Οι ΝΑΤΟϊκοί « επαναστάτες» και η άθλια « Αριστερά»*
ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Η NATOϊκή εγκληματική εκστρατεία εναντίον της Λιβύης ήδη φαίνεται (να) πετυχαίνει τον στόχο της: την «αλλαγή καθεστώτος» που οδηγεί στην καταστροφή ενός ακόμη λαού, όπως προηγουμένως των λαών της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν και του Ιράκ. Το «πεζικό» του ΝΑΤΟ είναι οι «επαναστάτες» της Βεγγάζης (των οποίων ηγούνται στελέχη της CIA[1]!), οι οποίοι, όχι μόνο δεν κάνουν βήμα αν δεν τους ανοίξει πρώτα τον δρόμο το ΝΑΤΟ που με τα Απάτσι του κ.λπ. ξεπαστρεύει τους λαϊκούς αγωνιστές που μάχονται, όχι για τον Καντάφι, αλλά για την ανεξαρτησία της πατρίδας τους, αλλά και έχουν εκπαιδευθεί και καθοδηγούνται στις χερσαίες επιχειρήσεις από τις ειδικές δυνάμεις του.[2] Φυσικά, το γεγονός ότι και αυτή η αλλαγή καθεστώτος, όπως και οι προηγούμενες, θεμελιώνεται στη διαίρεση του λαού και σε εξοντωτικό εμφύλιο πόλεμο δεν απασχολεί την υπερεθνική ελίτ, αρκεί να μπορεί να εκμεταλλεύεται τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της χώρας.
Η κρίσιμη διαφορά όμως αυτής της εκστρατείας είναι ότι εξασφάλισε ένα πρωτόγνωρο βαθμό συναίνεσης της «διεθνούς κοινότητας» ακόμη και της αυτό-αποκαλούμενης «αντικαπιταλιστικής Αριστεράς»! Έτσι, σε αντίθεση με την εισβολή στο Ιράκ, τώρα είναι ενωμένη σύμπασα η υπερεθνική ελίτ, με επικεφαλής μάλιστα την Γαλλία, που τότε είχε θυμηθεί τα ιδανικά της Γαλλικής επανάστασης! Ακόμη, χάρη στην ανοχή του φιλοδυτικού τμήματος της Ρωσικής ελίτ, η υπερεθνική ελίτ εξασφάλισε και τυπική νομιμοποίηση από τον ΟΗΕ, που βλέπει απαθώς να βομβαρδίζονται νοσοκομεία, σχολεία και άμαχοι πληθυσμοί, χάριν της «προστασίας» τους--έστω και αν πρόκειται για την... αυτο-προστασία τους, όπως στη περίπτωση της Σύρτης που βομβαρδίζεται, παρά το ότι όλοι ομολογούν ότι δεν υπάρχουν εκεί «εξεγερμένοι»! Και φυσικά πρωτοστατούν στην εκστρατεία αυτή τα Αραβικά πελατειακά καθεστώτα, με επι κεφαλής την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ που, με την Αλ Τζαζίρα του, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην τεράστια εκστρατεία παραπληροφόρησης της διεθνούς κοινής γνώμης. Το νέο στοιχείο είναι η προσθήκη των μεταλλαγμένων, (δήθεν «επαναστατικών»), καθεστώτων της Αιγύπτου και της Τυνησίας, που ελέγχονται από τον στρατό (και μέσω αυτού από την υπερεθνική ελίτ), τα οποία τώρα επιδίδονται στη συντριβή των ριζοσπαστικών τάσεων που είχαν αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια των μαζικών εξεγέρσεων στην αρχή του χρόνου.
Ακόμη πιο κρίσιμο στοιχείο στη συναίνεση αυτή είναι η συμμετοχή του μη-πελατειακού Ισλαμικού Ιρανικού καθεστώτος, καθώς και των παρακλαδιών του (Χεζμπολλά-που έμμεσα ελέγχει τη Λιβανική κυβέρνηση- Χαμάς κ.λπ.), που υποστηρίζει τους Λιβύους «επαναστάτες» και έμμεσα την ΝΑΤΟϊκή εκστρατεία (που καταδικάζει!). Την μυωπική αυτή πολιτική που θεμελιώνεται στον θρησκευτικό σκοταδισμό θα πληρώσουν οι ίδιοι, σύντομα, πολύ ακριβά, εφόσον είναι οι επόμενοι στόχοι της υπερεθνικής ελίτ. Δεν είναι άλλωστε περίεργο ότι η «νίκη» αυτή της υπερεθνικής ελίτ ήδη άνοιξε την όρεξη σε σημαντικά τμήματά της να μιλούν για την χρησιμοποίηση του ίδιου επιτυχημένου τεχνάσματος (της υπόθαλψης εικονικών εξεγέρσεων, αλλά στη πραγματικότητα εμφύλιων πολέμων, π.χ. Λιβύη & Συρία), ή ακόμη και της εκμετάλλευσης πραγματικών εξεγέρσεων, (π.χ. Αίγυπτος), με στόχο την επιβολή πελατειακού καθεστώτος όχι μόνο στα μικρά «κράτη-παρίες», αλλά ακόμη και σε μεγάλες δυνάμεις (π.χ. Ρωσία) που δεν έχουν πλήρως ενσωματωθεί στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας».[3]
Καταλυτικό ρόλο όμως στην όλη εγκληματική εκστρατεία έπαιξαν τα διεθνή ΜΜΕ, που ελέγχονται απόλυτα από την υπερεθνική ελίτ, καθώς και τα «κοινωνικά μίντια» (Facebook, Twitter. You Tube, Podcasts κ.λπ.)[4] που κατασκέυασαν τους μύθους για τις αεροπορικές «σφαγές» των διαδηλωτών από τον Καντάφι[5], τους μαζικούς βιασμούς,[6] τους μισθοφόρους[7] κ.λπ. -- οι οποίοι αποδείχθηκαν όλοι Γκεμπελικά ψέματα. Εντούτοις, αυτό δεν εμπόδισε την εκφυλισμένη «Αριστερά» να υιοθετήσει όλη αυτή τη τερατώδη μυθολογία, σε αυτό που έχει ήδη ονομαστεί ο «μιντιακός πόλεμος», ώστε να υποστηρίξει την κατάπτυστη θέση πως η «εξέγερση» της Λιβύης ήταν άλλη μια λαϊκή εξέγερση όπως αυτές της Τυνησίας και της Αιγύπτου και όχι ένας προσχεδιασμένος από την υπερεθνική ελίτ εμφύλιος πόλεμος που θα έδινε την ευκαιρία στο ΝΑΤΟ, κατόπιν έκκλησης των...ΝΑΤΟϊκών «επαναστατών και των πελατειακών Αραβικών καθεστώτων, να επιβάλλει αλλαγή καθεστώτος’. Και αυτό, διότι όπως έδειξα στο παρελθόν[8], το καθεστώς Καντάφι στην πραγματικότητα δεν ήταν φιλο-ιμπεριαλιστικό, ακόμη και μετά την οπορτουνιστική μεταστροφή του, που ακολούθησε τα γεγονότα της 9/11, όπως τώρα ομολογεί ακόμη και η «προοδευτική» εφημερίδα της υπερεθνικής ελίτ, η Γκάρντιαν, που την ερμηνεύει ως στρατηγικό τέχνασμα του Καντάφι για να μην έχει η Λιβύη την τύχη του Ιράκ![9] Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι τώρα ακόμη και Αμερικανοί γερουσιαστές, όπως ο Dennis Kucinch,[10] μιλούν για την ανάμιξη της CIA στην «εξέγερση» της Λιβύης.
