Άγκυρα
«Κινούμαστε αυστηρά στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου, κατοχυρώνοντας πλήρως τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και την εδαφική μας ακεραιότητα. Αυτή είναι και η απόλυτη κόκκινη γραμμή». Αυτή την απάντηση έδωσε ο υπουργός Εξωτερικών σχολιάζοντας δημοσίευμα περί μυστικών διαπραγματεύσεων Αθήνας - Άγκυρας για το Αιγαίο, αποφεύγοντας, ωστόσο, να διαψεύσει ότι έγιναν οι επαφές.
"Ούτε «γρατσουνιά» σε ό,τι αφορά τα κυριαρχικά μας δικαιώματα" είπε ο κ. Δρούτσας μιλώντας στην τηλεόραση της ΝΕΤ και πρόσθεσε: "Από κει και πέρα εμείς είμαστε ανοιχτοί να βρούμε τρόπους συνεργασίας, ακόμα και να προσεγγίσουμε θέματα δύσκολα, είναι προς το συμφέρον μας, είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας να κάνουμε το επόμενο βήμα, αλλά το πλαίσιο είναι ξεκάθαρο".
Απέφυγε, ωστόσο, να απαντήσει επί της ουσίας, εάν δηλαδή υπήρξαν όντως μυστικές επαφές και τι ακριβώς συζητήθηκε σε αυτές.
Ο υπουργός Εξωτερικών αναφερόταν σε σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας "ΤΑ ΝΕΑ", η οποία παρουσίασε απόρρητο τηλεγράφημα. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, τον περασμένο Ιούνιο η Τουρκία επιχείρησε να ανοίξει μυστικό δίαυλο διαλόγου για το Αιγαίο -ανεξάρτητο από τις διερευνητικές επαφές- για τα αεροναυτικά θέµατα, σύμφωνα με απόρρητο έγγραφο που δημοσιεύουν «ΤΑ ΝΕΑ». Η Άγκυρα πρότεινε µυστική διαπραγµάτευση για τη µείωση της έντασης στον αέρα και υπέβαλε προτάσεις που επιχειρούν να µετατρέψουν το Αιγαίο σε ουδέτερη ζώνη. Όπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ, οι συνομιλίες «πάγωσαν» με εντολή του πρωθυπουργού Γ.Παπανδρέου.
Στην ίδια εκπομπή ο κ. Δρούτσας τόνισε ότι ο Έλληνας πολίτης πρέπει να έχει εμπιστοσύνη στην η ελληνική κυβέρνηση.
"Νομίζω την εξωτερική μας πολιτική την ασκούμε με πολύ σαφή και αποτελεσματικό τρόπο, παίρνω το θάρρος να το πω, το βλέπουμε αυτό και στο Σκοπιανό π.χ. όπου ανατρέψαμε μια δυσμενή συγκυρία, κατάσταση την οποία βρήκαμε μπροστά μας πριν από ένα χρόνο. Ο κ. Ερντογάν ασκεί κι εκείνος τη δική του πολιτική και κάνει χρήση και της επικοινωνιακής πολιτικής αν θέλετε. Ο κ. Ερντογάν μας έχει συνηθίσει με αυτό τον ανοιχτό τρόπο προσέγγισης και απέναντι στα media. Λέει πολλά πράγματα με καθαρή γλώσσα, η οποία μερικές φορές μπορεί να σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι. Με την ίδια καθαρή γλώσσα όμως απαντάει και η Ελλάδα. Και δημοσίως και στις συζητήσεις οι οποίες γίνονται με τον Τούρκο Πρωθυπουργό ή με τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών. Για άλλη μια φορά οι θέσεις μας είναι καθαρές, το πλαίσιο είναι ξεκάθαρο μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο εμείς είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε και να βρούμε τρόπους για να φέρουμε την Ελλάδα σε πραγματικά μια νέα τροχιά και να εμπεδώσουμε τη σταθερότητα στην περιοχή".
Απαντώντας σε ερώτηση περί "συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου", ο κ. Δρούτσας δήλωσε: Θα μου επιτρέψετε, με όλο το σεβασμό να το πω αυτό και ν’ αποκαλέσω τέτοιου είδους φράσεις όπως «συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, μυστικές διαπραγματεύσεις…ότι είναι λίγο στερεότυπα αυτά. Οι θέσεις της Ελλάδας, το τονίζω για άλλη μια φορά, είναι διαχρονικές, είναι σαφείς. Εμείς κινούμαστε αυστηρά στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου"
Ένορκη διοικητική εξέταση για τη διαρροή
Απαράδεκτο γεγονός χαρακτήρισε τη διαρροή ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Γρηγόρης Δελαβέκουρας και ανακοίνωσε ότι έχει διαταχθεί ΕΔΕ για το θέμα.
Επισήμανε, δε, πως "η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να φοβάται, οι σχέσεις της είναι ισχυρές και στηρίζονται στο διεθνές δίκαιο" και πρόσθεσε πως δεν είανι απαραίτητο τις θέσεις που παρουσιάζει η Τουρκία να τις υιοθετεί η Ελλάδα".
"Η χώρα μας προασπίζεται τα εθνικά της συμφέροντα και δεν τα διαπραγματεύεται", είπε ο κ.Δελαβέκουρας.
Ταυτόχρονα, υπογράμμισε ότι οι συναντήσεις των γενικών γραμματέων των υπουργείων Εξωτερικών των δύο χωρών, γίνονται στο πλαίσιο των αποφάσεων του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας που έχει συστήσει η Ελλάδα με την Τουρκία.
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Η Τουρκία σε πολύπλοκο σταυροδρόμι...
Η Τουρκία σε πολύπλοκο σταυροδρόμι...
Ανδρέας Γ. Λαμπίκης
Ο επιδιωκόμενος εξοστρακισμός τού Κεμαλικού Κράτους σε συνδυασμό με την υποβάθμιση τών στρατηγών-παπάδων ενέχει κινδύνους. Με πρόσθετο μείον το Ναπολεόντειο σύνδρομο τού Ερντογάν
Μεγάλη νίκη κατήγαγε ο Ερντογάν στην Τουρκία και μάλιστα σε συνταγματικό επίπεδο. Από εδώ κι εμπρός το Κεμαλικό Καθεστώς θα ακολουθεί ―δεν θα προηγείται― τού Ισλαμισμού. Και μαζί με αυτήν τη σημαντική θρησκευτικής υφής πρωτοπορία, οι μέχρι πρόσφατα υπεράνω όλων Στρατηγοί (που σχεδόν απόλυτα κυριαρχούσαν στο Εθνικό Συμβούλιο τής Τουρκίας) θα έπονται τών υπουργών και τού Κοινοβουλίου. Περασμένα μεγαλεία, αφού τελευταίος εν δυνάμει στρατηγός και δικτάτορας ήταν ο στρατηγός Κενάν Εβρέν...
Εικοσιέξι σημαντικές αλλαγές περιέχονται στο Σύνταγμα με το οποίο ο Ερντογάν καθίσταται ―εκτός απροόπτου― παντοδύναμος ηγέτης και εξ αντικειμένου αφεντικό πάντων τών Τούρκων. Οι βασικοί στόχοι τού οποίου είναι:
• Απόλυτη επικράτηση τού Ισλάμ εντός τής Τουρκίας.
• Ανάδειξη τής Τουρκίας σε προστάτιδα δύναμη τού ευρύτερου ισλαμικού Κόσμου.
• Εδραίωση τής Άγκυρας σε περιφερειακή στρατιωτική δύναμη στην στρατηγικά νευραλγική περιοχή τών Βαλκανίων και όχι μόνον.
• Διάσπαση τών εντός τής τουρκικής επικράτειας κινούμενων Κούρδων, τών οποίων βασικός στόχος είναι η δημιουργία ανεξάρτητου Κουρδικού Κράτους. Περίπτωση που αποτελεί θανάσιμο πλήγμα για την Άγκυρα, δεδομένου ότι τα νοτιοανατολικά σύνορα τής Τουρκίας είναι εκτεθειμένα (άμεσα) στο ημιαυτόνομο κουρδικό Κράτος, που ήδη λειτουργεί στα βόρεια τού σημερικού Ιράκ. Από όπου εξορμά (αλλά και επιστρέφει) το αντάρτικο ΡΚΚ.
Ουδεμία αμφιβολία υπάρχει ότι οι 26 αλλαγές στο Σύνταγμα τής Τουρκίας ενισχύουν ακόμα περισσότερο τον Ερντογάν και το πολιτικό Κόμμα του (Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης-AKP). Τόσο μάλλον που ο βασικός κομματικός αντίπαλός του, το Λαϊκό Κόμμα (Cumhuriyet Halk Partιsι-CHP) που ήταν πανίσχυρο επί ημερών Ίνονου (Ισμέτ πασά, στρατηγού και συντρόφου εν όπλοις τού Μουσταφά Κεμάλ-Ατατούρκ) έχει αποδυναμωθεί σημαντικά.
.........................................
Η παγκόμια Ιστορία διδάσκει πως η συγκέντρωση μεγάλης δύναμης σ' έναν ηγέτη αποτελεί, κυρίως, κίνδυνο για τον ίδιο. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν ο Ερντογάν, μετά τον Συνταγματικό θρίαμβο τής 12/9/2010, καθώς και την πιθανή επικράτησή του στις γενικές (βουλευτικές) εκλογές τού προσεχούς έτους (2011), θα αυτοπαρασυρθεί σε κινήσεις Ναπολεόντειας απολυταρχίας. Οπότε...
Και κάτι τελευταίο: ο τουρκικός Στρατός (οι πασάδες) έχουν μεν ταπεινωθεί επανειλημμένα από τον Ερντογάν, αλλά οπωσδήποτε διατηρούν τη δύναμη τής σκανδάλης.
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Στο Συμβούλιο Ασφαλείας Από την Ελευθεροτυπία
Στο Συμβούλιο Ασφαλείας
Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ
Δεν πρόλαβαν να σηκωθούν από το μεσημεριανό τραπέζι οι κ. Δρούτσας και Νταβούτογλου και το τουρκικό ερευνητικό πλοίο «Πιρί Ρεΐς» ξαναβγήκε βόλτα και πάνω από την ελληνική υφαλοκρηπίδα, ώστε να μην ξεχαστεί η πιστή εφαρμογή του τουρκικού νόμου της 14ης Ιουλίου 2010 για σεισμογραφικές τρισδιάστατες έρευνες στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο.
ΟΙ ΠΕΡΙΟΧΕΣ των τουρκικών ερευνών περιλαμβάνουν υφαλοκρηπίδα, η οποία πρέπει να οριοθετηθεί μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Περιλαμβάνουν όμως και τμήματα υφαλοκρηπίδας που είναι αποκλειστικά ελληνική, στην οποία η Ελλάδα, με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας, έχει αποκλειστικά κυριαρχικά και οικονομικά δικαιώματα.
ΣΥΜΦΩΝΑ με το Δίκαιο της Θάλασσας, οι σεισμογραφικές έρευνες σε υφαλοκρηπίδα ξένου κράτους είναι παράνομες και επιπλέον η ελληνική υφαλοκρηπίδα μπορεί να εκτείνεται και στα 200 ναυτικά μίλια (όχι μέτρα) από τα ελληνικά χωρικά ύδατα.
ΜΕ ΤΟ νόμο του Ιουλίου 2010, η Τουρκία αμφισβητεί, πέραν των άλλων, τα ελληνικά χωρικά ύδατα, την περιοχή έρευνας και διάσωσης, ενώ παραλύει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) και απαγορεύει τη δημιουργία ζώνης αλιείας.
ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ δηλαδή για ακόμα μία φορά και κυριαρχικά και οικονομικά συμφέροντα της Ελλάδας. Οι μέχρι τώρα διεθνείς αντιδράσεις της Αθήνας, στην πορεία των τελευταίων δεκαετιών, έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικές και άσφαιρες και σε καμία περίπτωση δεν έχουν αναστείλει το σχεδιασμό της Αγκυρας.
ΟΙ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ αντιδράσεις της ελληνικής κυβέρνησης ήταν και είναι αναποτελεσματικές. Εκτός από τα ελληνικά διαβήματα διαμαρτυρίας, τα οποία η Αγκυρα συστηματικώς και επιδεικτικώς ρίχνει αμέσως στο καλάθι των αχρήστων, το ΥΠΕΞ ενημέρωσε τη Γερμανία, τη Γαλλία και τις ΗΠΑ ότι η Αγκυρα πραγματοποιεί έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, ενώ ο ΥΕΘΑ δήλωσε ότι η χώρα δεν παραδίδει σπιθαμή κυριαρχικών δικαιωμάτων.
ΟΙ ΦΡΑΣΤΙΚΕΣ ελληνικές αντιδράσεις δεν έχουν κανένα απολύτως αποτέλεσμα.
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ επομένως που εγείρεται είναι μήπως έχει έλθει πλέον η ώρα να αναβαθμίσει η Αθήνα την αντίδρασή της. Και σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, η Αθήνα έχει το πλήρες δικαίωμα να καταγγείλει την Τουρκία στο Συμβούλιο Ασφαλείας για παράνομες ενέργειες πάνω στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, που παραβιάζουν κυριαρχικά και οικονομικά συμφέροντα της χώρας.
Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ στο Συμβούλιο Ασφαλείας και η καταγγελία της Τουρκίας καθίστανται, όσο περνά ο καιρός, επιτακτικές και για έναν επιπλέον λόγο. Επειδή ακριβώς η Τουρκία δεν έχει αποδεχθεί και κυρώσει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και δεν δέχεται ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα, όσο καιρό η Αθήνα δεν καταγγέλλει την Αγκυρα για έρευνες στο Καστελόριζο και στις περιοχές της Θάσου, της Αλεξανδρούπολης, της Σαμοθράκης και της Λήμνου, αυτομάτως ενδυναμώνεται στην πράξη η θέση της Αγκυρας ότι τα νησιά στερούνται υφαλοκρηπίδας. Δι' αυτού του τρόπου ισχυροποιείται ο σχεδιασμός της να θέσει όλα τα νησιά του Αν. Αιγαίου κάτω από τον ασφυκτικό κλοιό της τουρκικής υφαλοκρηπίδας, αποκτώντας κυριαρχία επάνω τους, με αποτέλεσμα να επέλθει εθνικός και οικονομικός μαρασμός των νησιών αυτών.
Αποστολή με Email
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Νταβούτογλου, «Στρατηγικό βάθος» και η πνευματική αμηχανία, αν όχι ανημποριά, των νεοελλήνων
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΗΦΑΙΣΤΟΥ
Καθηγητή Στρατηγικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς,
www.ifestosdu.gr
Η νεοοθωμανική πολιτική της Τουρκίας που εκκολάπτεται εδώ και καιρό, αλλά αποκρυσταλλώθηκε στο βιβλίο «Στρατηγικό βάθος» του Αχμέτ Νταβούτογλου, νυν υπουργού Εξωτερικών, σχοινοβατώντας εισέρχεται δυναμικά μέσα στη θυελλώδη δίνη της μεταψυχροπολεμικής διεθνούς πολιτικής.