Η ευρεία αυτή συναίνεση είχε σημαντικότατες επιπτώσεις σε σχέση με τη στάση της Αριστεράς (κρατικιστικής, ελευθεριακής, Πράσινης, κ.λπ.), ακόμη και της «αντισυστημικής» που, στο μεγαλύτερο μέρος της, συντάχθηκε με τους «επαναστάτες», δηλαδή το συνονθύλευμα μεσοαστών, Ισλαμιστών, ζιχαντιστών της Αλ Κάιντα, τοπικών φυλών κ.λπ. που «επαναστάτησαν» κατά του καθεστώτος, όχι βέβαια γιατί ήθελαν αληθινή δημοκρατία (την οποία πράγματι δεν είχαν, ούτε βέβαια θα έχουν τώρα—βλ. Ιράκ, Αφγανιστάν κ.λπ.) αλλά γιατί δεν συμφωνούσαν είτε με τον κοσμικό χαρακτήρα του καθεστώτος (Ισλαμιστές), είτε με το πλήρες κοινωνικό κράτος που είχε δημιουργήσει για την κάλυψη των βασικών αναγκών κάθε Λιβύου (δωρεάν υγεία, Παιδεία, στέγαση, ελάχιστο εισόδημα $1.000)[11] και τη συνακόλουθη διανομή του πλούτου, (νεοφιλελεύθεροι μεσοαστοί)[12] κ.λπ. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι γειτονιές της Τρίπολης, όπου γίνονται οι μεγαλύτερες μάχες των ΝΑΤΟϊκών «επαναστατών» με την λαϊκή αντίσταση, που ακόμη και μετά την «ανατροπή» του Καντάφι συνεχίζεται αμείωτη ενάντια στη μεγαλύτερη (και κτηνωδέστερη!) πολεμική μηχανή του κόσμου, είναι οι εργατικές.[13] Ούτε άλλωστε είναι τυχαίες οι μαζικές διαδηλώσεις υπέρ του καθεστώτος όλους αυτούς τους μήνες, (παρά τους μαζικούς βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ), που τις έκρυβαν επιμελώς τα κατάπτυστα διεθνή ΜΜΕ.
Ο συστημικός ρόλος που παίζει, στην πραγματικότητα, η εκφυλισμένη αυτή «Αριστερά»[14] έγινε φανερός όταν υποκριτικά στράφηκε κατά της ΝΑΤΟϊκής επίθεσης, (υποστηρίζοντας όμως τους «επαναστάτες» που το προσκάλεσαν!), ενώ κάποιοι, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν δίστασαν να επικρίνουν την πιο ξενόδουλη ίσως κυβέρνηση στην Ελληνική Ιστορία γιατί δεν αναγνώρισε άμεσα την ψευτο-κυβέρνηση των «επαναστατών» που διόρισε το ΝΑΤΟ.[15] Ο ευτελισμός της «Αριστεράς», στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, που όχι μόνο δεν οργάνωσε ένα τεράστιο αντιπολεμικό κίνημα να σταματήσει την εγκληματική ΝΑΤΟϊκη εκστρατεία κατά της Λιβύης, αλλά ούτε καν μια μαζική διαδήλωση στην Ευρώπη ή την Αμερική, είναι η πιο αδιάψευστη απόδειξη της ολοκληρωτικής χρεοκοπίας της. Το γεγονός αυτό εγκυμονεί θανάσιμους κινδύνους για την διεθνή ειρήνη και αυτή στην περιοχή μας, εφόσον είναι βέβαια φανερό ότι η εκστρατεία αυτή, που έμμεσα υποστήριξε το μεγαλύτερο τμήμα της διεθνούς Αριστεράς, αποτελούσε απλά τη γενική δοκιμή για τις προετοιμαζόμενες παρόμοιες εγκληματικές εκστρατείες στην Συρία, το Ιράν και το Λίβανο που στοχεύουν όχι μόνο στην ενσωμάτωση κάθε μη πελατειακού καθεστώτος στην Νέα Διεθνή Τάξη αλλά και στην τελειωτική «λύση» στο Παλαιστινιακό, με την ολοκλήρωση της εθνοκάθαρσης των Παλαιστινίων που μαίνεται εδώ και πάνω από 60 χρόνια. Και όχι μόνο! Η ολοκληρωτική παντοδυναμία της υπερεθνικής ελίτ που θα σηματοδοτήσει η τυχόν επιτυχία των στόχων αυτών προμηνύει και την συντριβή κάθε αντίστασης εναντίον της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, η οποία θα παγιωθεί σαν η Νέα Διεθνής Τάξη για πολλούς αιώνες, στον νέο Μεσαίωνα που ανατέλλει, μπροστά στον οποίο ο παλιός Μεσαίωνας θα φαντάζει σαν παραδεισιακός...
* Μια μικρότερη εκδοχή του άρθρου, λόγω των περιορισμών χώρου της εφημερίδας, δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία» της 27/8/2011: http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=304622
[1] Patrick Cockburn, “The shady men backed by the West to displace Gaddafi,” The Independent (3/4/2011).
[2] Richard Norton-Taylor, “SAS troopers help co-ordinate rebel attacks,” The Guardian (24/8/2011).
[4] Βλ. για τον ρόλο των κοινωνικών μίντια και το μανιπουλάρισμα τους από το Αμερικάνικο Πεντάγωνο: http://www.youtube.com/watch?v=W3LPyZhvGNg
[5] Βλέπε το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ : “Tripoli under fire in media information war,” RT (8/3/2011) : http://rt.com/news/libya-tripoli-media-war/; βλ. και “Air strikes in Libya did not take place,” RT (01 March, 2011, 18:24) : http://rt.com/news/ ; βλέπε επίσης BBC Live news on Libya (3/3/2011, 18:21) : www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-12307698
[6] Βλ.π.χ. Patrick Cockburn, “ Amnesty questions claim that Gaddafi ordered rape as weapon of war,” The Independent (24/6/2011).
[7] David D. Kirkpatrick and Rod Nordland, “Waves of Disinformation and Confusion Swamp the Truth in Libya,” The New York Times (23/8/2011).
[8] Βλ T. Fotopoulos, “The pseudo-revolution in Libya and the Degenerate ''Left'',” Part I, The International Journal of Inclusive Democracy, Vol. 7, No. 1 (April 2011) : http://www.inclusivedemocracy.org/journal/vol7/vol7_no1_takis_Libya_part1_pseudo_revolution.html
[9] Simon Tisdall, “Vicious, sinister, duplicitous despot driven out on tidal wave of hatred,” The Guardian (24/8/2011).
[10] “Was the CIA behind the Gaddafi oust?,” RT (25/8/2011) : http://rt.com/usa/news/cia-gaddafi-rice-libya-936-087/
[11] Ian R. Crane entitled, “US cloaks lies with bigger lies,” RT (12/5/2011) : http://rt.com/news/us-lies-libya-laden-crane/
[12] Βλ. και James Petras and Robin E. Abaya, “The Euro-US War on Libya: Official Lies and Misconceptions of Critics,” The James Petras Website (25/3/2011) : http://petras.lahaine.org/articulo.php?p=1847&more=1&c=1
[14] Βλ T. Fotopoulos, “The pseudo-revolution in Libya and the Degenerate ''Left'',” Part II, The International Journal of Inclusive Democracy, Vol. 7, No. 1 (April 2011) : http://www.inclusivedemocracy.org/journal/vol7/vo7_no1_takis_Libya_part2_degenerate_left.html
[15] Βλ. Ανακοίνωση ΣΥΡΙΖΑ (22/8/2011).
--
περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία
http://www.inclusivedemocracy.org/pd/
Ετικέτες Διεθνή θέματα
Συρία: Συνεχίζονται οι επιθέσεις με τανκς και τα πυρά σε αμάχους
Τελευταία ενημέρωση: 14:20 Πέμπτη 11 Αυγούστου 2011
Εμμένει στην απόφασή του να καταπνίξει τις εξεγέρσεις παρά τις διεθνείς αντιδράσεις ο Σύρος πρόεδρος Μπασάρ Αλ Άσαντ, με τον στρατό και τα τανκς να συνεχίζουν τις εισβολές σε διάφορες πόλης της χώρας.
Συγκεκριμένα, όπως ανακοίνωσε το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ο στρατός εισέβαλλε σήμερα το πρωί, με την υποστήριξη τανκς, στην πόλη Σαράκέμπ της επαρχίας Ιντλέμπ προκειμένου να καταστείλει την εξέγερση των κατοίκων κατά του καθεστώτος.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση «τανκς, τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και λεωφορεία της αστυνομίας εισήλθαν στην πόλη Σαρακέμπ. (...)Σφοδρά πυρά ακούσθηκαν στη συνέχεια από την πόλη όπου πραγματοποιούνται καθημερινά διαδηλώσεις μετά τη βραδινή προσευχή με αίτημα την πτώση του καθεστώτος.»
Τουλάχιστον πέντε πολίτες σκοτώθηκαν και δέκα τραυματίστηκαν από τις συριακές δυνάμεις σήμερα στην πόλη Κουσέιρ της επαρχίας Χομς στην κεντρική Συρία, όπου το πρωί ο στρατός με την υποστήριξη αρμάτων μάχης πραγματοποίησε επιχείρηση, δήλωσε ακτιβιστής στην περιοχή αυτή.
"Ο στρατός άνοιξε πυρ εναντίον πολιτών που προσπαθούσαν να φύγουν προς την περιοχή Μπασατίν σκοτώνοντας πέντε" ανθρώπους, δήλωσε τηλεφωνικά.
Χθες Τετάρτη τουλάχιστον 18 άνθρωποι σκοτώθηκαν από τα πυρά των δυνάμεων ασφαλείας εκ των οποίων οι 17 στη Χομς, επίκεντρο του κινήματος διαμαρτυρίας κατά του καθεστώτος, μετά την αποχώρηση χθες του στρατού από τη Χάμα, στη βόρεια Συρία.
Παράλληλα σήμερα συριακά άρματα μάχης εισέβαλαν σε πόλη στρατηγικής σημασίας στον κυριότερο βόρειο οδικό άξονα, ανακοίνωσαν ένας κάτοικος της περιοχής και ακτιβιστές στην περιοχή, κατά την τρίτη ημέρα των στρατιωτικών επιχειρήσεων σε βορειοδυτική επαρχία που συνορεύει με την Τουρκία για να καταστείλουν την εξέγερση των κατοίκων κατά του καθεστώτος.
"Περίπου 14 άρματα μάχης και τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού εισήλθαν στην πόλη Σαρακέμπ σήμερα το πρωί, συνοδευόμενα από 50 λεωφορεία της αστυνομίας, περιπολικά και ημιφορτηγά. Άρχισαν να ανοίγουν πυρ αδιακρίτως και να καταστρέφουν σπίτια", είπε ο κάτοικος που διέφυγε από τη Σαρακέμπ, η οποία βρίσκεται πάνω στον κύριο οδικό άξονα, 50 χλμ. νοτιοανατολικά της Αλεξανδρέττας στην επαρχία Χατάι της Τουρκίας.
Την ίδια ώρα οι ακτιβιστές που ζητούν τον εκδημοκρατισμό στη χώρα, στη σελίδα τους στο Facebook καλούν σε μαζικές διαδηλώσεις αύριο Παρασκευή, δηλώνοντας στο σύνθημά τους ότι αρνούνται να "γονατίσουν" απέναντι στην καταστολή του καθεστώτος του σύρου προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ.
Στη σελίδα τους "Syrian Revolution 2011" κάλεσαν σε κινητοποίηση με το σύνθημα "Δεν υπακούμε παρά μόνο στο Θεό. Οι γενναίες ψυχές δεν θα γονατίσουν μπροστά στους δεσπότες. Στη διάρκεια του Ραμαζανιού, κάθε μέρα είναι Παρασκευή".
Την περασμένη εβδομάδα δεκάδες χιλιάδες Σύροι κατέβηκαν στο δρόμο για την πρώτη Παρασκευή του Ραμαζανιού καλώντας τη διεθνή κοινότητα να τούς υποστηρίξει. Η καταστολή της εξέγερσης από το καθεστώς προκάλεσε εκείνη την ημέρα το θάνατο τουλάχιστον 14 ανθρώπων κοντά στη Δαμασκό και τη Χομς.
Από την έναρξη του κινήματος διαμαρτυρίας στη Συρία στις 15 Μαρτίου, η Παρασκευή είναι μια ημέρα μαζικής κινητοποίησης αλλά κατά το μήνα του ραμαζανιού που άρχισε την 1η Αυγούστου, οι ακτιβιστές καλούν καθημερινά σε διαδηλώσεις.
enet.gr
Ετικέτες Διεθνή θέματα
Γεωπολιτικοί προβληματισμοί
του Κωνσταντίνου Γρίβα
ardin.gr
Ετικέτες Διεθνή θέματα
Τουρκία: βαριές ποινές για τους στρατιωτικούς της υπόθεσης «Κλωβός»
Του ΑΡΗ ΑΜΠΑΤΖΗ
Ποινές φυλάκισης 7,5-15 ετών για 33 κατηγορούμενους εν ενεργεία και απόστρατους αξιωματικούς ζητά το κατηγορητήριο σχετικά με την υπόθεση «Κλωβός» που κατατέθηκε στο δικαστήριο και αναμένεται να εγκριθεί την Παρασκευή.
Η υπόθεση αφορά το σχέδιο εκφοβισμού των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων με σκοπό την αποσταθεροποίηση και την ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν.
Δύο αντιναύαρχοι και ένας αρχιπλοίαρχος υπάρχουν μεταξύ των κατηγορουμένων. Πρόκειται για μία από τις πολλές υποθέσεις που συνδέονται με τη γενικότερη υπόθεση του παρακράτους, τη δίκη για την ονομαζόμενη οργάνωση «Εργκενεκόν». Η δίκη αυτή είχε αρχίσει στις 20 Οκτωβρίου 2008. Εκτοτε προέκυψαν διάφορες άλλες υποθέσεις με σχέδια ανατροπής της κυβέρνησης. Μερικές από αυτές έχουν ήδη ενταχθεί στο πλαίσιο της «Εργκενεκόν». Η επιχείρηση «Κλωβός» είχε αποκαλυφθεί ύστερα από έρευνες που έγιναν τον Απρίλιο του 2009 σε θαλάσσια περιοχή στην Κωνσταντινούπολη, όπου είχε βρεθεί οπλισμός. Κατά τις έρευνες που έγιναν στη συνέχεια στην κατοικία ενός από τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση εν ενεργεία αξιωματικούς, είχε βρεθεί ηλεκτρονικό υλικό από το οποίο προέκυπτε το σχέδιο «Κλωβός».
Στο πλαίσιο της εισαγγελικής έρευνας είχαν ανακριθεί 41 άτομα, εκ των οποίων οι 33 κατηγορούνται. Ο αντιναύαρχος ε.α. Φεγιάζ Ογουτσού είναι ένας από αυτούς. Μετά την κατάθεσή του είχε αφεθεί ελεύθερος παρότι είναι κατηγορούμενος, αλλά πριν από λίγο καιρό συνελήφθη, αφού είναι κατηγορούμενος και στην υπόθεση «Βαριοπούλα», τη γνωστή εδώ και περίπου ένα μήνα ιστορία με το σχέδιο επιβολής πραξικοπήματος το έτος 2003.
enet.gr
Ετικέτες Διεθνή θέματα
Σοκ για Τουρκία και με τη Γενοκτονία των Ποντίων
Μετά την ψυχρολουσία από την αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων, το Κοινοβούλιο της Στοκχόλμης αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Αρμενίων και επιπλέον τη Γενοκτονία των Ποντίων και άλλων μη μουσουλμανικών μειονοτήτων από τα οθωμανο-κεμαλικά στρατεύματα
Τρεις «αντάρτες» του Κεντροδεξιού κυβερνητικού συνασπισμού της Σουηδίας, με επικεφαλής την κουρδικής καταγωγής, 33χρονη βουλευτίνα των Φιλελευθέρων, Γκιουλάν Αβτζί, πάγωσαν Αγκυρα και Στοκχόλμη.
Χάρη στις ψήφους τους πέρασε την Πέμπτη οριακά με 131 «υπέρ», 130 «κατά» και 88 αποχές ένα σκληρό ψήφισμα κατά της Τουρκίας στη σουηδική βουλή. Πηγαίνει παραπέρα από το αντίστοιχο της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων (με 23-22), αφού εκτός από τη Γενοκτονία των Αρμενίων αναγνωρίζει και τις Γενοκτονίες Ποντίων και Ασσυροχαλδαίων της Μικράς Ασίας από τα οθωμανο-κεμαλικά στρατεύματα.
Το ψήφισμα κατατέθηκε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης (Σοσιαλδημοκράτες, Αριστερό Κόμμα, Οικολόγοι) και δίχασε τη σουηδική Βουλή. Στους αντίποδες της Αβτζί, ο τουρκικής καταγωγής βουλευτής των Οικολόγων, Μεχμέτ Καπλάν, ζήτησε την καταψήφισή του.