Συγκρούεται με τους Εβραίους, συντηρεί σχέσεις με τα ισλαμικά καθεστώτα και συνάπτει μαζί τους συμφωνίες, αλλά επικοινωνιακά πρωτίστως απευθύνεται στις ισλαμικές κοινωνίες. Συμπεριφέρεται ισότιμα στις σχέσεις της με τις μεγάλες δυνάμεις, μη διστάζοντας, όπως φαίνεται στο Ιράν, να περάσει μέσα από τις συμπληγάδες των ηγεμονικών συγκρούσεων. Σταδιακά αλλά σχεδιασμένα και μεθοδικά, κτίζει μουσουλμανικά τόξα στα Βαλκάνια, ιδρύει χιλιάδες ισλαμικά σχολεία σε όλο τον κόσμο και καλλιεργεί ερείσματα μέσα στις ισλαμικές κοινότητες στα δυτικά κράτη. Ακόμη, με «απορία» είδαμε όλοι τον αμερικανό Πρόεδρο Ομπάμα να κάνει το πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό στην Άγκυρα, για να τον ακολουθήσει σε δύο χρόνια ο ρώσος ομόλογός του Μεντβέντεφ, ο οποίος και προχώρησε στη σύναψη πλήθους συμφωνιών με την Τουρκία. Είχαμε «νταβουτογλιανές συμφωνίες», επίσης, με τη Συρία και την Αρμενία, ενώ άλλες αντίστοιχες εκκολάπτονται.
Ακόμη πιο σημαντικό, και όχι λόγω επιπολαιότητας ή αθυροστομίας, ο ΓΓ του ΟΗΕ επισκεπτόμενος την Κωνσταντινούπολη υιοθέτησε την περιφερειακή στρατηγική του Νταβούτογλου. Εκατομμύρια μουσουλμάνοι, επιπλέον, διαδηλώνουν με την τουρκική σημαία και η Άγκυρα σχεδιασμένα και σταθερά επιτυγχάνει να γίνει ο σημαντικότερος ενεργειακός κόμβος. Ακόμη, ο γάλλος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων δηλώνει ότι «αναλαμβάνοντας ενεργό ρόλο στην Ανατολή, όπως είχε κάνει επί έτη και στη Δύση, η Τουρκία του 21ου αιώνα ανακαλύπτει εκ νέου τον εαυτό της και τον αναγκαίο ρόλο της ως γέφυρας μεταξύ των δύο κόσμων. Η αξιοσημείωτα ενεργός διπλωματία της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή αντανακλά τη θέση της ως αναδυόμενης δύναμης» .
Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Τουρκίας όχι μόνο αναπτύσσονται αλλά και στοχεύουν σε μεγαλύτερη αυτοδυναμία παραγωγής όπλων, ενώ οι στρατιωτικοί και οι πολιτικοί της Τουρκίας, πριν οι τελευταίοι κάνουν το σουλτανικό τους ταξίδι στην Αθήνα, φρόντισαν να κυριαρχήσουν στρατιωτικά στο Αιγαίο, φθάνοντας μέχρι το Σούνιο, όπου μπροστά στους «στρατηγικά ψύχραιμους» Έλληνες έκαναν επανειλημμένα « αβλαβείς διελεύσεις» κοντά στην Τζια και στο Σούνιο. Τέλος, αλλά όχι το τελευταίο που θα μπορούσε να αναφερθεί, το τουρκικό λόμπι στις ΗΠΑ κατόρθωσε να συγκροτήσει υποστηρικτικές θέσεις για τον αναδυόμενο ρόλο της Τουρκίας και να στοχεύσει τα ελληνικά συμφέροντα, πιέζοντας Αθήνα και Λευκωσία να διασχίσουν γραμμές που στο παρελθόν θεωρούνταν κόκκινες και απαραβίαστες.
Όλα αυτά αναμφίβολα δεν προδικάζουν πως η Τουρκία θα ανέλθει τελικά στα πιο ψηλά σκαλιά των διεθνών ιεραρχιών ισχύος, όπως ξεκάθαρα διακηρύττει, ή ότι δεν θα πέσει στο κενό και δεν θα συντριβεί. Ούτε προδικάζεται ότι θα αντεπεξέλθει επιτυχώς στους εσωτερικούς καθεστωτικούς διχασμούς και στα εγγενή μειονοτικά προβλήματα, μέγιστο των οποίων είναι το κουρδικό. Ακόμη πιο σημαντικό, εισερχόμενη στις συμπληγάδες της ηγεμονικής διαπάλης, κινδυνεύει να συνθλιβεί ανά πάσα στιγμή λόγω μεταλλαγών των ηγεμονικών στρατηγικών σύμφωνα με αστάθμητες ανακατανομές - κίνδυνοι τους οποίους μαθαίνει κανείς ακόμη και αν διαβάσει μόνο το αλφαβητάριο των ηγεμονικών στρατηγικών των τελευταίων αιώνων αλλά και των σημερινών.
Ο πιο σημαντικός και συνάμα πιο αστάθμητος παράγων της νταβουτόγλειας κοσμοθεωρίας και στρατηγικής όμως είναι ο Άνθρωπος. Για τον οξυδερκή παρατηρητή και μελετητή της ιστορίας των διεθνών σχέσεων είναι σαφές πως αυτό που συμβαίνει είναι τόσο ιστορικά σημαντικό όσο και ριψοκίνδυνο: Ένας κρατικά ισχυρός πολιτικώς δρων, η Τουρκία, επιχειρεί για πρώτη φορά μετά τη Βυζαντινή Οικουμένη να συγκροτήσει πολιτικά και συμπολιτειακά τον πανάρχαιο και ποικιλόμορφα ιστορικά διαμορφωμένο -και σήμερα πρωτίστως ισλαμικών προδιαγραφών- κόσμο της Ανατολής. Πνευματικός και πολιτικός τροφοδότης αυτού του περιφερισμού επιχειρείται να είναι το σήμερα διαφοροποιημένο ισλαμικό κίνημα.
Το πεδίο αυτό είναι μεν δύσβατο, αλλά λόγω εσωτερικής διαφοροποίησης και πολιτικής αστάθειας είναι δυνητικά προσιτό σε ένα κράτος όπως η Τουρκία, η οποία διαθέτει οργανωτικές δεξιότητες που δεν διαθέτουν άλλα ισλαμικά κράτη. Η ριψοκίνδυνη γιγαντιαία επικοινωνιακή επιχείρηση της Τουρκίας που στράφηκε κατά του Ισραήλ το καταμαρτυρεί. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ως αποτέλεσμα των αποικιοκρατικών και ηγεμονικών στρατηγικών του παρελθόντος ο κόσμος της Ανατολής, αν και ανθρωπολογικά περιεκτικός, είναι πολιτειακά ασταθής και κοσμοθεωρητικά συγκεχυμένος.
Ο Νταβούτογλου, σε αντίθεση με πολλούς δυτικούς ιστορικούς, έχοντας βαθιά ιστορική θέαση της Ανατολής, συνεχώς κάνει μνεία στην αποικιοκρατία και με περισσή πονηριά παρακάμπτει τον οθωμανικό δεσποτισμό, εμμέσως πλην σαφώς εμφανίζοντας την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως ένα περίπου αγαθοεργό συμπολιτειακό κοσμοσύστημα (η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν ήταν έτσι). Επίσης, αν και ο Νταβούτογλου ειρωνεύεται τον μοντερνισμό έξυπνα, αν όχι αδίστακτα, χρησιμοποιεί τα ιστοριογραφικά εργαλεία που ο ίδιος ο μοντερνισμός καθιέρωσε: Από τις απαρχές των Νέων Χρόνων μέχρι τους συγκαιρινούς αποδομιστές ιστοριογράφους, «ιστορία» σημαίνει αλματώδεις ιστορικές ερμηνείες, φανταστικά ή μυθικά στοιχεία και πολιτικές εκλογικεύσεις που υπηρετούν τις αποικιοκρατικές, ηγεμονικές και κρατικές πολιτικές. Οι μοντερνιστές, δηλαδή οι φιλελεύθεροι, οι φασίστες και οι κομμουνιστές είναι οι τελευταίοι που μπορούν να εκπλαγούν από τις ιστορικές πονηριές του Νταβούτογλου. Οι έχοντες απορίες ας εγκύψουν στον δεύτερο τόμο του «Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού» του Παναγιώτη Κονδύλη για να δουν ότι η παραποίηση της Ιστορίας είναι θλιβερό προνόμιο των μοντερνιστών ιστοριογράφων. Το ότι ο Νταβούτογλου ακολουθεί την ίδια πεπατημένη είναι μια επιστημονική πονηριά που λειτουργεί αμφίπλευρα. Έργο των ελλήνων επιστημόνων είναι να τον ελέγξουν επιστημονικά και όχι να φωνασκούν σπασμωδικά και νευρικά.
Αυτοί οι συλλογισμοί απαιτείται να ιδωθούν διασταλτικά και συγκριτικά. Πνιγμένοι μέσα στον γιγαντιαίο πνευματικό σκουπιδότοπο του μοντερνισμού που στήριξε τη νοηματοδότηση της πολιτικής με όρους ισχύος και την αφαίρεση των πνευματικών από τη δημόσια σφαίρα των ανθρώπων, οι δυτικοί αναλυτές αλλά και μεγάλα τμήματα των δυτικών κοινωνιών αδυνατούν να δουν την ουσιαστική ειδοποιό διαφορά της μεταψυχροπολεμικής εποχής. Το γεγονός δηλαδή ότι η εποχή του μοντερνισμού, όπου πρυτάνευσαν τα κάθε είδους ιδεολογικής έμπνευσης κοσμοϊστορικά σχέδια του διεθνιστικού φιλελευθερισμού, του φασισμού και του κομμουνισμού, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Κατά τη διάρκεια αυτής της μακραίωνης και θυελλώδους εποχής παρέκαμψαν τον παράγοντα Άνθρωπος, πρόταξαν ιδεολογικά δόγματα με σκοπό να διαμορφώσουν την κρατική ανθρωπολογία (αντί το αντίστροφο, που είναι το Πολιτικά φυσιολογικό) και επέφεραν ανθρώπινες καταστροφές που δεν έχουν ακόμη υπολογιστεί με ακρίβεια.
Ομογενοποίησαν βίαια και σε ρατσιστική βάση την Ευρώπη των δουλοπάροικων και εκτέλεσαν μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες όλων των εποχών. Συνάμα εκτέλεσαν τη μεγαλύτερη εδαφική επέκταση στη Βόρειο Αμερική. Το ποικίλων δεσποτικών βαθμίδων δεσποτικό σύστημα της έμμεσης αντιπροσώπευσης, εξάλλου, αποτέλεσε δημοκρατική μεταμφίεση απείρου κάλλους ρατσιστικών εκλογικεύσεων οι οποίες οδήγησαν στην αποικιοκρατία, στην καταλήστευση του πλανήτη, στο ύστερο ηγεμονικό πλιάτσικο των πλουτοπαραγωγικών πόρων και στην άνευ ιστορικού προηγουμένου παρατεταμένη αποσταθεροποίηση ολόκληρου του πλανήτη. Η εικόνα του μοντερνισμού συμπληρώνεται αν αναφέρουμε το γεγονός ότι η Δύση, άλλοτε συγκρουόμενη και άλλοτε συμμαχώντας με τα άλλα δύο τέκνα της τρίδυμης τεκνοποίησης του υλιστικού μοντερνισμού, δηλαδή τον ναζισμό και τον κομμουνισμό, επιδόθηκε επί έναν αιώνα σε μια πρωτοφανή και άνευ πολιτικού σκοπού ηγεμονομαχία, η εκπνοή της οποίας συμβολίζεται με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου.
Βέβαια, λόγω προπαγανδιστικών δομών που ακόμη υπάρχουν και λόγω κεκτημένης ταχύτητας των ιδεολογικοπολιτικών εκπαιδευτηρίων που υπηρετούν άλλοτε τη μια και άλλοτε την άλλη ηγεμονική αξίωση ισχύος, η σύγκρουση των μεγάλων δυνάμεων προβλέπεται να συνεχιστεί τις επερχόμενες δεκαετίες του 21ου αιώνα. Η τουρκική πολιτική ηγεσία φαίνεται ότι έχει ξεκάθαρα καταλάβει αυτό το γεγονός. Έτσι, απροσχημάτιστα, αντί να αναλωθεί σε κενού περιεχομένου αναλύσεις περί μιας επερχόμενης δήθεν πολιτικά ενοποιητικής παγκοσμιοποίησης, αποφάσισε να επιδιώξει την εκπλήρωση των σκοπών της με μαχητικό τρόπο και με τις προϋποθέσεις που θέτει η συνεχιζόμενη ηγεμονική διαμάχη.
Θεωρώ κύριο στοιχείο των πολιτικών στοχασμών του Νταβούτογλου το γεγονός ότι διέγνωσε επακριβώς αμφότερα τα πολιτικά χαρακτηριστικά του επερχόμενου διεθνούς γίγνεσθαι: Από τη μια πλευρά είναι η ηγεμονική διαπάλη που συνεχίζεται. Από την άλλη είναι το δυσδιάκριτο στους δυτικούς αλλά πασίδηλο στους παρατηρητικούς αναλυτές γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά τον 15ο αιώνα ο Άνθρωπος επανακάμπτει στην Πολιτική επιχειρώντας να τη διαμορφώσει σύμφωνα με την κατά κράτος και κατά περιφέρεια υποκείμενη ανθρωπολογία. Ο Νταβούτογλου, μάλιστα, φαίνεται να έχει πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι ενώ αυτό είναι το σημαντικότερο φυσιογνωμικό χαρακτηριστικό του κόσμου σήμερα υπάρχουν νέες ανθρωπολογικές συνθήκες και κυρίως ένα γιγαντιαίας σημασίας ιστορικό γεγονός: Ο αρχαίος κόσμος, τον οποίο διαδέχθηκαν οι Ρωμαίοι και στη συνέχεια ο κόσμος της Βυζαντινής Οικουμένης, έχει σε πολύ μεγάλο βαθμό εξισλαμιστεί. Ελάχιστοι στη Δύση έχουν επίγνωση, με πολιτικά άξιο τρόπο, της σημασίας αυτού του νέου ιστορικού στοιχείου. Του Νταβούτογλου πάντως όχι μόνο δεν του διαφεύγει, αλλά διαποτίζει την ανάλυσή του, καθώς συχνά παρατηρεί ειρωνικά ότι και στον δυτικό κόσμο οι ισλαμικοί πυρήνες δεν είναι πολιτικά αμελητέοι, αλλά αντίθετα πολιτικά (για τον νεοοθωμανισμό) αξιοποιήσιμοι.