Φυσικά το σοκ ήταν μεγάλο για την Αγκυρα, καθώς η Σουηδία ήταν (και παραμένει) σθεναρός υποστηρικτής της στο τρίπτυχο ΕΕ - Κύπρος - Αιγαίο. Στο β΄ εξάμηνο του 2009 η υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, κ. Μάλστρομ, είχε παραδεχθεί στο Ευρωκοινοβούλιο ότι γίνονται παρασκηνιακές επαφές της σουηδικής προεδρίας με την Τουρκία, ώστε να καθιερωθούν κοινές περιπολίες με την Frontex.
Πάντως σε μια επίδειξη ρεαλισμού, η Αρμενική Ενωση Σουηδίας εκδήλωσε αμφιβολία αν το ψήφισμα θα αλλάξει τη φιλοτουρκική στάση της κυβέρνησης Ράινφελντ. Αφού απέτυχε να το μπλοκάρει, ο ΥΠΕΞ Καρλ Μπιλντ το επέκρινε ως «λάθος, υπονομευτικό της αρμενοτουρκικής προσέγγισης», αλλά και της προσπάθειας που καταβάλλει αυτόν τον καιρό η Τουρκία να γίνει «πιο ανοιχτή και δημοκρατική χώρα».
Φυσικά ο Ερντογάν ματαίωσε το ταξίδι του στη Στοκχόλμη στις 17 Μαρτίου, ενώ ο Νταβούτογλου ανακάλεσε στην Αγκυρα την πρεσβευτή Ζεργκιούν Κοροτούρκ, όπως είχε κάνει με τον συνάδελφό της στις ΗΠΑ, Ναμίκ Ταν. Πάντως πηγές του τουρκικού ΥΠΕΞ βεβαίωναν το πρακτορείο Ρόιτερ πως η κ. Κοροτούρκ θα επιστρέψει σύντομα στη Στοκχόλμη, καθώς η τουρκική κυβέρνηση αναγνωρίζει τις «ενεργές προσπάθειες της σουηδικής να μπλοκάρει το ψήφισμα».
Το ίδιο άλλωστε πολεμάει η κυβέρνηση Ομπάμα με πρωτεργάτη τη Χίλαρι Κλίντον, ώστε το αμερικανικό ψήφισμα να μην προχωρήσει στην ολομέλεια της Βουλής των Αντιπροσώπων. Φυσικά, η Τουρκάλα διπλωμάτης εξέφρασε την απογοήτευσή της, προειδοποιώντας για «δραστικές και μακροπρόθεσμες συνέπειες στις διμερείς σχέσεις».
Ο Σύλλογος Ποντίων της Σουηδίας «Εύξεινος Πόντος» εξέφρασε την ικανοποίησή του για το ψήφισμα, που καταδικάστηκε «σθεναρά» από τον Ερντογάν, ως «απόφαση πολιτικής σκοπιμότητας, που δεν ανταποκρίνεται στη στενή φιλία των δύο εθνών». Ο πρόεδρος Γκιουλ δήλωσε στο πρακτορείο Ανατολή ότι «δεν έχει καμία αξιοπιστία» η αναγνώριση της Γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας.
ethnos-online
Γιάννης Παπαδάτος
johnpapadatos@pegasus.gr
Ετικέτες Διεθνή θέματα
Ταλάτ: «Καμία επιστροφή εδαφών»
Ο Ταλάτ είπε ότι οι Ελληνοκύπριοι μπορούν να εγκατασταθούν σε τέσσερα χωριά της περιοχής, εάν το επιθυμούν
12/2/2010
Αρνητικός στην οποιαδήποτε επιστροφή εδάφους στους Ελληνοκύπριους και ειδικότερα της Καρπασίας, εμφανίστηκε ο Τουρκοκύπριος ηγέτης, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ.
Ο Ταλάτ είπε ότι οι Ελληνοκύπριοι μπορούν να εγκατασταθούν σε τέσσερα χωριά της περιοχής, εάν το επιθυμούν.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφανος Στεφάνου, σχολιάζοντας τη δήλωση Ταλάτ, είπε ότι τα διάφορα ζητήματα που αφορούν βασικές πτυχές του Κυπριακού, όπως το εδαφικό, είναι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Εμείς, τόνισε, τις συζητούμε, τις διεκδικούμε και προσπαθούμε να πετύχουμε συνολική λύση, που να ικανοποιεί τις βασικές ανησυχίες των Ελληνοκυπρίων και των Κυπρίων γενικότερα, και που να είναι δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική.
ethnos-online
Ετικέτες Διεθνή θέματα
Βόμβα Βαρθολομαίου κατά της Άγκυρας
Βόμβα Βαρθολομαίου κατά της Άγκυρας
Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009, 17:48
«Στην Τουρκία αισθάνομαι σαν να με σταυρώνουν καθημερινά.» Με αυτή τη φράση ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος εξαπέλυσε δριμύτατο κατηγορώ κατά του τουρκικού κράτους για την εν γένει συμπεριφορά του απέναντι στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης αλλά και την ελληνική κοινότητα της Πόλης.
Μιλώντας στην εκπομπή «60 minutes» του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου CBS, ο Οικουμενικός Πατριάρχης για πρώτη φορά επιτίθεται ευθέως κατά του τουρκικού κράτους, καταγγέλλοντας την Άγκυρα ότι επιθυμεί την πλήρη εξαφάνιση τόσο της ελληνικής κοινότητας των 4.000 ανθρώπων όσο και του ιστορικού και ιερού ρόλου του Πατριαρχείου.
«Η τουρκική κυβέρνηση θα ήταν ευχαριστημένη εάν αφανίζονταν το Πατριαρχείο και εγκαταλείπαμε τη χώρα, όμως εμείς αυτό δεν θα το κάνουμε παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, δεν θα αποχωρήσουμε» είπε νέτα σκέτα ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Είναι η πρώτη φορά, εδώ και αιώνες, που ο ιστορικός ηγέτης της Ορθοδοξίας εξαπολύει ευθεία επίθεση κατά της τουρκικής κυβέρνησης, αλλά και κατά του τρόπου με τον οποίο αντιμετώπιζε παλαιότερα η Πύλη, και αργότερα η κοσμική Κεμαλική Τουρκία, τον ρόλο και την ιερή πραγματικότητα του Φαναρίου.
Όπως ανάφερε ο κ.κ. Βαρθολομαίος, παρότι η « Κωνσταντινούπολις είναι το ίδιο ιερή με την Ιερουσαλήμ» και παρότι πολλάκις έχει απευθυνθεί στις τουρκικές θεσμικές Αρχές -από τον πρωθυπουργό Ερντογάν έως και τους υπουργούς της ισλαμικής κυβέρνησης της Τουρκίας- ζητώντας χείρα βοηθείας, αυτοί του γύρισαν την πλάτη και τον άφησαν εντελώς αβοήθητο.
Παρόλα αυτά, ο Πατριάρχης σημειώνει στην τηλεοπτική του συνέντευξη, που θα παρουσιαστεί από το αμερικανικό δίκτυο στις 20 Δεκεμβρίου, ότι παρά τα προβλήματα και τις δυσκολίες τόσο το Πατριαρχείο όσο και ο ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης «θα σταθούν στα πόδια τους».
Σε ερώτηση του δημοσιογράφου, εάν εκτός από τον θεσμικό – ιερό του ρόλο και ο ίδιος προσωπικά θεωρεί ότι σταυρώνεται από τις συνθήκες που επικρατούν στην Τουρκία, απάντησε «Ναι», λέγοντας ότι εδώ και χρόνια τόσο οι Έλληνες της Πόλης όσο και αυτοί που είναι στο Πατριαρχείο θεωρούνται από το τουρκικό κράτος «πολίτες δεύτερης κατηγορίας».
Είναι προφανές ότι η επίθεση Βαρθολομαίου κατά της Άγκυρας, και μάλιστα με τέτοιο ευθύ τρόπο, αποκτά πολιτικές διαστάσεις από την στιγμή που πολύ πρόσφατα ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν συναντήθηκε με τον Μπαράκ Ομπάμα στην Ουάσιγκτον. Σε αυτήν την συνάντηση ετέθη ξεκάθαρα από την αμερικανική πλευρά το ζήτημα του Πατριαρχείου, αυτό της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, καθώς και το θέμα των Βακουφιών -θέμα που αφορά πρωτίστως στην ίδια την επιβίωση του Φαναρίου και της Ορθόδοξης Κοινότητας της Τουρκίας.
Διπλωματικοί κύκλοι στην Αθήνα εκτιμούσαν, νωρίς το μεσημέρι, πως η συνέντευξη Βαρθολομαίου εντάσσεται σε ένα συγκεκριμένο timing και ενδεχομένως να «βοηθά» -υπό προϋποθέσεις- την πρόθεση του ιδίου του Ερντογάν και των Συμβούλων του να προχωρήσουν σε ένα θετικό βήμα όσον αφορά στις σχέσεις Οικουμενικού Θρόνου και Άγκυρας.
Οι ίδιοι κύκλοι σημειώνουν πως ενδεχομένως ο Ερντογάν «χρειάζεται» μία τέτοια ενέργεια, αλλά και την παράλληλη παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ουάσιγκτον, ώστε να καμφθούν οι αντιδράσεις του υπερσυντηρητικού μπλοκ των εθνικιστών και των Κεμαλιστών, καθώς και των Στρατηγών, για την απελευθέρωση του καθεστώτος που διέπουν τις ισλαμικές ιερατικές σχολές.
Ετικέτες Διεθνή θέματα
Μια άλλη ελληνοτουρκική (δια)μάχη
Tου Τακη Καμπυλη
Oι Γκαγκαούζοι ζουν στη Nότια Mολδαβία σε μια περιοχή 1.800 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Περίπου 140.000 άνθρωποι μιλούν τουρκικά, αλλά είναι χριστιανοί ορθόδοξοι. Tα τελευταία χρόνια, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης, διεκδίκησαν χωρίς μεγάλη επιτυχία την αυτονομία τους από τη μικρή Mολδαβία.
Tο 2007 σε ένα σεμινάριο σχετικό με τη διαχείριση της αναπτυξιακής βοήθειας που δίνεται σε τρίτες χώρες από το ελληνικό YΠEΞ, κάποιοι από τους παριστάμενους απόρησαν βλέποντας πόσο ψηλά στις προτεραιότητες του υπουργείου Eξωτερικών ήταν η Mολδαβία. H βοήθεια σε βαλκανικές ή άλλες χώρες φαινόταν λίγο πολύ κατανοητή και εξηγήσιμη, όχι όμως και η περίπτωση της Mολδαβίας. «Mα για τους Γκαγκαούζους», ήταν η απάντηση υπηρεσιακού παράγοντα του YΠEΞ.
Για τους Γκαγκαούζους υπήρξε επίσης σημαντική κόντρα μεταξύ δύο πατριαρχείων, της Pουμανίας και της Pωσίας, ενώ το θέμα τους έφθασε και στην Iερά Σύνοδο της ελληνικής Eκκλησίας.
Eδώ και μερικά χρόνια, Tούρκοι και Ελληνες συναγωνίζονται για το ποιος θα προωθήσει τη γλώσσα του στην Kομράτ (τη μεγαλύτερη πόλη της Γκαγκαουζίας). Oι γείτονές μας έχουν χρηματοδοτήσει τη λειτουργία ιδιωτικών σχολείων και υποτροφίες, ενώ εμείς (YΠEΞ και διάφορες MKO) έχουμε καταφέρει (με τον ίδιο τρόπο) να ενταχθούν τα ελληνικά περίπου ως επίσημη γλώσσα (!) στο παιδαγωγικό τμήμα του πανεπιστημίου των Γκαγκαούζων, ενώ επίσης φιλοξενούνται κάθε καλοκαίρι νεαροί Γκαγκαούζοι σε ελληνικά προγράμματα κατασκηνώσεων.
O ιστορικός Λάμπρος Mπαλτσιώτης σε αδημοσίευτη έρευνά του αναζήτησε τα αίτια αυτής της πρόσφατης ελληνοτουρκικής διαμάχης στα μακρινά χώματα της ιδιαίτερα φτωχής Mολδαβίας και της Oυκρανίας (εκεί ζουν περίπου άλλες 30.000 Γκαγκαούζων).
«Πέρα από τις πολυπληθείς ομάδες τουρκόφωνων χριστιανών ορθοδόξων της Mικράς Aσίας, υπήρχε και μία στα ανατολικά Bαλκάνια, οι Γκαγκαούζοι. Aπό τον χώρο της σημερινής Bουλγαρίας, ένα μεγάλο τμήμα μετακινήθηκε προς την τότε τσαρική Mολδαβία και ένα μικρότερο προς την ανατολική Θράκη. Nησίδες τουρκοφωνίας εντοπίζονταν επίσης στην περιοχή Nέας Zίχνης Σερρών και στη Pοδόπη. O πληθυσμός της ανατολικής Θράκης με την ανταλλαγή των πληθυσμών βρέθηκε ως ορθόδοξος, τμήμα του ρουμ μιλιέτ στην Eλλάδα. Eγκαταστάθηκε κυρίως στον νομό Εβρου. Oι Ελληνες Γκαγκαούζοι διατηρούν ακόμη και σήμερα τη γλωσσική τους διαφορά».
Για τα πριν από τον 19ο αιώνα ιστορίες και ιστορικοί διαφωνούν σχετικά με τους Γκαγκαούζους. Πάντως, στον συγκεκριμένο αιώνα της σύγκρουσης των βαλκανικών εθνικισμών οι Γκαγκαούζοι απετέλεσαν σημείο τριβής μεταξύ Eλλήνων και Bουλγάρων όταν ένα τμήμα τους στην περιοχή της Φιλιππούπολης προσδιορίστηκε ως βουλγαρικής εθνικότητας.
«Στη διαμάχη Eλλάδας Bουλγαρίας για τους Γκαγκαούζους, λέει ο Λάμπρος Mπαλτσιώτης, εμπλέκεται το 1930 η Tουρκία προσπαθώντας να βρει πιστούς για το τουρκοορθόδοξο Πατριαρχείο της Πόλης - ώστε να περιορίσει την εμβέλεια του Oικουμενικού Πατριαρχείου».
Oι Γκαγκαούζοι λοιπόν είναι «Tούρκοι» για την Tουρκία λόγω της γλώσσας και «Ελληνες» για την Eλλάδα λόγω θρησκείας.
Tα χρόνια πέρασαν και οι Γκαγκαούζοι ξεχάστηκαν και από τις δύο χώρες. Mέχρι την κατάρρευση της EΣΣΔ.
Aνάμεσα στο πολύχρωμο και πολύγλωσσο πλήθος που ξεσηκώθηκε αμέσως μετά, ζητώντας αυτονομία και κρατική υπόσταση ήταν και οι Γκαγκαούζοι. Aρχικά απετέλεσαν και την αιτία μιας διαμάχης μεταξύ Mολδαβίας και Pωσίας. (Mε δεδομένα τα μεγέθη, το τέλος της φαινόταν προκαθορισμένο).
Ηταν όμως και η εποχή, γράφει ο Λάμπρος Mπαλτσιώτης «της στροφής της πολιτικής της Eλλάδας για την ανακάλυψη «ομογενών» στην Aνατολική Eυρώπη και την ανάλογη πολιτική της Tουρκίας που ύστερα από δεκαετίες αρχίζει να ασκεί πολιτική «ομογενών» ακόμη και χριστιανών. Ετσι, η μικρή και άσημη Γκαγκαουζία βρίσκεται ανάμεσα σε δύο «μητέρες-πατρίδες». Φτωχή στο φτωχότερο κράτος της Eυρώπης».
Mετά το 1990 ήταν εύκολο και για τους πρώτους Ελληνες Γκαγκαούζους από την Oρεστιάδα να επισκεφθούν την Γκαγκαουζία. Mετά, τα πράγματα έγιναν πιο οργανωμένα, πιο ημιεπίσημα, λιγότερο αθώα. Mέχρι που το 2006 βρέθηκε εκεί αντιπροσωπεία της KEΔKE για να επιβλέψει την πορεία βοήθειας 250.000 ευρώ σε πανεπιστημιακές και υγειονομικές υποδομές. Tο πρόγραμμα ήταν συγχρηματοδότηση του YΠEΞ και του (επίσης ελληνικού) υπουργείου Δημόσιας Διοίκησης! Kι απέναντι τα επίσης αξιοσημείωτα για την Γκαγκαουζία τουρκικά κονδύλια. Kαι οι διακηρύξεις «τουρκικότητας» μέσω Παιδείας και υποτροφιών.