Όντως, αφήνοντας κατά μέρος τους συναισθηματισμούς, είναι ζήτημα στοιχειώδους ορθολογισμού να τονιστούν η ειδοποιός διαφορά και οι πολιτικές προεκτάσεις της επανάκαμψης του Ανθρώπου στην Πολιτική. Είναι το νέο δυναμικό στοιχείο των ενδοκρατικών και διακρατικών σχέσεων και καμία πολιτικά άξια λόγου ανάλυση των διεθνών σχέσεων δεν μπορεί να το αγνοήσει. Η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων, και κυρίως των ανατολικών κοινωνιών (κατά το πλείστον σήμερα μουσουλμανικών πλην Κίνας και Ινδικής Χερσονήσου), αλλά και του ρωσικού έθνους που αναβιώνει, χωρίς να εξαιρούνται και οι κοινωνίες στη Μέκκα των υλιστικών κρατών της Δύσης οι οποίες αναζητούν μια ανθρωπολογικά πιο περιεκτική Πολιτική, αξιώνει ρόλο εντολοδόχου. Δεν μιλάμε, ασφαλώς, για μαγικές αλλαγές ή για ευθύγραμμες πολιτικές εξελίξεις που αλλάζουν τον κόσμο από τη μια μέρα στην άλλη. Μιλάμε για τα μεγάλα ρεύματα της Ιστορίας που συμπλέκονται με τα μικρά, δημιουργώντας κύματα που διώχνουν τον υλιστικό κόσμο και που φέρνουν πίσω έναν ανθρωπολογικά μεστό κόσμο, που έρχεται σε Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο. Όπως εύστοχα παρατηρεί ο Νταβούτογλου, σε αυτόν τον κόσμο που έρχεται κάποιοι θα γράψουν Ιστορία και κάποιοι άλλοι απλώς θα τη διαβάζουν. Η σύγκρουση των δύο κόσμων, του υλιστικού που φεύγει και του ανθρωπολογικά μεστού που έρχεται, θα είναι αναπόδραστα θυελλώδης.
Η Τουρκία επέλεξε να εισέλθει στη δίνη που δημιουργείται. Κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει πλέον -και αν θίγεται θα είναι γι' αυτόν εξοντωτικό- την επικοινωνιακή απήχηση των κινήσεων της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας μέσα στον απέραντο και αστάθμητο μουσουλμανικό κόσμο. Ούτε βέβαια και μπορεί να υποτιμήσει το τι μπορεί να σκέφτεται και να σχεδιάζει ως αντίδραση το πανίσχυρο ισραηλινό λόμπι και το πανίσχυρο εβραϊκό κίνημα. Η διεθνής πολιτική όμως, αμφίπλευρα, επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις και απαιτείται να μην προδικάζει κανείς το παραμικρό. Η διεθνής πολιτική θα κινηθεί δυναμικά όσο ποτέ άλλοτε και με νέα δεδομένα. Οι ακαδημαϊκοί περιγράφουν και ερμηνεύουν. Οι κοινωνίες και οι πολιτικοί επιλέγουν, αποφασίζουν και εφαρμόζουν. Ο Νταβούτογλου στην Τουρκία, πλέον, παίζει αμφότερους τους ρόλους. Στην Ελλάδα απουσιάζουν παίκτες αμφότερων των ρόλων, και οι λόγοι δεν είναι του παρόντος να εξηγηθούν.
Ο Νταβούτογλου, πιο πρακτικά, αιτιολογεί την κοσμοϊστορική του θέαση και τη στρατηγική που εισηγείται ως αναγκαιότητα που επιτάσσεται από την κοινωνική διαφοροποίηση του τουρκικού εθνοκράτους, το οποίο θέλει να εντάξει σε ένα ευρύτερο πολιτικό κοσμοσύστημα για να το συγκρατήσει. Την αιτιολογεί επίσης και ως αναγκαιότητα συγκρότησης ενός ισλαμικού περιφερισμού αντίστοιχου με άλλους αναδυόμενους στην Ευρώπη, στην Άπω Ανατολή και στην Αμερική. Ο Νταβούτογλου, σε αντίθεση με την κυρίαρχη άποψη στην Ελλάδα, φαίνεται να είναι αποφασισμένος να λειτουργήσει με όρους ηγεμονικής διαπάλης. Για να το πούμε διαφορετικά, ηγεμονικό κράτος πάει να γίνει και έχει πλήρη επίγνωση του τι σημαίνει αυτό και του πώς συμπεριφέρεται ένα ηγεμονικό κράτος. Απερίφραστα και εισερχόμενος στην αρένα της ηγεμονικής διαπάλης, θα συμπεριφέρεται ως ηγεμονιστής, και αξιώσεις ισχύος θα διέπουν τη νεοοθωμανική στρατηγική: «Όποιος σταθεί μπροστά στους ηγεμονικούς υπολογισμούς της Τουρκίας», γράφει, «πρέπει να δεχθεί σκληρό κτύπημα».
Για να ανέβει τα σκαλοπάτια ισχύος, λειτουργεί ως μοντερνιστής, μιλώντας για σφαίρες επιρροής, ζωτικό στρατηγικό χώρο κ.λπ., και επιδέξια εντάσσει όλα αυτά και πολλά άλλα στην εκπλήρωση του νεοοθωμανικού οράματος, το οποίο επιχειρεί να καταστήσει περιεκτικό με ένα αντίστοιχο πανισλαμικό όραμα. Διαπράττουν φρικτό λάθος όσοι ταυτίσουν αυτήν την κοσμοθεωρία και αυτό το στρατηγικό σχέδιο με τα ιδεολογικά κοσμοϊστορικά σχέδια της μοντερνιστικής περιόδου, δηλαδή των διεθνιστών φιλελευθέρων, των ναζιστών και των κομμουνιστών. Με ιδιοφυή δεξιοτεχνία, ο Νταβούτογλου προτάσσει αυτόν τον ανθρωπολογικά μεστό κόσμο τού ενάμισι σχεδόν δισεκατομμυρίου ανθρώπων και παίζει κυριολεκτικά με τη φωτιά όταν τον καλεί να συγκροτηθεί πολιτικά και να διευρυνθεί συμπολιτειακά.
Ακόμη πιο επιδέξια ανατιμά το τουρκικό εθνοκράτος και την ισχύ που διαθέτει και πρόθυμα το προσφέρει στον μουσουλμανικό κόσμο ως έναν δήθεν περίπου ανιδιοτελή άξονα ενός νέου περιφερισμού. Περιφερισμός ο οποίος, ισχυρίζεται, θα είναι επωφελής για όλους. Η πειστικότητά του, μερικώς τουλάχιστον, καταδεικνύεται από τα προαναφερθέντα γεγονότα, τα οποίαν αν και στην αφετηρία του νεοοθωμανικού εγχειρήματος, δεν πρέπει να υποτιμώνται. Κυρίως δεν πρέπει να υποτιμάται η δυναμική που θα μπορούσαν να αναπτύξουν και η δεξιοτεχνία της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας να τα διαχειριστεί.
Το πνευματικό αδιέξοδο όσων προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο Νταβούτογλου γίνεται νομίζω σαφές: Το ερμηνεύουν με ιδεολογικούς όρους που προτάσσουν την ισχύ και το ιδεολογικό δόγμα στον Άνθρωπο, ενώ ο Νταβούτογλου όντας προνεωτερικός πράττει το ακριβώς αντίθετο. Ταυτόχρονα, όπως είπαμε, επιδέξια και αδίστακτα λειτουργεί με τους κυρίαρχους ηγεμονικούς όρους της διεθνούς διαπάλης. Συναφώς, δεν είναι διόλου τυχαία η συστηματική οικειοποίηση, είναι αλήθεια απύθμενα εκλογικευτική και αλματώδης, όλης της ιστορικής διαδρομής των ανατολικών κοινωνιών. Η πιο πονηρή βέβαια αναλυτική προσέγγιση έγκειται αφενός στην παράκαμψη του δεσποτικού ρόλου των Οθωμανών και αφετέρου στην αυθαίρετη οικειοποίηση όλου του ιστορικού γίγνεσθαι, του οποίου, όπως ρητά λέει, οι Οθωμανοί με τον έναν ή άλλον τρόπο είναι δήθεν οι μοναδικοί και αδιαμφισβήτητοι κληρονόμοι. Κληρονομιά που τώρα, μάλιστα, απλόχερα την προσφέρει σε όλο τον ισλαμικό κόσμο, αν όχι σε όλη την ανθρωπότητα.
Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο η Ελλάδα βρίσκεται στις συμπληγάδες που δημιουργεί η τουρκική στρατηγική. Απειλείται και κινδυνεύει και ο καθείς εύκολα το βλέπει διαβάζοντας τα σχετικά κεφάλαια περί Ελλάδας, Βαλκανίων και Κύπρου του βιβλίου «Στρατηγικό βάθος». Οι Έλληνες κινδυνεύουν πολλαπλά: Ακόμη και αν οι Ερντογάν και Νταβούτογλου φύγουν από την εξουσία και έλθουν κάποιοι άλλοι, οι ιδέες που διατυπώνονται στο «Στρατηγικό βάθος» είναι γνωστό ότι από καιρό κερδίζουν διαρκώς έδαφος στην Τουρκία. Ο Νταβούτογλου απλώς τις αποκρυστάλλωσε στην ύστερη ολιστική εκδοχή τους.
Αφήνοντας κατά μέρος την πασίδηλη οικονομική συντριβή του νεοελληνικού κράτους που επιτέλεσαν τα ελληνικά τρωκτικά της έμμεσης αντιπροσώπευσης της τελευταίες δεκαετίες, το πρόβλημα είναι κυρίως πνευματικό. Ήδη τα πρώτα σχόλια για το βιβλίο του Νταβούτογλου το καταμαρτυρούν. Αριστεροί πατριώτες, αριστεροί διεθνιστές, δεξιοί κατευναστές, δεξιοί εθνικιστές και οι αναρίθμητες ενδιάμεσες αποχρώσεις τους δημιουργούν έναν πανικόβλητο κυκεώνα ασυνάρτητων και αντιθετικών ερμηνειών. Η πνευματική ισοπέδωση της Ελλάδας που από καιρό προκάλεσε η ιδεολογική ερμηνεία των πραγμάτων, είχε αποτέλεσμα να στερηθούν οι Έλληνες δυνατότητες να ερμηνεύσουν τον κόσμο με κλασικούς όρους, αντλώντας από τη δική τους παράδοση, που αρχίζει πριν από τα κλασικά χρόνια και φθάνει, βασικά, μέχρι το 1922. Πολιτική κληρονομιά που ποτέ δεν εξέλιπε, γιατί είναι οικουμενική και ανά πάσα στιγμή αξιοποιήσιμη. Έτσι στις πρώτες αντιδράσεις μετά τη δημοσίευση του «Στρατηγικού βάθους» οι προτροπές των λίγων να μελετήσουμε ψύχραιμα και ορθολογιστικά την πορεία της Τουρκίας επισκιάστηκαν από άναρθρες ιδεολογικές κραυγές μυωπικών αναλύσεων όσων στο παρελθόν πνίγηκαν πνευματικά στους φιλελευθερισμούς, στους κομμουνισμούς και στους φασισμούς. Ας μην ξεχνούμε και κάποιους κατεργάρηδες που σιωπούν ακόμη, αλλά λογικά σύντομα θα εκδηλωθούν υπερνταβουτόγλεια ή τυχοδιωκτικά αντινταβουτόγλεια, εξυμνώντας το στρατοκρατικό καθεστώς. Είναι εκείνοι οι ειδικοί της αποδομητικής ιστορικής ανεκδοτολογίας, οι οποίοι προηγήθηκαν κατά πολύ του Νταβούτογλου στη δικαιολόγηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως περίπου αγαθοεργού, δήθεν, συμπολιτείας. Είναι επίσης εκείνοι οι διεθνικοί πλιατσικολόγοι οι οποίοι επί μία δεκαετία δούλευαν εντατικά για να σπρώξουν την Ελλάδα στον κατευνασμό, παραπληροφορώντας την ελληνική κοινωνία και την ελληνική πολιτική ηγεσία για το τι ακριβώς είναι και το τι ακριβώς κάνει η ομάδα Ερντογάν / Νταβούτογλου. Μόλις τώρα, νομίζω, αρχίζουν τα δύσκολα και το «Στρατηγικό βάθος» του Νταβούτογλου είναι μια ευκαιρία για νέα συζήτηση. Διεθνολογικά μεστές αναλύσεις Ελλήνων προκάλεσαν χιλιάδες πυρά και επιστημονική δολοφονία των συγγραφέων.
Είμαι πραγματικά περίεργος, έτσι μάλλον από γούστο, όπως θα έλεγε κι ο Κονδύλης, τι θα προκαλέσει ο Νταβούτογλου με την αμφιλεγόμενη αλλά πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυσή του.
20/06/2010
ΠΑΡΟΝ.gr
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Απειλεί να συνθλίψει το ΡΚΚ ο αργηχός του στρατού της Τουρκίας
Απειλεί να συνθλίψει το ΡΚΚ ο αργηχός του στρατού της Τουρκίας
Ο αρχηγός του Στρατού της γείτονος, Ιλκέρ Μπασμπούγκ, υποσχέθηκε, με δήλωση του, να συνθλίψει τους Κούρδους αντάρτες, με αφορμή το θάνατο πέντε Τούρκων στρατιωτών, στη διάρκεια επιχείρησης στα νοτιοανατολικά της χώρας.
"Εάν πιστεύετε ότι οι επιθέσεις αυτές θα πλήξουν την αποφασιστικότητα και την αποτελεσματικότητα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στον αγώνα τους κατά της τρομοκρατίας πλανάστε", δήλωσε, σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο, σε δημοσιογράφους, στην Άγκυρα ο Ιλκέρ Μπασμπούγκ.
Στρατιωτική βάση δέχθηκε επίθεση από αντάρτες του ΡΡΚ το περασμένο Σάββατο, στην επαρχία Τουντσελί (στα ανατολικά της χώρας), σκοτώνοντας πέντε Τούρκους στρατιώτες και τραυματίζοντας άλλους επτά.
Η άνοιξη σηματοδοτεί κάθε χρόνο την έναρξη των συγκρούσεων μεταξύ του ΡΚΚ και του τουρκικού Στρατού, διότι με το λιώσιμο του χιονιού, οι Κούρδοι αντάρτες μπορούν να εξαπολύουν επιθέσεις ευκολότερα, εγκαταλείποντας τις ορεινές βάσεις τους στα σύνορα με το Ιράκ, σημειώνει η τουρκική εφημερίδα Χουριέτ.
enet.gr
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
O ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΤΟΥΣ ΠΟΜΑΚΟΥΣ
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ: Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΤΑΓΙΠ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΤΟΥΣ ΠΟΜΑΚΟΥΣ
Μια απίστευτη εξέλιξη ήρθε να ενισχύσει τον αγώνα των Πομάκων για την αναγνώριση της ιδιαιτερότητάς τους. Δυστυχώς, όχι από την Ελλάδα, αλλά από την Τουρκία. Ο πρωθυπουργός της χώρας που επεξεργάζεται και προωθεί την πολιτισμική γενοκτονία μας, σε δηλώσεις του στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του αλλά και στα τουρκικά ΜΜΕ, μεταξύ των μειονοτήτων της Τουρκίας, αναγνώρισε για πρώτη φορά τους Πομάκους, ως μη Τουρκική ομάδα, η οποία μάλιστα βρίσκεται σε κατώτερο επίπεδο από την Τουρκική εθνική ομάδα. Συγκεκριμένα, δήλωσε «επιθυμούμε να άρουμε όλες τις δυσκολίες, ώστε να μην υπάρχει μέσα στην Τουρκία των 72 εκ. κατοίκων η ανώτερη εθνική ταυτότητα του Τούρκου και οι κατώτερες των Λαζών, τωνΚούρδων, των Κιρκασίων των Πομάκων και των άλλων ομάδων».