Aπό τους άλλους παίκτες, η Bουλγαρία δείχνει ακόμη ανίσχυρη για τέτοιες (και) οικονομικές προσφορές. Tέλος, δύσκολα θα ξεχάσει κανείς ότι και το ρουμανικό Πατριαρχείο έχει διεκδικήσει την Γκαγκαουζία. Mύλος στα 1.800 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Σαν να ξαναζεί σε μικροκλίμακα Γκαγκαουζίας ο 19ος αιώνας. Ή σαν να μην πέρασε ποτέ. Tο έθνος, το εθνικό, πάλι, χτίζει ταυτότητες. Oι 180.000 Γκαγκαούζοι «έζησαν» (γενιές) για 170 χρόνια όπως έζησαν, και σήμερα μπορούν να διαλέξουν, αλλά κάτι άλλο! Ή Eλληνες ή Tούρκοι ή Bούλγαροι ή Pώσοι. Tο σκέτο «Γκαγκαούζοι» δεν φαίνεται να έχει χώρο. Mπορεί και να μην το θέλουν και οι ίδιοι. Kάλλιστα θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί ότι και ανάμεσα στους Γκαγκαούζους θα υπάρχουν άνθρωποι πρόθυμοι να δεχθούν τον κάθε ένα από τους διεκδικητές, την κάθε μία από τις μητέρες-πατρίδες. (Προφανώς, όχι με ίδια ποσοστά επιτυχίας).
«Kι αν είναι Ελληνες οι Γκαγκαούζοι;», θα ρωτήσει πιθανόν κάποιος. «Aν θέλουν να είναι Ελληνες; Nα μην ενδιαφερθούμε, να τους αφήσουμε στα χέρια των Tούρκων;».
Προϋπόθεση, λοιπόν, είναι να ορίσουμε τη βάση της συζήτησης: ποιοι είναι οι Γκαγκαούζοι; Σήμερα. Ποιοι είναι, πώς ζουν και πού ζουν. Ποιες οι ανάγκες, ποιες οι κάθε φύσης ιεραρχήσεις της κοινωνίας τους; Πόσο κάνει το ψωμί τους, και τι μουσική ακούνε; Πώς είναι η Γκαγκαουζία; Mήπως, τελικά, το παρόν της Γκαγκαουζίας ξεπερνά (ακυρώνει) τη σημασία της ύπαρξης μιας «μητέρας - πατρίδας», πολύπλευρα μακρινής όσο οι βασικές διεκδικήτριες;
(Eκτός κι αν αυτή η διεκδίκηση γίνει με σύγχρονους όρους: οπότε το «ομόαιμον» δεν θεωρείται απαραίτητο και δεν χρειάζεται να ανακαλυφθεί εκ νέου).
Kathimerini.gr 1/11/20090
Ετικέτες Διεθνή θέματα
Μίσος ΗΠΑ-ΕΕ κατά Σερβοβόσνιων
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
Εντυπωσιακή είναι η επιμονή και το μίσος που εξακολουθούν να τρέφουν οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι εναντίον των Σέρβων της Βοσνίας. Τώρα έχουν κυριολεκτικά λυσσάξει να καταλύσουν τη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας, την ύπαρξη της οποίας οι ίδιοι οι Αμερικανοί επέβαλαν στους Σερβοβόσνιους με τις συμφωνίες του Ντέιτον, το 1995! Παρόλο που οι Σέρβοι είναι αναμφισβήτητα η μεγαλύτερη εθνική ομάδα της Βοσνίας, οι ΗΠΑ και η ΕΕ θέλουν όχι μόνο να τους καταστήσουν μειονότητα μέσα στην ίδια τους τη χώρα, αλλά και να τους εξανδραποδίσουν, να τους κάνουν υποτελείς των Κροατών και των Μουσουλμάνων (οι οποίοι γράφονται με κεφαλαίο «Μ» προκειμένου να δηλώσουν εθνότητα, υποτίθεται, και όχι θρήσκευμα και τους οποίους τελευταία τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης αποκαλούν «Βόσνιους» -μόνο αυτούς!- με στόχο να σφετεριστούν πολιτικά ολόκληρη τη χώρα).
Παταγώδη αποτυχία σημείωσε την περασμένη εβδομάδα η αιφνιδιαστική σύγκληση από τις ΗΠΑ και την ΕΕ ενός νέου γύρου διαπραγματεύσεων μεταξύ των ηγετών των τριών εθνοτήτων της Βοσνίας, με αντικείμενο τη ριζική αναθεώρηση του Συντάγματος που επέβαλαν στη χώρα οι Ευρωαμερικανοί και στόχο τον δραστικό περιορισμό της αυτονομίας των Σερβοβόσνιων.
Τελικά, μετά την κατηγορηματική άρνηση των Σερβοβόσνιων ακόμη και να συζητήσουν τις συγκεκριμένες απαιτήσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ, απέρριψαν το «πακέτο» οι ηγέτες και των τριών εθνοτήτων.
Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες είχαν προσπαθήσει να δελεάσουν τους Σερβοβόσνιους με υποσχέσεις ένταξης της Βοσνίας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, αν αποδέχονταν τους όρους τους. «Η συνάντηση θα αποτελέσει σημαντική ευκαιρία για τους πολιτικούς ηγέτες να δείξουν την πολιτική τους βούληση να υπερβούν το αδιέξοδο και να δημιουργήσουν μια πλατφόρμα από την οποία η Βοσνία μπορεί να σημειώσει συγκεκριμένη πρόοδο στην ατζέντα μεταρρυθμίσεων τόσο του ΝΑΤΟ όσο και της ΕΕ» ανέφερε χαρακτηριστικά η κοινή ανακοίνωση ΗΠΑ - ΕΕ, η οποία ανήγγειλε τις συνομιλίες.
«Μείναμε παντελώς κατάπληκτοι από το περιεχόμενο της πρότασης πακέτου μεταρρυθμίσεων. Τις θεωρούμε αντίθετες προς το Ντέιτον, μη ορθές πολιτικά και απαράδεκτη βάση συνομιλιών» έγραψε χωρίς περιστροφές ο πρωθυπουργός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας Μίλοραντ Ντόντικ σε επιστολή που απηύθυνε προς την πρεσβεία των ΗΠΑ στο Σεράγεβο και προς τη σουηδική προεδρία της ΕΕ.
«Μη αναγκαίες και απαράδεκτες» χαρακτήρισε ο Ντόντικ τις προτάσεις, υπογραμμίζοντας ότι «μπορούσαν να ικανοποιήσουν μόνο μία από τις συνιστώσες εθνότητες της Βοσνίας, τους Μουσουλμάνους» - και πραγματικά ο Σουλεϊμάν Τίχιτς, ο ηγέτης των Μουσουλμάνων, ήταν ο μόνος που ήταν πρόθυμος να υιοθετήσει το πακέτο των συνταγματικών αλλαγών. «Εμείς παλεύουμε για να μη γίνει μουσουλμανικό κράτος κάποια μέρα η Βοσνία - Ερζεγοβίνη» δήλωσε ο Μίλοραντ Ντόντικ, προσθέτοντας ότι «η Βοσνία είναι μια χώρα που δεν μπορεί να επιβιώσει» και ότι «η διεθνής κοινότητα υπερεκτίμησε τις δυνατότητές της στη Βοσνία».
Το πρόσχημα που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ και η ΕΕ για να προωθήσουν τον στόχο του εξανδραποδισμού των Σερβοβόσνιων είναι η «δυσλειτουργία» του τερατώδους κρατικού μορφώματος που δημιούργησαν οι ίδιοι με το απολύτως τεχνητό και θνησιγενές κράτος της Βοσνίας που εγκαθίδρυσαν. Αυτό που αντιλαμβανόταν εξαρχής και ο τελευταίος πολίτης των Βαλκανίων -ότι δηλαδή αυτό το κράτος είναι αδύνατον να λειτουργήσει ως ενιαίο κράτος και μακροπρόθεσμα είναι αδύνατον να επιβιώσει- υποκρίνονται ότι το αντιλαμβάνονται τώρα οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί, οι οποίοι δεκαπέντε χρόνια πανηγυρίζουν για την «επιτυχία» τους στη Βοσνία.
«Οι άνθρωποι της κυβέρνησης Ομπάμα, κληρονόμοι της εποχής Κλίντον, θέλουν ένα ενιαίο κράτος με πρωτεύουσα το Σεράγεβο» γράφει η γαλλική «Μοντ» και συνεχίζει: «Υποστηρίζουν την ιδέα ότι μια διεθνής διοίκηση μπορεί να οικοδομήσει ένα νέο καθεστώς πάνω στα ερείπια ενός άλλου που ανέτρεψε».
ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΕΝΩΣΗ
Συνένοχος το Βελιγράδι
ΗΠΑ και ΕΕ προσπαθούν να στραγγαλίσουν τώρα τους Σερβοβόσνιους επειδή στο Βελιγράδι τόσο η κυβέρνηση όσο και ο πρόεδρος της Σερβίας είναι απολύτως υποτελείς στις ΗΠΑ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ και έτσι αδιαφορούν για την τύχη των Σερβοβόσνιων, οι οποίοι φυσικά το γνωρίζουν. «Είμαι ολοκληρωτικά εχθρικός» απέναντι στο ενδεχόμενο διαμελισμού της Βοσνίας, δήλωσε προ δύο εβδομάδων ο Σέρβος πρόεδρος Μπορίς Τάντιτς.
«Θα ήταν καταστροφικό να υπάρξει ένα βοσνιακό έθνος ταπεινωμένο και συνθλιβόμενο ανάμεσα σε μια Μεγάλη Κροατία και μια Μεγάλη Σερβία» ισχυρίστηκε, αναφερόμενος στους Μουσουλμάνους. Ούτε λέξη για τους εθνικούς πόθους των απειλούμενων Σερβοβόσνιων.
Ethnos Online
Ετικέτες Διεθνή θέματα
Εκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την Τουρκία
Αρκετές αναφορές σε προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι θρησκευτικές μειονότητες
27/10/2009
Στις 30 χώρες με αξιοσημείωτες παραβιάσεις των θρησκευτικών ελευθεριών συγκαταλέγεται η Τουρκία, σύμφωνα με την έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Οι παραβιάσεις εστιάζονται κυρίως στο πλέγμα της προστασίας του "κοσμικού κράτους" με απαγορεύσεις όπως αυτή της χρήσης της ισλαμικής μαντίλας στις δημόσιες υπηρεσίες και στα σχολεία.
Στο κεφάλαιο για την Τουρκία υπάρχουν αρκετές αναφορές σε προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι θρησκευτικές μειονότητες, κάνοντας μνεία και στα προβλήματα που αντιμετωπίζει το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το γεγονός ότι δεν υπάρχει νομική αναγνώρισή του ως Πατριαρχείο ούτε αναγνώριση του οικουμενικού χαρακτήρα του.
Τονίζεται, δε, ότι ο Ταγίπ Ερντογάν επισήμανε στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση τον Ιανουάριο 2008 ότι το ζήτημα περί "οικουμενικότητας" είναι εκκλησιαστικό και δεν είναι αρμοδιότητα του κράτους.
Εξακολουθούν επίσης οι αναφορές στις ανεπίλυτες ακόμη διεκδικήσεις του Πατριαρχείου για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, για την επιστροφή δημευθέντων περιουσιών, και για την άρση της προϋπόθεσης της τούρκικης υπηκοότητας στην στελέχωση της Ιεράς Συνόδου που απειλεί την ίδια την επιβίωση του Πατριαρχείου λόγω του μικρού αριθμού των μόλις 3.000 μελών της ελληνορθόδοξης κοινότητας εν όλω.
Στην φετινή έκθεση μνημονεύονται μεγάλες καταστροφές τριών ελληνορθόδοξων νεκροταφείων από βανδαλισμούς στην Κωνσταντινούπολη και στην Σμύρνη και η δικαίωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου από το ΕΔΑΔ στις 8 Ιουλίου 2008 για το θέμα του ορφανοτροφείου της νήσου Πριγκήπου.
Στις δράσεις της αμερικανικής πλευράς επαναλαμβάνονται οι εκκλήσεις του Αμερικανού πρέσβη και άλλων επισήμων προς την τουρκική κυβέρνηση για την επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης.
Ethnos Online
Ετικέτες Διεθνή θέματα
O ΣXEΔIAΣMOΣ THΣ ΠOΛITIKHΣ ΠPAΓMATIKOTHTAΣ AΠO TA OIKONOMIKA ΣYMΦEPONTA, BAΣEI TΩN ΔOΓMATΩN ΠEPI ΠAΓKOΣMIAΣ TAΞHΣ
του ΝΟΑΜ ΤΣΟΜΣΚΙ
H μονοπολική ορμή και η εποχή Oμπάμα
«H πολιτική επί Oμπάμα άρχισε να επιστρέφει στο μετριοπαθές μοντέλο της δεύτερης θητείας του Mπους, με ένα διαφορετικό ρητορικό ύφος, το οποίο γοητεύει τον κόσμο»
Oταν εξετάζουμε διεθνείς υποθέσεις, είναι χρήσιμο να έχουμε στο μυαλό μας κάποιες γενικές αρχές με σημαντική βαρύτητα.
Η πρώτη είναι η ρήση του Θουκυδίδη ότι: οι ισχυροί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν και αποδέχονται. Αυτό έχει μια σημαντική συνέπεια: Kάθε ισχυρό κράτος στηρίζεται σε ειδικούς στην Απολογητική, που έχουν ως καθήκον τους να δείξουν ότι αυτό που κάνουν οι ισχυροί είναι ευγενές και δίκαιο και, ταυτόχρονα πως, αν οι αδύναμοι υποφέρουν, είναι δικό τους λάθος. Στον σύγχρονο δυτικό κόσμο, αυτοί οι ειδικοί ονομάζονται «διανοούμενοι» και με ελάχιστες εξαιρέσεις, εκπληρώνουν το καθήκον με το οποίο έχουν επιφορτιστεί με επιδεξιότητα και ευλάβεια, όσο εξωφρενικοί και αν είναι οι ισχυρισμοί τους, μια πρακτική που μας γυρίζει πίσω στις αρχές της καταγεγραμμένης ιστορίας.
βλ. συνέχεια enet.gr
http://rapidshare.com/files/294756718/NO___________________.doc.html
MD5: 6B1ECF4C83794C2F63193ABF2B2AB3DC
Ετικέτες Διεθνή θέματα
«Ομοβροντία» καταδικαστικών αποφάσεων εις βάρος της Τουρκίας για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Του ΝΙΚΟΥ ΡΟΥΣΣΗ
Χωρίς κανένα σεβασμό στα ευρωπαϊκά στάνταρ στοιχειώδους, έστω, προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αντιμετωπίζει η Τουρκία εκείνους τους πολίτες της που συνελήφθησαν, κρατήθηκαν ή εξακολουθούν να κρατούνται στις φυλακές, καταδικασμένοι ή όχι από τα τουρκικά δικαστήρια, με την αναπόδεικτη κατηγορία ή μόνον με την υποψία της συμμετοχής τους σε παράνομες οργανώσεις.
Αυτό, τουλάχιστον, προκύπτει από την πληθώρα (24) των καταδικαστικών αποφάσεων κατά της Τουρκίας που εξέδωσε, χθες, το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι περισσότερες των οποίων αφορούν περιπτώσεις Τούρκων πολιτών που συνελήφθησαν από τις τουρκικές αρχές ασφαλείας με την κατηγορία ή την υποψία για συμμετοχή τους στις οργανώσεις του ΡΚΚ, της «Ντεβ Γιολ», του Επαναστατικού Λαϊκού Κόμματος (DHKP-C), του Τουρκικού Απελευθερωτικού Λαϊκού Κόμματος / Μέτωπο - Επαναστατική Αριστερά (ΤΗΚΡ / Γ-Devrimci Sol), της παράνομης ένοπλης οργάνωσης ΤΚΕΡ-L (Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα της Τουρκίας) κ.ά.
Αλλοι απ' αυτούς έχουν καταδικαστεί σε ισόβια και βρίσκονται ακόμη στις τουρκικές φυλακές, άλλοι παραμένουν έγκλειστοι για πολλά χρόνια αναμένοντας την εκδίκαση των υποθέσεών τους και άλλοι ισχυρίστηκαν ότι ομολόγησαν την «ενοχή» τους, ύστερα από βασανιστήρια.