Πραγματικά, στην Τουρκία συμβαίνουν συγκλονιστικές αλλαγές και κανείς δεν περίμενε να ακουσθεί από στόμα Τούρκου πρωθυπουργού αυτή η φράση. Τη στιγμή που στην Ελληνική Θράκη κυβερνήσεις, βουλευτές, νομάρχες, δήμαρχοι και άλλοι παράγοντες κρύβονται και στρουθοκαμηλίζουν απέναντι στο Πομακικό, μόνο και μόνο για να έχουν τα εύσημα και τις ψήφους των εθνικιστών, στην ίδια την Τουρκία οι εξελίξεις τους ξεπερνούν.
Τι μπορούν να πουν τώρα όσοι τουρκόφρονες στη Θράκη (μουσουλμάνοι βουλευτές, τουρκόφωνες εφημερίδες, μαϊμου-μουφτήδες και άλλοι) αρνούνται την ύπαρξή μας ή προπαγανδίζουν ανοησίες του τύπου ότι οι Πομάκοι είναι Τούρκοι; Η φράση του Ταγίπ Ερντογάν είναι για εμάς η καλύτερη πιστοποίηση της διαφοράς μας από τους Τούρκους. Η ίδια η Τουρκία αναγνωρίζει ότι δεν είμαστε Τούρκοι.
Πλησιάζει η ώρα κσι στην Ελλάδα, όπου πολλοί θα ντρέπονται για όσα κάνουν και για όσα δεν κάνουν (κυβέρνηση, βουλευτές, πανεπιστήμια κ.ά.). Η ιστορία δεν γυρνάει πίσω. Οι Πομάκοι θα επιβιώσουν είτε το θέλουν είτε όχι. Περιμένουμε και από τον Έλληνα πρωθυπουργό μια ανάλογη δήλωση αναγνώρισης της ύπαρξής μας!
Σεντάτ Μπίμπαση
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
ΗΠΑ: "Η Τουρκία θα βοηθήσει την Ελλάδα να ξεπεράσει την κρίση"!
ΗΠΑ: "Η Τουρκία θα βοηθήσει την Ελλάδα να ξεπεράσει την κρίση"!
16-04-2010
Φαίνεται ότι με την εικόνα που δίνουν οι κυβερνώντες για την χώρα μας προς το εξωτερικό τους τελευταίους έξι μήνες, οι Ηνωμένες Πολιτείες πίστεψαν ότι ξαναγίναμε τούρκικο βιλαέτι, κι έτσι η Χ.Κλίντον συνομιλεί με τον Α.Νταβούτογλου στην Ουάσιγκτον για το πως η "μαμά-Τουρκία" (σ.σ.: η Τουρκία που τα παιδιά της πεινάνε, ξυπόλυτα στους δρόμους) θα βοηθήσει την Ελλάδα να ξεπεράσει την οικονομική κρίση"!
Ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, κάποιος Κρόουλι, ανέφερε στην σημερινή ανακοίνωσή του ότι ο Αχμέτ Νταβούτογλου κατά την διάρκεια της συνάντησής του με την Χίλαρι Κλίντον συζήτησαν το θέμα της ελληνικής οικονομικής κρίσης και ότι – άκουσον, άκουσον - «η Τουρκία επιθυμεί να βρει έναν τρόπο να βοηθήσει την Ελλάδα, αλλά σε ό,τι αφορά τη μορφή που θα μπορούσε να λάβει αυτή η βοήθεια, θα σας παρέπεμπα στην Τουρκία».
Αλήθεια ο εξευτελισμός της χώρας έχει πάτο;
Ο Κρόουλι ανέφερε ότι στη συνάντηση συζητήθηκαν επίσης το Κυπριακό και η κατάσταση στο Ιράκ, αλλά κύριο θέμα συζήτησης αποτέλεσε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν όπου ο Νταβούτογλου κατέθεσε την τουρκική προσέγγιση, η οποία διαφοροποιείται σε σχέση με την επιβολή νέων κυρώσεων λόγω και της γειτνίασής της με το Ιράν και υποστηρίζει τη συνέχιση της διπλωματικής προσπάθειας.
Ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξέφρασε «κατανόηση για τις τουρκικές ευαισθησίες» -αλλίμονο!- σημείωσε ότι κάθε προσπάθεια προς την κατεύθυνση της αναζήτησης λύσης είναι χρήσιμη, αλλά υπογράμμισε ότι η διεθνής κοινότητα καλείται να αναλάβει τις ευθύνες της.
Tο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών πως αντιδρά σε όλα αυτά;
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Α. Νταβούτογλου: «Περιφερειακή δύναμη η Τουρκία»
Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος θα συναντηθεί, σήμερα, με την Χ. Κλίντον στην Ουάσινγκτον, τόνισε ότι η χώρα του έχει συμφέροντα σε Ευρώπη, Ασία, Μ. Ανατολή, Καύκασο και Μαύρη Θάλασσα, ενώ τάχθηκε υπέρ της διπλωματικής λύσης στην κρίση με το Ιράν. Για τα ελληνοτουρκικά μίλησε για πρόοδο στις διμερείς σχέσεις, ενώ για το Κυπριακό έκανε λόγο για «χαμένη ευκαιρία» με το σχέδιο Ανάν.
Για ξεχωριστή στρατηγική σχέση που συνδέει τις ΗΠΑ και την Τουρκία έκανε λόγο ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, σε ομιλία του στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων της Ουάσιγκτον, όπου κλήθηκε από τον συντονιστή, πρώην πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Άγκυρα, και μετέπειτα υφ. Εξωτερικών Μαρκ Γκρόσμαν, να αποσαφηνίσει τη θέση της χώρας του στο ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.
Ο κ. Νταβούτογλου περιέγραψε την Τουρκία ως περιφερειακή δύναμη η οποία έχει σημαντικά στρατηγικά συμφέροντα στην Ευρώπη, την Ασία, τη Μέση Ανατολή, τον Καύκασο, αλλά και στην Κασπία και τη Μαύρη Θάλασσα.
Αφού τόνισε ότι η χώρα του είναι αντίθετη στην κατασκευή πυρηνικών όπλων από το Ιράν, συμπλήρωσε ότι ταυτόχρονα θεωρεί πως κανένα κράτος δεν πρέπει να έχει πυρηνικό οπλοστάσιο στη Μέση Ανατολή αναφερόμενος ευθέως στο Ισραήλ.
Με αυτό το σκεπτικό επέμεινε ότι η καλύτερη προσέγγιση στο θέμα του Ιράν είναι η διπλωματική προσπάθεια και όχι οι κυρώσεις, και προς αυτή την κατεύθυνση θα κινηθεί η Άγκυρα.
Στο πλαίσιο αυτό υπενθύμισε ότι στο πρόσφατο παρελθόν η Τουρκία υπέστη σοβαρή οικονομική ζημία από τις κυρώσεις που είχαν επιβληθεί στο επίσης γειτονικό της Ιράκ.
Στο πλαίσιο της προβολής της γνωστής θέσης περί μηδενικών προβλημάτων με τα γειτονικά κράτη, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας επικαλέσθηκε και την πρόοδο που σημειώνεται στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, την πρόσφατη συνάντησή του με τον Δημήτρη Δρούτσα στην Άγκυρα, και τη σχεδιαζόμενη επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα όπου θα τον συνοδεύσουν δέκα υπουργοί.
Ερωτηθείς από τον πρώην πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα, και πρώην συντονιστή του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το Κυπριακό, Τομ Μίλερ, για την προοπτική λύσης στην Κύπρο, ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας εκτίμησε ότι χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία με την απόρριψη του σχεδίου Ανάν το 2004, και αναρωτήθηκε πώς είναι δυνατόν η διεθνής κοινότητα να εξακολουθεί να στηρίζει την ελληνοκυπριακή πλευρά η οποία το καταψήφισε, και να διατηρεί σε απομόνωση την τουρκοκυπριακή κοινότητα παρότι αυτή το υπερψήφισε.
Ο κ. Νταβούτογλου υποστήριξε ότι η Ελλάδα και οι Ελληνοκύπριοι αποδέχθηκαν το σχέδιο στις διαπραγματεύσεις του Μπούργκενστοκ, αλλά δεν τάχθηκαν υπέρ της υπερψήφισής του όταν ήρθε η ώρα της κρίσης, δηλαδή τα δημοψηφίσματα. Και χαρακτήρισε την εξέλιξη εκείνης της πρωτοβουλίας του ΟΗΕ ως άδικη. Ολοκλήρωσε, δε, την αναφορά του στο Κυπριακό σημειώνοντας ότι η Άγκυρα έχει ενθαρρύνει τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ να αναζητήσει ειλικρινά λύση, και στο πλαίσιο αυτό ο Τουρκοκύπριος ηγέτης κατέθεσε τον Ιανουάριο συμβιβαστικές προτάσεις, αλλά εκτίμησε ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν έχει κίνητρο να πράξει το ίδιο και επιμένει σε ανοιχτές συνομιλίες χωρίς χρονοδιάγραμμα.
Τέλος, ερωτηθείς για την ελεύθερη λειτουργία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τόνισε ότι αποτελεί υποχρέωση της τουρκικής πολιτείας να διασφαλίσει τη θρησκευτική ελευθερία, υποσχέθηκε να καταβάλει προσπάθειες για να βελτιωθεί η κατάσταση, αλλά δεν αποδέχθηκε την οικουμενικότητα του θεσμού λέγοντας ότι με βάση τη συνθήκη της Λωζάννης ο Πατριάρχης πρέπει να είναι Τούρκος πολίτης
enet.gr 15/4/2010
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
«Νταχάου» θέλει η Μέρκελ την ΕΕ!
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
19/3/2010
Σε παροξυσμό αντιθέσεων οδηγείται σταδιακά η ΕΕ. Με καταλύτη τη βοήθεια ή όχι προς την Ελλάδα, αναδύονται τώρα οι βαθύτερες διαφορές θέσεων και συμφερόντων των ηγετικών χωρών της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σε θεμελιώδη ζητήματα. Συγκρούονται πλέον ανοιχτά η Γερμανία με τη Γαλλία, τη στιγμή που η ίδια η γερμανική ελίτ διχάζεται και ταλαντεύεται ως προς τη στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσει απέναντι στο ευρώ και στην ΕΕ.
Η καγκελάριος Μέρκελ παρουσιάστηκε προχθές στη γερμανική Ομοσπονδιακή Βουλή με εξαιρετικά επιθετική γραμμή. Για πρώτη φορά υποστήριξε ότι οι ευρωπαϊκές συνθήκες πρέπει να «εξελιχθούν περαιτέρω» με στόχο «να μπορούμε σε έσχατη περίπτωση να αποβάλλουμε μελλοντικά μια χώρα από την Ευρωζώνη, αν παραβιάζει επανειλημμένα τις υποχρεώσεις της. Διαφορετικά, δεν μπορούμε να συνεργαστούμε»!
Αυτή η θέση είναι πραγματική πολιτική βόμβα. Συνιστά παράλληλα ριζική αναθεώρηση της ίδιας της στρατηγικής, όχι απλά της τακτικής του Βερολίνου απέναντι στο ευρώ, άρα απέναντι και στην ευρωπαϊκή οικοδόμηση συνολικά. Ανοίγει εκ νέου θεμελιώδη ζητήματα, για τα οποία υποτίθεται ότι η Γερμανία είχε αποφασίσει οριστικά και αμετάκλητα πριν από δέκα και πλέον χρόνια.
Ολόκληρη τη δεκαετία του 1990 και νωρίτερα στη Γερμανία γίνονταν θυελλώδεις συζητήσεις γύρω από το αν το ευρώ έπρεπε να είναι το κοινό γαλλογερμανικό νόμισμα με «τσόντες» τις χώρες-δορυφόρους (Ολλανδία, Βέλγιο, Αυστρία και Λουξεμβούργο) ή αν θα έπρεπε να καταστεί εξαρχής το νόμισμα όλων ανεξαιρέτως των χωρών-μελών της ΕΕ που επιθυμούσαν να συμμετάσχουν. Τελικά, για λόγους που υπερβαίνουν το θέμα αυτού του άρθρου, επικράτησε η δεύτερη επιλογή - να μπουν όλοι.
Προκειμένου να επιτευχθεί η υλοποίηση αυτής της πολιτικής απόφασης της Γερμανίας, παραβιάστηκαν από τους πάντες (!) τα κριτήρια του Μάαστριχτ και έγιναν αποδεκτές απίθανες λογιστικές απάτες εκ μέρους όλων.
Στο πλαίσιο αυτής της πανευρωπαϊκής συνενοχής λογιστικών απατών έγινε δεκτή και η Ελλάδα στο ευρώ, εν πλήρη επιγνώσει των πάντων ότι και η Αθήνα είχε αντιγράψει κάποιες από τις λαθροχειρίες που είχαν κάνει και οι άλλοι. Ακριβώς γι’ αυτό και οι συνθήκες δημιουργίας του ευρώ δεν συμπεριλαμβάνουν πρόβλεψη αποβολής κάποιας χώρας, παρά μόνο πρόστιμα χρηματικά.
Η νέα θέση της Μέρκελ περί αποβολής χώρας από την Ευρωζώνη συνιστά ανατροπή αυτής της στρατηγικής.
Σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι το Βερολίνο θέλει να επιβάλει σε όλες ανεξαιρέτως τις χώρες της Ευρωζώνης αυστηρότατους μηχανισμούς ελέγχου των οικονομιών τους και της τρέχουσας οικονομικής πολιτικής τους, πολύ πέρα από το σημείο που προβλέπουν οι συνθήκες του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας, τις οποίες εμφανώς οι Γερμανοί θεωρούν ως ήδη ξεπερασμένες. Επιγραμματικά, με πρόσχημα την περίπτωση της Ελλάδας, η καγκελάριος της Γερμανίας Ανγκελα Μέρκελ θέλει να επιβάλει σε όλους τους λαούς της Ευρώπης ένα... «οικονομικό Νταχάου»!
Ακριβώς σε αυτό το γερμανικό σχέδιο αντιτίθεται σθεναρά η Γαλλία, επειδή πολύ σωστά διαβλέπει ότι θίγονται καίρια, θεμελιώδη συμφέροντά της, αφού, αν επικρατήσει αυτή η πανευρωπαϊκή οικονομική δικτατορία της Γερμανίας, θα αλλάξει ριζικά και ο πολιτικός συσχετισμός δυνάμεων στη Γηραιά Ηπειρο.
Λογικό είναι να προσπαθεί το Παρίσι με νύχια και με δόντια να αποτρέψει μια τέτοια εξέλιξη. Γι’ αυτό και υποστηρίζει ο Σαρκοζί την παροχή βοήθειας στην Ελλάδα, γι’ αυτό βγήκε και η Γαλλίδα υπουργός Οικονομίας Κριστίν Λαγκάρντ και επιτέθηκε ευθέως κατά της Γερμανίας απαιτώντας από το Βερολίνο να ενθαρρύνει την κατανάλωση, υπενθυμίζοντας ουσιαστικά ότι τα εμπορικά πλεονάσματα της Γερμανίας απορρέουν από τα εμπορικά ελλείμματα των υπόλοιπων χωρών της ΕΕ, καθώς σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες οι Γερμανοί εξάγουν μεγαλύτερης αξίας προϊόντα από όσης εισάγουν από αυτές.
Οι Γάλλοι υπερασπίζονται στην ουσία το δικαίωμα στα ελλείμματα και στο δημόσιο χρέος, τα οποία αποτελούν μοχλό απασχόλησης και ευημερίας ευρέων μαζών πολιτών, όταν φυσικά χρησιμοποιούνται για τη χρηματοδότηση αναπτυξιακών έργων και όχι για να λεηλατήσουν τα κυβερνητικά λαμόγια τον δημόσιο πλούτο.
Απορίες
Τι είδους Ευρώπη οικοδομούμε;
Διαφωνίες εμφανίζονται ακόμη και μέσα στο συντηρητικό γερμανικό κατεστημένο ως προς τη νέα γραμμή της Μέρκελ. «Δεν στάθηκε στο ύψος της η καγκελάριος με την αναφορά -για να μην πούμε απειλή- σε έσχατη περίπτωση να αποβάλλουμε μια χώρα από την Ευρωζώνη», υπογραμμίζει σε πρωτοσέλιδο σχόλιό της η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η οποία είναι δεξιά και φιλοκυβερνητική. «Δεν ήταν η αρχική σκέψη της ευρωπαϊκής ενοποίησης να φτάσουμε σε μια κοινότητα κοινής τύχης, άρα και κοινότητα αλληλεγγύης των λαών της Ευρώπης;», αναρωτιέται ο αρθρογράφος με έκδηλη δυσαρέσκεια για την πορεία που φαίνεται να παίρνει η ευρωπαϊκή πολιτική του Βερολίνου. «Τι είδους Ευρώπη θέλει άραγε σήμερα η Γερμανία;» δείχνει να αναρωτιέται.
Ethnos- Online
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
«Οι... κομπιουτεράδες θέλουν λύση του Κυπριακού»
Πιέσεις από την κυβέρνηση Ομπάμα «βλέπει»
ο Τούρκος πανεπιστημιακός, Μ. Αλτάν
Πρόθεση της τουρκικής Κυβέρνησης «να τελειώνει» με το Κυπριακό διαπίστωσε ο Τούρκος πανεπιστημιακός και συγγραφέας Μεχμέτ Αλτάν, όπως αναφέρει σε ανάλυσή του που δημοσιεύει η τουρκοκυπριακή εφημερίδα Yeni Duzen. Εκτιμά ότι είναι απόρροια Αμερικανικών πιέσεων.
Όπως γράφει, το συμπέρασμα των επαφών του με αξιωματούχους ήταν ότι επιθυμούν πλέον την οριστική επίλυση του ζητήματος, είτε μέσω της συμφωνίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, είτε μέσω της οριστικής διχοτόμησης του νησιού. Ο Αλτάν αναφέρει ότι η στάση της τουρκικής κυβέρνησης επηρεάστηκε από την αλλαγή ηγεσίας στις ΗΠΑ. Με τρόπο γλαφυρό, αναφέρει πως "έφυγαν οι πετρελαιάδες και οι έμποροι όπλων και ήρθαν οι κομπιουτεράδες". Οι νέοι ένοικοι του Λευκού Οίκου επιθυμοπυν την επίλυση όλων των εκκρεμοτήτων που έχει η Τουρκία, καθώς η πολιτική προσέγγισης του 1,6 δισεκατομμυρίου μουσουλμάνων του πλανήτη περνά από την Άγκυρα. Παράλληλα, η Τουρκία εξελίσσεται σε ενεργειακό κόμβο, γεγονός που απαιτεί κοινωνική ευημερία και σταθερότητα.
Εάν δεν επιτευχθεί συμφωνία, "οι ΗΠΑ θα στείλουν ένα αεροπλάνο να προσγειωθεί εδώ, στο Ερτζάν, και το θέμα θα τελειώσει, θα λυθεί έτσι απλά", πρόσθεσε ο Τούρκος πανεπιστημιακός
(Πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ)
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Γ. Παπανδρέου: Αποδείξαμε ότι θέλουμε σχέσεις καλής γειτονίας
Συναντήθηκε με τον Ταγίπ Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη
Τώρα εναπόκειται στην Τουρκία να αποδείξει το ίδιο, τόνισε o πρωθυπουργός
Περισσότερο από μία ώρα, αν και ανεπίσημη, διήρκεσε η κατ' ιδίαν συνάντηση του Γιώργου Παπανδρέου με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στο περιθώριο της άτυπης συνάντησης των υπουργών Εξωτερικών της ΝΑ Ευρώπης. Ο Έλληνας πρωθυπουργός σημείωσε ότι ο Τούρκος ομόλογός του επέδειξε πολιτική βούληση για τη βελτίωση των διμερών σχέσεων, την οποία πρέπει όμως να αποδείξει και στην πράξη.
Αναπτύσσοντας τους λόγους για τους οποίους αποφάσισε να μεταβεί αιφνιδιαστικά στην Τουρκία, ο πρωθυπουργός είπε ότι ήθελε να δώσει δείγμα της εξωτερικής πολιτικής που θα ακολουθήσει η κυβέρνησή του, με ανάληψη πρωτοβουλιών και παρουσία της χώρας στα διεθνή φόρα, με στόχους, όραμα και πρακτικά αποτελέσματα.
Ο Γ. Παπανδρέου σημείωσε ότι με την παρουσία του στην Κωνσταντινούπολη και το μήνυμα που έστειλε στον τουρκικό λαό, απέδειξε ότι θέλει καλές σχέσεις με την γείτονα και στηρίζει την ευρωπαϊκή της πορεία. Τώρα, εναπόκειται στην Τουρκία να κάνει τα βήματα που απαιτεί η Ευρώπη, υπογράμμισε. Σημείωσε ότι όλα αυτά θα αξιολογηθούν κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. τον Δεκέμβριο, τονίζοντας ότι η Ελλάδα δεν έχει αποσύρει από το τραπέζι το ενδεχόμενο άσκησης βέτο, στην περίπτωση που η Τουρκία αποδειχτεί κατώτερη των περιστάσεων.
Παράλληλα, γνωστοποίησε ότι σκοπεύει να συναντηθεί με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μπαροζο, προκειμένου να τον ενημερώσει για τις ελληνικές θέσεις. οι δύο άνδρες είχαν ήδη τηλεφωνική συνομιλία για το ζήτημα, καθώς το ενημερωτικό σημείωμα της Κομισιόν για τη Σύνοδο του Δεκεμβρίου παρουσιάζει αποκλίσεις από όσα υποστηρίζει η Ελλάδα.
Αναφορικά με το Κυπριακό, ο Έλληνας πρωθυπουργός μετέφερε στον Τ. Ερντογάν ότι στηρίζει τις προσπάθειες του προέδρου της Κύπρου, Δημήτρη Χριστόφια και του ζήτησε να πράξει το ίδιο, στηρίζοντας τον ηγέτη των Τουρκοκυπρίων, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ.
Κληθείς να σχολιάσει δημοσίευμα του τουρκικού τύπου, σύμφωνα με το οποίο, θα προτείνει στην Τουρκία σύμφωνο ειρήνης, απάντησε ότι "είναι νωρίς ακόμα". Απαντώντας σε ερώτηση για τις παραβιάσεις στο Αιγαίο, είπε ότι διέκρινε διάθεση αλλαγής στάσης από την πλευρά της Τουρκίας. Αναφερόμενος στο "Ελσίνκι", σημείωσε ότι η Ελλάδα έχασε δύο ευκαιρίες, το 2004 και 2005 για να λύσει τα προβλήματα που έχει με την Τουρκία.
www.enet.gr
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΙΣ
΄Ενα άλλο δείγμα υποτέλειας
του Δαμιανού Βασιλειάδη
μέλους του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των οφειλών
της Γερμανίας προς την Ελλάδα
Η υποτέλεια που διακρίνει τα ελληνικά κόμματα, σε θέματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, διαφαίνεται και σε ένα άλλο πεδίο, αυτό τον Γερμανικών επανορθώσεων.
Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που έως σήμερα δεν πήρε καμία απολύτως αποζημίωση για τις ανθρώπινες και υλικές ζημίες, που προξένησαν τα στρατεύματα κατοχής.
Πρόκειται για δισεκατομμύρια δολάρια που χρωστάει η Γερμανία και που δεν τολμάει λόγω υποτέλειας να διεκδικήσει κανένα κόμμα εξουσίας στην Ελλάδα έως σήμερα, αλλά και κανένα άλλο κόμμα δυστυχώς.
΄Ολα τα κόμματα στα προγράμματά τους το αφήνουν απ’ έξω και στις προεκλογικές τους καμπάνιες το αποσιωπούν.
΄Ομως η πληρωμή των αποζημιώσεων θα κάλυπτε το δημόσιο χρέος και θα ανακούφιζε την Ελλάδα από πολλά άλλα οικονομικά βάρη.
Παραθέτω ένα υπόμνημα που υπέβαλε το Εθνικό Συμβούλιο διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, για να συνειδοποιήσει ο κάθε ΄Ελληνας το έγκλημα των ελληνικών κυβερνήσεων, που δεν τόλμησαν και δεν τολμούν να διεκδικήσουν τα δίκαια της πατρίδας μας, λόγω υποτέλειας, παρ’ όλο που η Ελλάδα συγκριτικά είχε τα περισσότερα θύματα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ακόμη και από την Ρωσία και την Πολωνία, που δεν είναι γνωστό στους περισσότερους ΄Ελληνες, κι ας έχει σχεδόν η κάθε οικογένεια και από ένα θύμα τουλάχιστον, εκτός φυσικά από τις οικογένειες των δοσίλογων.
ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Βούλγαρη 2, 4ος όροφος, Αθήνα
Τηλ.: 210 6713526
E-mail damon@damonpontos.gr
Προς την
Κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
μέσω του πρέσβη της Γερμανικής Πρεσβείας στην Ελλάδα
Η ειρήνη είναι το πρώτιστο από τα βασικά αγαθά, που πρέπει να αποτελεί μόνιμο στόχο όλων μας.
Είναι αδιανόητο να εξακολουθούν οι άνθρωποι να λύνουν τις διαφορές τους αφαιρώντας τη ζωή των συνανθρώπων τους. Αναγκαία συνεπώς προϋπόθεση η φιλία ανάμεσα στους λαούς, για να εξαλειφθεί η κατάρα του πολέμου.
Ο γερμανικός και ο ελληνικός λαός, δεν είναι βέβαια γείτονες είναι όμως πανάρχαιοι λαοί, ανήκουν στην Ευρώπη και από την προσφορά τους – καθένας από το μετερίζι του – στην τεχνολογία, στις επιστήμες , στα γράμματα, στις τέχνες και στη φιλοσοφία, υπολογίζονται ως κύριοι παράγοντες στην ανθρωποποίηση του ανθρώπου. Η συνεργασία συνεπώς και η φιλία τους είναι υποχρεωτική και πέρα από αναγκαία για την εδραίωση της ειρήνης.
Δυστυχώς όμως την ανάπτυξη των σχέσεων φιλίας των δύο λαών εμποδίζει ένα οδυνηρό αγκάθι το οποίο δημιούργησε ο Χίτλερ στη διάρκεια του Β παγκοσμίου πολέμου με την επίθεση, εισβολή και κατοχή της Ελλάδας.
Χωρίς να υπάρχουν εδαφικές προστριβές, ανάμεσα στις δύο χώρες, παρά την ανυπαρξία ανταγωνιστικών διαφορών και χωρίς να έχει προκαλέσει η μικρή Ελλάδα τη μεγάλη Γερμανία, ο Χίτλερ εξαπέστειλε μια τρομερή στρατιά από την μια άκρη της Ευρώπης στην άλλη και κατέκτησε την Ελλάδα.
Ο ελληνικός λαός γνώρισε την πιο μαύρη, την πιο σκληρή, την πιο αιμοβόρα κατοχή στη μακραίωνη ιστορία του: Διαμελισμός της εθνικής του υπόστασης και μοίρασμα των εδαφών της σε άλλα κράτη. Ωμή λεηλασία του εθνικού πλούτου, αρπαγή περιουσιών των πολιτών. Γενοκτονία με την πείνα, την ομηρία, τις ομαδικές εκτελέσεις. Η Ελλάδα είχε τις μεγαλύτερες αναλογικά απώλειες στον πληθυσμό της απ’ όλες τις χώρες της Ευρώπης. Έχασε το 13,5% του πληθυσμού της.
Οι οφειλές της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα και στον Ελληνικό Λαό για όλες αυτές τις καταστροφές, αρπαγές, λεηλασίες και ανθρωποκτονίες συνίστανται:
1. Στο δάνειο που συνήψε το Γ΄ Ράϊχ στις 14 Μαρτίου 1942 από την Ελλάδα και που το Γ΄ Ράϊχ υπόγραψε ότι θα επιστρέψει με το τέλος του πολέμου, ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων και το οποίο δεν έχει επιστρέψει. Ας σημειωθεί ότι το πανίσχυρο Γ’ Ράϊχ απ’ όλες τις κατεχόμενες χώρες της Ευρώπης μόνο με την Ελλάδα συνήψε τέτοιο δάνειο.
2. Στις πολεμικές επανορθώσεις, τις οποίες επιδίκασαν οι 29 Συμμαχικές χώρες, να πληρώσει η Γερμάνια στην Ελλάδα για τις επιτάξεις, αρπαγές και καταστροφές που προξένησαν τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στον υλικό και τεχνικό πλούτο της Χώρας και οι οποίες ανέρχονται στο ποσό των 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων και για τις οποίες δεν έχει δοθεί ούτε ένα μάρκο. Σ’ αυτά τα ποσά δεν υπολογίστηκαν ούτε η ληστεία με το πλαστό γερμανικό μάρκο, ούτε 1,5 τόνος ασήμι και 3,5 τόνοι νικέλιο από το λιώσιμο των κερμάτων, ούτε ο χρυσός της Τράπεζας της Ελλάδας.
3. Στις αποζημιώσεις προς τους Έλληνες πολίτες για την αφαίρεση ή και καταστροφή της περιουσίας τους και την αφαίρεση της ανεκτίμητης ανθρώπινης ζωής. Σε 84 ανέρχονται τα ολοκαυτώματα των μαρτυρικών πόλεων (Καλάβρυτα, Δίστομο, Χορτιάτης, Βιάννος, Νίκαια, Κομμένο, Λιγκιάδες, Βουνιχώρα, Κάντανος κ.τ.λ.) σε εκατοντάδες οι εκατόμβες των θυσιών στα σκοπευτήρια του θανάτου και στα στρατόπεδα της φρίκης στην Ελλάδα, στη Γερμανία, στην Αυστρία και στην Πολωνία. Οι Γερμανικές Κυβερνήσεις θεωρούν ότι εξόφλησαν δήθεν το χρέος τους απέναντι στις εκατοντάδες χιλιάδες θύματα με το αστείο ποσόν των 110 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων που έδωσαν το 1960, σε μια επαίσχυντη συναλλαγή για την αποφυλάκιση του εγκληματία πολέμου Μέρτεν και την παραπομπή των εγκληματιών πολέμου στη Γερμανία για να δικαστούν από τα Γερμανικά Δικαστήρια. Δεν καταδικάστηκε ούτε ένας.
4. Στους αρχαιολογικούς θησαυρούς που άρπαξαν από τα μουσεία και από τους αρχαιολογικούς χώρους. Κατάλογοι τους έχουν δημοσιευτεί και υπάρχουν στην Αρχαιολογική υπηρεσία και στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Αυτές τις απαράγραπτες οφειλές οι κυβερνήσεις της μεταπολεμικής και ενοποιημένης Γερμανίας αρνούνται διαρρήδην να καταβάλουν, άλλοτε με διάφορα γελοία προσχήματα, άλλοτε με την αδιανόητη σιωπή τους και άλλοτε με αναίσχυντα κατηγορηματικά όχι. Μπροστά σ’ αυτή την ασύλληπτη αδικία, είμαστε υποχρεωμένοι να υπενθυμίσουμε στη Γερμανική Κυβέρνηση:
Πρώτον: Με ποιο δικαίωμα δεν καταβάλλει η Γερμανία τις αναμφισβήτητες υποχρεώσεις της απέναντι στην Ελλάδα και στον Ελληνικό λαό. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ιταλία και η Βουλγαρία ξεπλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην Ελλάδα. Δεν είναι παράλογο όμως να έχουν πληρώσει αυτές οι δύο χώρες, που ήρθαν ως κατακτητές στην Ελλάδα, εξαιτίας των Ναζί, και να αυτοεξαιρείται η Γερμανία;
Δεύτερον: Δεν είναι παράλογο, να έχουν πάρει όλες οι χώρες οι οποίες ενεπλάκησαν σε πόλεμο με το Γ΄Ράϊχ, κατεχόμενες και μη, πολεμικές επανορθώσεις, με νόμιμο ή παράτυπο τρόπο, και η Ελλάδα να εξαιρείται;
Τρίτον: Με ποιο δικαίωμα η Γερμανία παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, την κοινή λογική και την πανανθρώπινη ηθική και αρνείται να επανορθώσει όσα ως εισβολέας και κατακτητής το Γ’ Ράϊχ διέπραξε σε βάρος της Ελλάδας και του Λαού της;
Τέταρτον: Με ποιο δικαίωμα η Γερμανία λησμονεί ότι τη σημερινή ύπαρξη της, ως μια από τις Δημοκρατίες της Ευρώπης, την οφείλει στην καθοριστική συμβολή του Ελληνικού λαού στον αγώνα για τη συντριβή του ναζιστικού καθεστώτος; Γιατί, φυσικά, δεν θέλουμε να πιστέψουμε πως ο γερμανικός λαός νοσταλγεί την εποχή του Χίτλερ και δεν θέλει να απολαμβάνει τα αγαθά της Δημοκρατίας.
Πέμπτον: Με ποιο δικαίωμα η σημερινή Γερμανία με την απαράδεκτη συμπεριφορά της απέναντι στην Ελλάδα αρνείται να αναγνωρίσει τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διέπραξε η χώρα μας; Γιατί αρνείται να κατανοήσει ότι όποιος δεν θυμάται την απανθρωπιά και δεν συμβάλει για να απαλείψει τις συνέπειες της, γίνεται και πάλι ευπρόσβλητος σε πλέον μεγαλύτερους και πλέον επώδυνους κινδύνους μετάδοσης των αιτιών που την προκαλούν;
Παρ’ όλ’ αυτά ο Ελληνικός Λαός επιμένει να θεωρεί ότι οι απαιτήσεις της Ελλάδας και του Λαού της δεν είναι ΑΙΤΗΜΑ, είναι ανυποχώρητο ΔΙΚΑΙΩΜΑ. Δε ζητιανεύουμε, απαιτούμε η Γερμανία να πληρώσει αυτά που οφείλει στην Ελλάδα, ως χρέος απέναντι στη λογική, στο δίκαιο, στην ιστορία και στον εαυτό της.
Ο Γερμανικός Λαός οφείλει να γνωρίζει ότι στη σκέψη μας και στις ενέργειές μας δεν πρυτανεύει η εκδίκηση για όσα ανήκουστα εγκλήματα έχουν διαπραχτεί από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής σε βάρος μας. Αντίθετα γνώμονάς μας είναι η αποκατάσταση του δικαίου και η ανάπτυξη της φιλίας ανάμεσα στους Λαούς μας.
Γι’ αυτό προτείνουμε, αφού πρώτα και κύρια η Γερμανία αναγνωρίσει τις οφειλές της προς την Ελλάδα και τον Ελληνικό Λαό να συζητηθεί, σ’ έναν γόνιμο διάλογο, ο πιο πρόσφορος τρόπος καταβολής αυτών των υποχρεώσεων. Αυτές είναι οι δικές μας προθέσεις. Εάν όμως τα αιτήματα μας με διάφορα απίθανα προσχήματα δεν εισακουστούν, γιατί μερικοί επιδιώκουν να σκεπάσει ο χρόνος με λήθη τα γεγονότα, ματαιοπονούν. Όπως δεν ξεχάσαμε και περιμέναμε σχεδόν μισόν αιώνα να ενοποιηθούν οι δυο Γερμανίες για να αξιώσουμε αυτό που δικαιούμαστε, με την ίδια επιμονή, δηλώνουμε ότι δεν πρόκειται να παραιτηθούμε των όσων δικαιούμαστε. Ας έχουν υπ’ όψιν όλοι και η Ελληνική Κυβέρνηση που αδρανεί και η Γερμανική Κυβέρνηση που κωφεύει ότι τα εγκλήματα πολέμου δεν παραγράφονται. Και ακόμα παραπάνω ο Ελληνικός Λαός δεν παραγράφει την ιστορία του.
23Δεκεμβρίου 2008
Μανώλης Γλέζος, πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης
Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα
Δαμιανός Βασιλειάδης, μέλος Διοικητικού Συμβουλίου, εκπαιδευτικός,υπεύθυνος του ΕΣ για τη Γερμανία
Στέλιος Ζαμάνος, μέλος Διοικητικού Συμβουλίου, Πρόεδρος της ΠΣΑΕΑ
Χρήστος Τσιντσιλώνης, μέλος Διοικητικού Συμβουλίου, Πρόεδρος της ΠΕΑΕΑ
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Η πρόκληση Νταβούτογλου
Tου Χρηστου Γιανναρα
Σε δύο άρθρα του στην εφημερίδα το «Εθνος» (2 και 4 Αυγούστου 2009) ο καθηγητής και ακαδημαϊκός κ. Βασίλειος Μαρκεζίνης πρόσφερε στο ελλαδικό κοινό μια συντομογραφική παρουσίαση του «φαινομένου Νταβούτογλου»: Σκιαγράφησε την προσωπικότητα, τις απόψεις και τη σημασία του ρόλου που διαδραματίζει σήμερα στη διεθνή σκηνή ο νέος υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, η δυναμική των ιδεών του.
Η ανάγνωση των άρθρων γεννάει την ανάγκη να ευχαριστήσει κανείς τον καθηγητή Μαρκεζίνη για την εξαιρετικά γόνιμη πρόκληση και τη σοβαρότητα που κομίζουν οι προβληματισμοί του. Κατατίθενται στο κενό, στο τίποτα – η στελέχωση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών από τη σημερινή κυβέρνηση υπηρετεί αποκλειστικά μικροκομματικές σκοπιμότητες απίθανης φτήνειας, η ανικανότητα και η μικρόνοια καταντούν γραφική την εξωτερική μας πολιτική. Και το σκηνικό συμπληρώνεται από τους ανάλογης στάθμης «αρμόδιους» εκπροσώπους της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οσο για τις «δεξαμενές σκέψης» και «μελετών» διεθνολογικού προβληματισμού στην Ελλάδα, μοιάζει να κοπιάρουν τα μεταπτυχιακά ινστιτούτα της αλλοδαπής, όπου κάποτε σπούδασαν οι επιτελείς τους, ή την επεξεργασμένη πληροφόρηση με την οποία τους τροφοδοτούν «συμμαχικές» πρεσβείες. Το φαινόμενο Νταβούτογλου τούς είναι μάλλον «εξωτικό», υπερβαίνει τα ενδιαφέροντά τους.
Αλλά έστω και χωρίς ορατή ελπίδα, οι προβληματισμοί του καθηγητή Μαρκεζίνη παραμένουν γόνιμοι: υπάρχει ακόμα δυναμική ζύμη στην ελληνική κοινωνία, ανίσχυρη εκλογικά, αλλά φορέας των ζυμώσεων που μπορούν να οδηγήσουν σε εκρήξεις ανατροπών. Αξίζει λοιπόν να συζητηθεί η πρόκληση Νταβούτογλου και ποια θα μπορούσε να είναι η ελληνική αξιοποίησή της.
Η συζήτηση δεσμεύεται από πολύ συγκεκριμένα δεδομένα: το 1926, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, η Τουρκία είχε 13 εκατομμύρια κατοίκους και η Ελλάδα 6,5 εκατομμύρια. Σήμερα η Τουρκία έχει 75 εκατομμύρια και η Ελλάδα 10. Το 2020 οι στατιστικές προβλέπουν για την Τουρκία 100 εκατομμύρια και για την Ελλάδα, το 2080, 2,5 εκατομμύρια.
Το δόγμα περί αναλογίας εξοπλισμών 7 προς 10 έχει από χρόνια εγκαταλειφθεί. Η ελλαδική ρητορεία για το «αξιόμαχον και ετοιμοπόλεμον» των Ενόπλων Δυνάμεων μοιάζει με συναισθηματική γραφικότητα, όταν όλοι (φίλοι και επίβουλοι) ξέρουν ότι:
Η θητεία μειώνεται συνεχώς με τη λογική της ψηφοθηρίας, όχι των αναγκών της άμυνας.
Ο εξοπλισμός της χώρας είναι η χρυσή ευκαιρία για λεηλασία δημόσιου χρήματος από τους πολιτικούς, τα κόμματα, τους μεσάζοντες, όχι για εκσυγχρονισμό της άμυνας.
Το κράτος, στο σύνολο των λειτουργιών του είναι «μπάχαλο» ανοργανωσιάς, ραστώνης και διάλυσης, δεν γίνεται να αποτελούν εξαίρεση οι Ενοπλες Δυνάμεις.
Το πιο ασφυκτικό από τα δεδομένα που οριοθετούν τη συζήτηση για την «πρόκληση Νταβούτογλου» είναι η διαφορά στο «φρόνημα» των δύο λαών: η τουρκική πολιτεία, με οποιαδήποτε κυβέρνηση, καλλιεργεί στα σχολειά και στον δημόσιο βίο ένα ζωντανό πατριωτισμό, εξωραϊσμένη (συχνά και πλαστογραφημένη) ιστορική συνείδηση, αίσθημα συλλογικής αξιοπρέπειας, περηφάνιας, ισχύος και διεθνούς κύρους της τουρκικής πατρίδας. Στην Ελλάδα η εκπαιδευτική πολιτική όλων των κομμάτων καλλιεργεί μεθοδικά τον αφελληνισμό της νεολαίας σαν προετοιμασία «αντίστασης» σε μια φαντασιωδώς επερχόμενη εθνικιστική χούντα. Κατασυκοφαντεί η εκπαίδευση στις συνειδήσεις των παιδιών την ιστορία του λαού τους. Τύπος και τηλεοράσεις χλευάζουν σαν περίπου φασισμό κάθε αναφορά σε πατρίδα, παράδοση, πολιτισμό. Στόχος και «νόημα» της οργανωμένης συλλογικότητας είναι μόνο να εξασφαλίζει με δάνεια τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας των συνδικαλισμένων.
Εγκλωβισμένος στα ασφυκτικά αυτά δεδομένα ο τυχόν ανήσυχος Ελληνας πρέπει να διαλεχθεί με τα ρεαλιστικά και οξυδερκή πολιτικά οράματα του κ. Νταβούτογλου από θέσεως μηδενικής, κυριολεκτικά, ισχύος. Δεν έχει πια η Ελλάδα περιθώρια να διαπραγματευθεί παρά μόνο, έναντι οποιουδήποτε τιμήματος, την ιστορική συνέχεια ελληνικής παρουσίας στον 21ο αιώνα, τη διάσωση (αποτροπή εξαφάνισης) του ελληνόφωνου κρατιδίου. Οι Τούρκοι αποκλείεται να αγνοούν ότι μπορούν, οποιαδήποτε στιγμή θελήσουν, να καταλύσουν το διαλυμένο και διεφθαρμένο κρατίδιο που μόνο «επανίδρυση» θα το έσωζε. Βλέπουν και κρίνουν πόσο ανίκανοι είναι οι ελλαδίτες πολιτικοί να διαχειριστούν τα απλούστερα των προβλημάτων, πόσο το ενδιαφέρον τους εξαντλείται αποκλειστικά και αρρωστημένα στην εκλογή ή επανεκλογή τους.
Θα συζητούσαν, ίσως, οι Τούρκοι να δώσουν εγγυήσεις παράτασης της ελληνικής παρουσίας, αν πεισθούν ότι υπάρχει συμφερότερη γι’ αυτούς πολιτική από την τμηματική ή συνολική προσάρτηση των ελληνικών εδαφών. Το ενδεχόμενο διαπραγμάτευσης υποδηλώνεται στην περίπτωση Νταβούτογλου: Με τη δική του πολιτική λογική, συμφερότερη για την Τουρκία είναι η οθωμανική προοπτική αυτοκρατορίας, όχι η κεμαλική προοπτική του εθνικιστικού κρατισμού. Η αυτοκρατορία σήμαινε πάντοτε «τάξη πραγμάτων» (ordo rerum), το είδος της ειρηνικής συνύπαρξης διαφορετικών λαών και εθνοτήτων που εγκαινίασε η Ρώμη (pax romana), με άξονα ενότητας έναν ηγεμονικό λαό διαχειριστή κοινών για όλους πολιτιστικών προτεραιοτήτων.
Ο κ. Νταβούτογλου μοιάζει να θέλει την Τουρκία όχι σε ρόλο κρατικής «περιφερειακής υπερδύναμης» που υπηρετεί μιαν αμερικανική Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων και προϋποθέτει την «εσωστρέφεια» του κεμαλικού εθνικισμού. Θέλει την Τουρκία φορέα του ισλαμικού πολιτισμού, με ηγετικό ρόλο στην προαγωγή της συνύπαρξης χωρών που βρίσκονταν κάποτε κάτω από την οθωμανική κυριαρχία. Να αποκτήσει ο ισλαμικός πολιτισμός, στον γεωγραφικό χώρο της άλλοτε οθωμανικής επικράτειας, πολιτική προτεραιότητα έναντι του εθνικού κράτους, το οποίο, ως τυπικά δυτικό προϊόν, είναι δυσαφομοίωτο στην Ανατολή. Αρνείται ο Αχμέτ Νταβούτογλου την αφελή επιδίωξη των ΗΠΑ σήμερα: να ομογενοποιηθεί ο μουσουλμανικός κόσμος με βάση τον εκδυτικισμό του. Προσβλέπει όμως σε ένα Ισλάμ ανοιχτό προς τη Δύση, μετριοπαθές και συμβιβασμένο, γι’ αυτό και ζητάει την είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση.
Με αυτή την πολιτική λογική οι μόνοι με τους οποίους θα μπορούσε να συζητήσει ο κ. Νταβούτογλου (και τους χρειάζεται ως καταλύτη ρεαλισμού των στόχων του) είναι οι Ελληνες. Οχι οι «κεμαλικοί» Ελληνες, εθνικιστές κοραϊκοί, που συγκροτούν το σημερινό πολιτικό σύστημα και έχουν αναγάγει τον μηδενισμό σε επίσημη κρατική ιδεολογία. Αλλά οι Ελληνες που ξέρουν ότι για να μετέχουν δημιουργικά (και όχι παρασιτικά) στο γίγνεσθαι της δυτικής πρωτοπορίας, πρέπει να «μην ανήκουν» στη Δύση: να διασώζουν ενεργό και δυναμική την πολιτιστική τους ετερότητα. Με ποιες προϋποθέσεις η προτεραιότητα του πολιτισμού μπορεί να αναδείξει την Τουρκία άξονα μιας αυτοκρατορικής «ειρήνης» στον χώρο της άλλοτε οθωμανικής κυριαρχίας με όρους όχι αντιπαλότητας, αλλά συνεργασίας με τη Δύση; Αυτό μπορούν οι Ελληνες, για δεύτερη φορά στην Ιστορία, να το χειριστούν για λογαριασμό των Τούρκων αποτελεσματικά.
Αλλά η ανάλυση των προϋποθέσεων χρειάζεται μια δεύτερη επιφυλλίδα.
Hμερομηνία : 30/8/09
Copyright: http://www.kathimerini.gr
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Το νέο δόγμα
Γιάννης Καρτάλης |
Αθήνα - Κυριακή 9 Αυγούστου 2009
Με τον αέρα της περιφερειακής υπερδύναμης- που αποτελεί το νέο δόγμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής- η Αγκυρα συνεχίζει απτόητη τις προκλήσεις της στο Αιγαίο, έχοντας ντε φάκτο καταργήσει το περιώνυμο θερινό μορατόριουμ για τις στρατιωτικές ασκήσεις. Και είναι τουλάχιστον αφελής η αντίληψη που επικρατεί στην Αθήνα ότι οι προκλήσεις αυτές αποτελούν παιχνίδια των τούρκων στρατηγών εις βάρος του κ. Ερντογάν, στο πλαίσιο της γνωστής διελκυστίνδας για την εξουσία. Αυτό που δεν έχει γίνει αντιληπτό είναι ότι, μετά την αρνητική στάση των Ευρωπαίων απέναντι στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, η τουρκική κυβέρνηση υπό την καθοδήγηση του νέου υπουργού Εξωτερικών κ. Νταβούτογλου, ο οποίος διαθέτει ισχυρή προσωπικότητα και σοβαρή θεωρητική κατάρτιση, έχει χαράξει νέα γραμμή με στόχο να καταστήσει τη χώρα μια ισχυρή δύναμη απαραίτητη για τη γενικότερη ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής. Ετσι στο τέλος θα είναι οι Ευρωπαίοι που θα έχουν την ανάγκη της Τουρκίας και όχι η Τουρκία την ανάγκη της Ευρώπης.
Μέσα στο πλαίσιο αυτό η Αγκυρα είναι αποφασισμένη να επιδείξει την ισχύ της απέναντι στην Ελλάδα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι είναι έτοιμη να οδηγήσει τα πράγματα σε θερμό επεισόδιο. Γι΄ αυτό και υποβίβασε αμέσως τις ανόητες ενέργειες των τούρκων δημοσιογράφων στο νησί της Ρω, οι οποίοι επιχείρησαν να δημιουργήσουν τα νέα Ιμια. Οι συνεχιζόμενες όμως παραβιάσεις πάνω από το Φαρμακονήσι και τη γύρω περιοχή θέλουν να επιβάλουν τη γνωστή θεωρία των γκρίζων ζωνών, σύμφωνα με την οποία στην Ελλάδα ανήκουν μόνον όσα νησιά αναφέρονται ονομαστικά στις συνθήκες με τις οποίες παραχωρήθηκαν. Η θεωρία αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι βορείως της Δωδεκανήσου δεν έχει υπογραφεί συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων συνόρων. Αυτό είναι ένα πρόβλημα το οποίο κάποτε θα πρέπει να διευθετηθεί, αλλά, ως γνωστόν, οι 44 ελληνοτουρκικές συναντήσεις που έχουν πραγματοποιηθεί ως σήμερα για την επίλυση των προβλημάτων στο Αιγαίο δεν έχουν καταλήξει πουθενά, διότι προφανώς δεν υπάρχει η αναγκαία πολιτική βούληση για να υπάρξει λύση, ενώ παραμένει εκκρεμές το ζήτημα της διαφοράς μεταξύ των 10 μιλίων του εθνικού εναερίου χώρου και των 6 μιλίων των ελληνικών χωρικών υδάτων.
Η Αγκυρα αισθάνεται ιδιαίτερα ισχυρή την περίοδο αυτή καθώς έχει εξασφαλίσει την εντυπωσιακή στήριξη της Ουάσιγκτον και της Μόσχας, ενώ συνεχίζει να παίζει έναν ρόλο-κλειδί στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής με τις μεσολαβητικές πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει. Οπως απέδειξε και η πρόσφατη επίσκεψη Πούτιν η Ρωσία έχει επιλέξει την Τουρκία ως στρατηγικό εταίρο για την προώθηση της ενεργειακής της πολιτικής, ενώ η νέα πολιτική Ομπάμα καθιστά την Τουρκία απαραίτητο συνεργάτη για τη μεταφορά των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ στο Αφγανιστάν. Αυτή την ισχυρή Τουρκία έχει να αντιμετωπίσει η Ελλάδα σε μια περίοδο όπου έχει βυθισθεί στην εθνική της μιζέρια και ο διεθνής της ρόλος έχει συρρικνωθεί δραματικά. Αντί λοιπόν να ακούγονται και πάλι τα γνωστά ατελέσφορα εθνικοπατριωτικά τροπάρια καλό θα ήταν, με συγκεκριμένες ενέργειες, να βελτιωθεί η διεθνής εικόνα της χώρας. Διότι, όπως όλα δείχνουν, στη σημερινή εποχή μόνον οι ισχυροί μπορούν να επιβιώσουν.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=282750&dt=09/08/2009
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Eθνική ή προσωπική εξωτερική πολιτική;
Γράφει ο Βασίλης Μαρκεζίνης «E» 27/6
www.ethnos.online
Φαντάζομαι τους προφήτες σαν γέρους με μακριές γενειάδες, κοινωνικά ανυπόφορους λόγω της εμμονής τους στις ιδέες τους ή, ακόμη, ενοχλητικούς λόγω της συνήθειάς τους να επικοινωνούν (μετά θάνατον) με όσους κάποτε (ματαίως) συμβούλευαν και να τους υπενθυμίζουν: «Σας τα έλεγα εγώ».
Δεν έχω γενειάδα, δεν είμαι γέρος και ούτε διαθέτω προφητικές ικανότητες. Yποψιάζομαι, όμως, ότι έχω αρχίσει να ενοχλώ μερικούς αναγνώστες μου, αν και άλλοι με ενθαρρύνουν να επαναλαμβάνω την ίδια προειδοποίηση: η ελληνική εξωτερική πολιτική είναι παρωχημένη. Aδυνατεί να συμβαδίσει με τους μεταβαλλόμενους καιρούς, ακολουθεί δουλικά τις αμερικανικές προσταγές. Aσκείται από υπαλλήλους που διαπρέπουν στις δημόσιες σχέσεις, αλλά όχι και στη βαθιά σκέψη.
Iσως ακούγεται υπερβολικό αυτό. Kαι αγγίζει, ίσως, τα όρια της καρικατούρας. Eίναι όμως γεγονός ότι οι καρικατούρες είναι ιδιαίτερα επιτυχημένες όταν συλλαμβάνουν με ακρίβεια και υπερτονίζουν τα χαρακτηριστικά του ατόμου (ή της τάξης) που απεικονίζουν. H προσέγγισή μου, πιστεύω, έχει αυτήν την ιδιότητα!
H πολυγαμικότητα είναι το κεντρικό θέμα μου. H πολυγαμικότητα στην εξωτερική πολιτική.
Θεωρώ ότι η εξωτερική πολιτική δεν πρέπει να συνδέεται με τη γαμήλια ηθική. Πράγματι, στην εξωτερική πολιτική μία είναι η υπέρτατη ηθική: η επιβίωση του κράτους.
Προβάλλω αυτήν την άποψη εδώ και δεκαοκτώ μήνες. Eλπίζω ότι κάποιος θα την προσέξει δεόντως προτού με δικαιώσουν τα γεγονότα, διότι αναμένεται να ακολουθήσει μια ιδιαίτερα δύσκολη χρονιά σε ό,τι αφορά την ΠΓΔM και, κυρίως, τις τουρκικές προκλήσεις.
H Tουρκία αποτελεί πρότυπο πολυγαμικής πολιτικής. Eάν η λέξη «πολυγαμικότητα» δηλώνει σεξουαλικές επαφές με πολλούς συντρόφους, τότε θα λέγαμε πως η Tουρκία έχει επαφές σχεδόν με τους πάντες - όχι αδιακρίτως, βέβαια, αλλά έπειτα από προσεκτική εξέταση των προτερημάτων του καθενός.
Eτσι, αν η Tουρκία θεωρεί πως τη συμφέρει να έχει σχέσεις με το Iράν του Σάχη, θα τις έχει. Kαι αν, πάλι, θεωρεί πως είναι σκόπιμο να διατηρήσει αυτές τις σχέσεις και με τους φονταμενταλιστές διαδόχους του, θα τις διατηρήσει.
Aν διαμεσολαβώντας υπέρ του Iσραήλ θα αποσπάσει την ευγνωμοσύνη αυτής της χώρας, αλλά και της Aμερικής, τότε θα το κάνει. Συγχρόνως όμως θα φροντίσει να υποστηρίξει και τους Παλαιστινίους!
Aν θεωρεί αναγκαίες μερικές εισβολές στο Bόρειο Iράκ για να καταστείλει την κουρδική απειλή, διόλου δεν θα διστάσει. Παράλληλα, όμως, θα αξιοποιήσει και τη δυνατότητα ελέγχου των υδάτων του Eυφράτη και του Tίγρη ως τρόπο «φιλικής» επιρροής επί του Bορείου Iράκ.
Eσχάτως οι Tούρκοι μιλούν πολύ για την Aρμενία, αλλά, παράλληλα, εμφανίζονται μετρημένοι όσον αφορά τον Nαγκόρνο Kαραμπάχ, εφόσον δεν θέλουν να ενοχλήσουν το Aζερμπαϊτζάν.
Προώθησαν επίσης με ενθουσιασμό τον αγωγό Nabucco, χρησιμοποιώντας τον μάλιστα εκβιαστικά ώστε να επισπευσθούν οι συζητήσεις για την ένταξή τους στην EE. Συνειδητοποιώντας, ωστόσο, ότι δεν υπάρχουν ούτε χρήματα για να κατασκευαστεί ο αγωγός ούτε και αέριο για να τροφοδοτηθεί, οι Tούρκοι διαπραγματεύτηκαν και τη σύναψη μιας δεύτερης συμφωνίας, απευθείας με τη Pωσία, με σκοπό την επέκταση του Clear Stream.
Kαι δεν σταματά εδώ το τουρκικό θαύμα. H Tουρκία κατάφερε να κάνει τους Aμερικανούς να επιστρέψουν γονατιστοί και να της ζητήσουν συγνώμη, επειδή είχαν θυμώσει μαζί της όταν δεν συνέβαλε στον αμερικανικό πόλεμο στο Iράκ. Προτού βγει ο μήνας είδαμε τον κ. Eρντογάν να χαριεντίζεται με τον κ. Πούτιν στην Kριμαία, φροντίζοντας να μην παρεξηγήσει ο Pώσος μνηστήρας την πρόσφατη αμερικανική διαχυτικότητα.
Aυτό είναι το πρώτο χαρακτηριστικό της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
Yπάρχει όμως και ένα δεύτερο χαρακτηριστικό, το οποίο θεωρώ εξίσου αξιοθαύμαστο, καθώς φανερώνει την εξαιρετική ωριμότητα του τουρκικού λαού: αντίθετα με τους Eλληνες, οι Tούρκοι δεν παραπονιούνται γι’ αυτές τις «ανοιχτές σεξουαλικές σχέσεις». Tο μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού παραβλέπει τις εν λόγω «παρασπονδίες», ενώ η ελίτ βρίσκει ιδιοφυείς τρόπους για να τις δικαιολογήσει. Aρκεί να διαβάσει κανείς τα εμβριθή κείμενα του κ. Nταβούτογλου και να τα συγκρίνει με τις δικές μας κοινοτοπίες!
Oι προτάσεις ουσίας προκαλούν βαθύτατη αίσθηση. H προπαγάνδα δημιουργεί απλώς φευγαλέες εντυπώσεις.
Eτσι το Aζερμπαϊτζάν λαμβάνει βοήθεια διότι είναι χώρα, κατά βάση, φιλική προς την Tουρκία.
Oι μουσουλμάνοι στη Bοσνία, την Aλβανία, τη Θράκη ή, σήμερα, ακόμη και στα Δωδεκάνησα θα έχουν την προστασία της ισλαμικής μητρόπολης ακριβώς λόγω της θρησκείας τους.
Tο τουρκικό ενδιαφέρον για τους Παλαιστινίους αιτιολογείται με ανθρωπιστικούς όρους από μια χώρα αμφιλεγόμενη από αυτήν την άποψη.
Eπιπλέον, οι Tούρκοι χειρίζονται πολύ προσεκτικά τη Pωσία όχι μόνο επειδή είναι μία από τις χώρες που αγοράζουν τα προϊόντα τους, αλλά και επειδή γνωρίζουν πως μόνο αυτή θα μπορούσε να ανακόψει τις αναπτυσσόμενες φιλοδοξίες τους στον Kαύκασο.
Aξιοσημείωτη είναι και η τρίτη πτυχή αυτής της τολμηρής εξωτερικής πολιτικής: η ευκολία με την οποία γίνεται δεκτή (ως φυσιολογική) από τη Δύση.
Δεν μπορώ να μη συγκρίνω όλα τα προηγούμενα με την ελληνική επιφυλακτικότητα, την τάση μας να είμαστε απολογητικοί ή αυτάρεσκα καθησυχαστικοί, να επιδεικνύουμε με καμάρι πόσο «φιλικοί» είμαστε απέναντι στη γείτονα χώρα, ακόμη και όταν (α) αυτή συμβάλλει στην επιδείνωση της λαθρομετανάστευσης, ακόμη και όταν (β) παραβιάζει καθημερινά τον εναέριο χώρο μας, ακόμη και όταν (γ) θέλει να γίνει μέλος της ευρωπαϊκής λέσχης, αλλά επιμένει να μην αναγνωρίζει την ύπαρξη ενός άλλου μέλους της - της Kύπρου.
Tι μας ενδιαφέρει περισσότερο: να αντιμετωπίσουμε την Tουρκία, όπως επιβάλλει το εθνικό συμφέρον, ή να ικανοποιήσουμε τους Aμερικανούς;
Mήπως υπάρχει και άλλος λόγος για τον οποίο επιλέγουμε να είμαστε τόσο απαθείς, χαμηλόφωνοι και πεζοί;
Eχω ήδη μιλήσει για τις αγκυλώσεις του υπουργείου Eξωτερικών μας, για τις υπουργικές γονυκλισίες προς τον Aμερικανό πρέσβη στην Aθήνα, για τη φοβισμένη συμβολή υπαλλήλων που διαθέτουν πάμπολλες κοινωνικές αρετές, αλλά στερούνται της μανίας του μοναχικού ερευνητή να δει το πρόβλημα και να πει την αλήθεια χωρίς πάθος ή προκατάληψη, για τις κοινότοπες (δημοσιοποιημένες) απόψεις των διαφόρων think-tanks που συντηρεί το υπουργείο για να του δίνουν νέες ιδέες, και όχι για να αναπαράγουν γνωστές αναλύσεις.
Δεν θα έπρεπε οι Eλληνες να γνωρίζουν περισσότερα γι’ αυτά τα ζητήματα;
Δεν θα έπρεπε οι Eλληνες πολιτικοί να τα ερευνήσουν σε βάθος; Tο θεωρούν άραγε σκόπιμο να συνεχίσουν να θαμπώνονται από εντυπωσιακές κοινωνικές συγκεντρώσεις και εικόνες με χειραψίες χαμογελαστών πολιτικών, αντί να ομολογήσουν ότι έχουμε χάσει κάθε ελπίδα για μιαν ανεξάρτητη και πρωτότυπη πολιτική, και ότι πρέπει να πάψουμε επιτέλους να κρυβόμαστε πίσω από το αυτονόητο γεγονός ότι η Tουρκία είναι μεγαλύτερη από την Eλλάδα;
Eχω εξηγήσει ότι μια πολυγαμική εξωτερική πολιτική δεν σημαίνει και αλλαγή των «σταθερών» της παραδοσιακής πολιτικής γραμμής μας. Eχω επίσης δείξει ότι μπορεί σταδιακά να ξεπεραστεί η διστακτικότητα των Eλλήνων, η οποία είναι απολύτως φυσιολογική, δεδομένου ότι οι περισσότεροι έχουμε μεγαλώσει πιστεύοντας πως πρέπει να φοβόμαστε τους Pώσους και να κλίνουμε το γόνυ στους Aμερικανούς.
Oι προειδοποιήσεις μου όμως αγνοήθηκαν, όπως αγνοούνται συνήθως οι δυσάρεστες προγνώσεις - ειδικά όταν μια χώρα διέρχεται μια περίοδο αναστάτωσης ανάλογη με τη δική μας, μετά τις πρόσφατες ευρωεκλογές, οι οποίες άφησαν όλα τα κόμματα -πλην ενός- σε κατάσταση αποδιοργάνωσης.
Oσοι εμπλέκονται σήμερα στην ελληνική πολιτική έχουν ως μόνη ασχολία να αλλάζουν συνεχώς πόστα, να σχεδιάζουν ποιον θα χτυπήσουν πισώπλατα και ποιον θα εγκωμιάσουν, να προετοιμάζουν την επόμενη, ανώτερη θέση τους στο πλαίσιο του γνωστού παιχνιδιού εξουσίας. Eν τω μεταξύ, τα φλέγοντα προβλήματα ροκανίζουν τα θεμέλια του κράτους, υπονομεύοντας τη δομή της κοινωνίας μας.
Eνόσω εμείς παραμένουμε εγωκεντρικοί ή λιαζόμαστε στις παραλίες, κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να εργάζονται συστηματικά. Aς σκεφτούμε λ.χ. την πρόσφατη επίσκεψη στη Mόσχα του υπουργού Eξωτερικών του Iσραήλ.
Στην Aμερική, τον επόμενο προορισμό του, ο κ. Λίμπερμαν θα συναντηθεί μόνο με την κ. Kλίντον. Στη Pωσία, όμως, τον υποδέχτηκε ο κ. Πούτιν αυτοπροσώπως. Tο γεγονός αυτό σαφώς και δεν πρόκειται να πλήξει τα συμφέροντα της Aμερικής, από τα οποία άλλωστε εξαρτάται το Iσραήλ.
Ωστόσο, το φλερτ με μια ερωμένη πάντοτε κάνει τη σύζυγο να ζηλεύει. Kαι οι Aμερικανοί δεν θα νιώσουν απλώς ζήλια: θα νιώσουν εντονότατη ανησυχία και θα σπεύσουν να μειώσουν τις πιέσεις που ασκούν στον κ. Nετανιάχου για να κάνει αυτό που ΠPEΠEI να κάνει: να σταματήσει τους παράνομους εποικισμούς.
Oι Eβραίοι, όπως και οι Tούρκοι, είναι έξυπνοι άνθρωποι και έχουν διαμορφώσει μια πολύπλευρη διπλωματία. Eτσι, για να βεβαιωθεί ότι έχουμε καταλάβει το νόημα της επίσκεψής του στη Mόσχα, ο κ. Λίμπερμαν ανακοίνωσε: «Θέλουμε να προσδώσουμε ποικιλία στην εξωτερική μας πολιτική».
Kαι δεν είναι ο μόνος.
Πολύ πρόσφατα, μόλις δύο εβδομάδες αφότου επισκέφτηκε το Bελιγράδι ο κ. Mπάιντεν, η Σερβία αιτήθηκε στον κ. Mεντβέντεφ δάνειο ύψους 1 δισ. ευρώ. Mολονότι ηγέτης της Σερβίας είναι ο (φιλοδυτικός και υποστηρικτής της EE) κ. Tάντιτς, η χώρα του γνωρίζει ότι η οικονομία της παραπαίει, ότι οι Aμερικανοί δεν πρόκειται να εισακούσουν τις απόψεις της για το Kοσσυφοπέδιο και ότι είναι αμφίβολη η ένταξή της στην EE μέσα στο σημερινό κλίμα οικονομικής στενότητας.
Eτσι η Σερβία εμφανίζεται σήμερα πρόθυμη να δείξει τη συμπάθειά της στους Pώσους. Kαι οι Pώσοι, από την πλευρά τους, παρά τις καθημερινά προβαλλόμενες -από Aμερικανούς, κυρίως, συντάκτες-οικονομικές δυσκολίες τους, μπορούν να χρησιμοποιήσουν τους πόρους τους με στρατηγικό τρόπο κάθε φορά που αυτό θα συνέβαλε στη διεύρυνση της επιρροής τους. Tο Kιργιζιστάν, το Aζερμπαϊτζάν, η Oυκρανία, η Iσλανδία και σήμερα η Σερβία είναι όλες χώρες που έχουν ήδη ωφεληθεί ή θα ωφεληθούν από αυτόν τον έξυπνο εμπλουτισμό της εξωτερικής πολιτικής τους.
Eλλάδα, ακούς;
Tα περισσότερα άρθρα τελειώνουν με συμπεράσματα. Tο παρόν άρθρο κλείνει με μία προειδοποίηση.
Σε σύγκριση με το υπουργείο Oικονομικών ή Eσωτερικών, τα λάθη του υπουργείου Eξωτερικών εύκολα παραβλέπονται, συγκαλύπτονται ή και ξεχνιούνται. Yπάρχουν όμως λάθη και περιστάσεις όπου ο κανόνας αυτός αναιρείται.
Oι πρόσφατες περιπέτειες του υπουργείου Eξωτερικών δεν ήταν και τόσο εποικοδομητικές. Eχει έρθει η στιγμή να αντιμετωπίσουμε με αποφασιστικότητα την κατάσταση και να ερευνήσουμε βαθύτερα πώς διαμορφώνει το υπουργείο την εξωτερική μας πολιτική - ή ό,τι, τέλος πάντων, παρουσιάζεται ως ελληνική εξωτερική πολιτική.
Oι συνάξεις ξένων αξιωματούχων και τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα δεν είναι επαρκή υποκατάστατα. Eάν οι Eλληνες παίρνουν κάτι στα σοβαρά, είναι η περηφάνια τους και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας τους. Oποιοσδήποτε παίζει απερίσκεπτα με αυτά τα δύο πράγματα στο τέλος θα πληρώσει.
Kαι αυτό δεν το λέει ένας προφήτης, αλλά ένας ψηφοφόρος.
Eάν οι Eλληνες παίρνουν κάτι στα σοβαρά, είναι η περηφάνια τους και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας τους. Oποιοσδήποτε παίζει απερίσκεπτα με αυτά τα δύο πράγματα στο τέλος θα πληρώσει
H Tουρκία αποτελεί πρότυπο πολυγαμικής πολιτικής, έχοντας επαφές σχεδόν με τους πάντες. Κατάφερε να κάνει τους Aμερικανούς να επιστρέψουν γονατιστοί και να της ζητήσουν συγνώμη
* Ο κ. Βασίλης Μαρκεζίνης φέρει τον τίτλο του σερ και είναι τακτικό μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας, αντεπιστέλλον μέλος των Ακαδημιών Αθηνών, Γαλλίας, Ρώμης, Βελγίου, Ολλανδίας και νομικός σύμβουλος (επί τιμή) της βασίλισσας της Αγγλίας.
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Τις ευθύνες της Αγκυρας για τη μη επίλυση του Κυπριακού ανέδειξε ο Κ.Καραμανλής Μήνυμα από τη Λευκωσία
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 23 Απριλίου 2009
Τις πάγιες θέσεις της Αθήνας για την επίλυση του Κυπριακού παρουσιάζει την Πέμπτη ο πρωθυπουργός από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, το πλέον επίσημο βήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο Κώστας Καραμανλής τόνισε από την αρχή της ομιλίας του ότι η πλήρης εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων προϋποθέτει και την επίλυση του Κυπριακού.
Ο κ. Καραμανλής χαρακτήρισε απαράδεκτες και μάταιες όλες τις προσπάθειες της Τουρκίας να δημιουργήσει τετελεσμένα στην Κύπρο με τη δημιουργία ενός ξεχωριστού κράτους.
«Η εμμονή της Τουρκίας και της τουρκοκυπριακής ηγεσίας σε δηλώσεις που αντιβαίνουν προς τις Αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών περί δύο χωριστών 'λαών' και 'ιδρυτικών κρατών', είναι απαράδεκτη και μάταιη» είπε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας:
«Ζητούμενο των ενδοκυπριακών διαπραγματεύσεων, βασική προϋπόθεση αμοιβαία αποδεκτής λύσης του προβλήματος είναι η μετεξέλιξη του κυπριακού κράτους σε μια διζωνική δικοινοτική Ομοσπονδία, με αποτελεσματική συμμετοχή των δύο κοινοτήτων στη διακυβέρνησή της, μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια και μία διεθνή προσωπικότητα, όπως ορίζουν οι Αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών».
«Η προσπάθεια να συμφωνηθεί στις διαπραγματεύσεις ένα λειτουργικό και βιώσιμο σύστημα ομοσπονδιακής διακυβέρνησης είναι αλληλένδετη με τη διασφάλιση της συνέχειας του κράτους. Διότι, βεβαίως, λύση, η οποία δεν θα είναι δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη, δεν θα είναι λύση. Και αυτό δεν είναι προς όφελος κανενός. Ούτε των Τουρκοκυπρίων, ούτε των Ελληνοκυπρίων, ούτε του ενιαίου κυπριακού κράτους, ούτε βεβαίως της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέλος της οποίας αποτελεί η Κυπριακή Δημοκρατία» συνέχισε.
Η Κύπρος εντάχθηκε στην ΕΕ με σαφής αναφορά ότι το κοινοτικό κεκτημένο ισχύει και στα Κατεχόμενα, υπενθύμισε ο κ. Καραμανλής.
Μία ημέρα νωρίτερα ο Κ.Καραμανλής επέμεινε ότι η διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας στην ΕΕ μόνο ζημιά θα προκαλούσε στην παρούσα φάση, θέση με την οποία συμφώνησε και ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δ.Χριστόφιας, με τον οποίο συμφώνησαν και πάλι για κοινές δράσεις τους προσεχείς μήνες.
Στη Βουλή των Αντιπροσώπων ο κ. Καραμανλής επανέλαβε την πλήρη στήριξη της Αθήνας στην πρωτοβουλία υπό τα Ηνωμένα Έθνη για την επίλυση του Κυπριακού και εξέφρασε τη λύπη του για το γεγονός ότι η Αγκυρα δεν στηρίζει στην πράξη την προσπάθεια.
«Οι δύο κοινότητες θα μπορέσουν να προχωρήσουν προς την κατεύθυνση αυτή μόνο όταν η Αγκυρα επιτρέψει στην τουρκοκυπριακή ηγεσία και την ενθαρρύνει να προχωρήσει με καλή πίστη και ευελιξία. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα, παρά την ρητορική της υποστήριξη στην διαπραγματευτική διαδικασία, η τουρκική πολιτική προς την Κύπρο, παραμένει παρωχημένη, διχαστική και απειλητική» ανέφερε.
Ο κ. Καραμανλής συνεχίζει τη διήμερη επίσημη επίσκεψή του στη Λευκωσία με, κατάθεση στεφάνου στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, όπου βρίσκονται οι τάφοι Ελλήνων αξιωματικών και οπλιτών που έπεσαν κατά την τουρκική εισβολή του 1974.
Ο πρωθυπουργός θα συναντηθεί επίσης με τους προέδρους του ΔΗΚΟ, Μάριο Καρογιάν και της ΕΔΕΚ Γ.Ομήρου, όπως και με τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο.
Το απόγευμα, θα επισκεφθεί τον πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Γλαύκο Κληρίδη.
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=41&nid=1006899
Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη A.E
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Διεθνείς σχέσεις και εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ
Οι συζητήσεις με τον Νόαμ Τσόμσκι ολοκληρώθηκαν την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου και δημοσιεύθηκαν σε τρία μέρηστην Ελευθεροτυπία από τον Χρόνη Πολυχρονίου.Το α' μέρος περιστράφηκε γύρω από τις εξελίξεις στη σύγχρονη αμερικανική κοινωνία και πολιτική, το β' μέρος ήταν αφιερωμένο στην οικονομική κρίση και το σημερινό γ' μέρος, στις διεθνείς σχέσεις και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Ο Νόαμ Τσόμσκι είναι ομότιμος καθηγητής Ινστιτούτου στο ΜΙΤ και κατά γενική ομολογία «ο μεγαλύτερος διανοούμενος εν ζωή στον κόσμο» («New York Times»).
http://rapidshare.com/files/212296316/________________________________________________________________________________________III.doc.html
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