Το ΕΔΑΔ, επιδικάζοντας αποζημιώσεις δεκάδων χιλιάδων ευρώ, αναγνώρισε ότι στις περιπτώσεις τους υπήρξε σωρεία παραβιάσεων της Σύμβασης Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κυρίως σ' ό,τι αφορά την απαγόρευση των βασανιστηρίων, του δικαιώματος της προσφυγής σε μια σύντομη και δίκαιη δίκη, της παροχής νομικής εκπροσώπησης και της δυνατότητας πρόσβασης στα κατηγορητήρια των δικαστικών αρχών.
Παραβίαση του δικαιώματος της ζωής αναγνώρισε το Δικαστήριο στην περίπτωση της Behice Alkin, που όταν ήταν 11 ετών, παίζοντας με τα άλλα παιδιά κοντά στο χωριό Ορτναμπαγκ, πάτησε μια νάρκη, με αποτέλεσμα να χάσει το αριστερό της πόδι. Το κατηγορώ του δικαστηρίου επικεντρώθηκε στο ότι οι τουρκικές αρχές δεν είχαν λάβει τα κατάλληλα μέτρα για την προστασία της ζωής των πολιτών. Επίσης, παραβίαση του δικαιώματος στη ζωή αναγνώρισε το Δικαστήριο στην περίπτωση του Gasyak και τριών άλλων εμπόρων, στην πόλη Σίζρε, οι οποίοι, σύμφωνα με τα όσα ισχυρίστηκαν οι συγγενείς τους, δολοφονήθηκαν από Τούρκους συνοροφύλακες.
Το Δικαστήριο έκρινε ένοχες τις τουρκικές αρχές, διότι δεν πραγματοποίησαν καμία αποτελεσματική έρευνα για τη διακρίβωση των αιτίων θανάτου των τεσσάρων εμπόρων και επιδίκασε αποζημίωση 40.000 ευρώ και 4.000 δικαστικά έξοδα.
enet.gr
Ετικέτες Διεθνή θέματα
Μη γίνει η Κύπρος νέα... Αρμενία!
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
ethnos online
Ρίγη πολιτικής φρίκης προκαλεί ο τρόπος με τον οποίον σύρθηκαν οι Αρμένιοι το βράδυ του Σαββάτου στη Ζυρίχη από τους Αμερικανούς να υπογράψουν συμφωνία αποκατάστασης των διπλωματικών σχέσεων της χώρας τους με την Τουρκία, απεμπολώντας άνευ ανταλλάγματος την εθνική υπόθεσή τους - την απλή αναγνώριση της γενοκτονίας που διέπραξε σε βάρος του αρμενικού έθνους η Οθωμανική Τουρκία το 1915.
Εχοντας υποχωρήσει κατά κράτος στο πολιτικό επίπεδο εκ των προτέρων η αρμενική κυβέρνηση, διεσύρθη πλήρως στα μάτια των ομοεθνών της και του κόσμου ολόκληρου, καθώς οι Αμερικανοί δεν επέτρεψαν στον Αρμένιο υπουργό Εξωτερικών Εντουάρ Ναλμπαντιάν ούτε καν να κάνει μια μονομερή δήλωση που να αναφέρει τη γενοκτονία έστω και μόνο φραστικά, «για την τιμή των όπλων»!
Χαρακτηριστική ήταν η σκηνή κατά την οποία η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον, η οποία για την υπογραφή της συμφωνίας μετέβη από την Ουάσιγκτον στη Ζυρίχη, κάλεσε στο ξενοδοχείο της τον Αρμένιο υπουργό Εξωτερικών (ο οποίος την τελευταία στιγμή απαιτούσε να κάνει δήλωση ο ίδιος για τη γενοκτονία, πράγμα που οδήγησε σε τρίωρη καθυστέρηση της υπογραφής της συμφωνίας) και στη συνέχεια τον... έβαλε μέσα στη λιμουζίνα της και τον πήγε συνοδεία στην αίθουσα υπογραφής της συμφωνίας για να μη φύγει στον δρόμο!
Στους παλαιότερους Ελληνες και Κύπριους οι σκηνές αυτές ξύπνησαν επώδυνες μνήμες με τις ανατριχιαστικές αναλογίες που έχουν με τον τρόπο που στην ίδια πόλη, πριν από μισόν αιώνα ακριβώς, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος υποχρεωνόταν από τους Αμερικανούς, τους Αγγλους και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να υπογράψει την «προδοτική συνθήκη της Ζυρίχης», όπως έμεινε στην πολιτική ιστορία του τόπου, η οποία αποτέλεσε την αιτία όλων των δεινών της Κύπρου και διευκόλυνε την τουρκική εισβολή στη Μεγαλόνησο.
Η ταπείνωση των Αρμενίων δεν τελείωσε εδώ. Δεν φτάνει που ο Αρμένιος πρόεδρος Σερζ Σαρκισιάν κατηγορείται πλέον ανοικτά ως «προδότης» από την απανταχού της Γης πανίσχυρη αρμενική διασπορά και δεκάδες χιλιάδες λαού συμμετέχουν σε γιγαντιαίες διαδηλώσεις εναντίον του μέσα στην Αρμενία με συνθήματα ανάλογου περιεχομένου.
Η Αγκυρα τον εξευτέλισε τελείως.
Σαββατόβραδο υπέγραψε, Κυριακή βγήκε ο Ερντογάν και δήλωσε ότι... δεν προτίθεται να ανοίξει τα σύνορα Τουρκίας - Αρμενίας, αν η τελευταία δεν αποχωρήσει από το Ναγκόρνο Καραμπάχ - μια περιοχή του Αζερμπαϊτζάν επί σοβιετικής εποχής που κατοικείται αποκλειστικά από Αρμένιους και την οποία αρμενικές δυνάμεις έχουν καταλάβει στρατιωτικά και κατέχουν εδώ και δεκαπέντε χρόνια.
«Η Τουρκία δεν μπορεί να προχωρήσει σε θετικό βήμα προς την Αρμενία παρά μόνο αν αυτή αποχωρήσει από τα αζερινά εδάφη!», διακήρυξε ο Ερντογάν, προσθέτοντας ότι η κυβέρνηση θα στείλει μεν τα πρωτόκολλα στη Βουλή προς επικύρωση, αλλά η Βουλή (όπου το κόμμα του Ερντογάν έχει απόλυτη πλειοψηφία) δεν πρόκειται να επικυρώσει τη συμφωνία, αν προηγουμένως η Αρμενία δεν εγκαταλείψει το Ναγκόρνο Καραμπάχ και τους εκεί Αρμένιους!
Δεν μισούν φυσικά τους Αρμένιους οι Αμερικανοί. Τα συμφέροντα των ΗΠΑ φροντίζουν και γι αυτό εκβίασαν τους Αρμένιους. «Για τις ΗΠΑ, μια συμφιλίωση Τουρκίας - Αρμενίας θα άλλαζε τη στρατηγική ισορροπία στη ΝΑ Ευρώπη.
Θα μπορούσε να ανοίξει νέους δρόμους για τους αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου προς τη Δύση, καθώς επίσης και να παράσχει εναλλακτική οδό ανεφοδιασμού για τα αμερικανικά στρατεύματα στο Αφγανιστάν», υπογραμμίζουν σχετικά οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης».
ΜΗΝ ΠΑΘΟΥΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ
Διδάγματα και για το Κυπριακό
Χρειάζεται προσοχή να μην πάθουν οι Ελληνες και οι Κύπριοι τα ίδια με τους Αρμένιους, αν οι συνομιλίες Χριστόφια - Ταλάτ καταλήξουν σε κάποια συμφωνία για το Κυπριακό, κατεύθυνση προς την οποία ασκούν παρασκηνιακά εντονότατες πιέσεις οι Αγγλοι, οι Αμερικανοί και κύκλοι της ΕΕ. Ο Ομπάμα προεκλογικά είχε υποσχεθεί ότι θα αναγνώριζαν οι ΗΠΑ τη γενοκτονία των Αρμενίων, αλλά τώρα έκανε το εντελώς αντίθετο, καθώς έχει αναβαθμίσει θεαματικά την Τουρκία στον γεωστρατηγικό σχεδιασμό των ΗΠΑ στην περιοχή. Αθήνα και Λευκωσία οφείλουν λοιπόν να έχουν υπόψη τους ότι για τον ίδιο λόγο η Ουάσιγκτον θα σταθεί αποφασιστικά στο πλευρό της Αγκυρας τόσο στο Κυπριακό όσο και στα Ελληνοτουρκικά. Βάσει αυτού να διαλέξουν τους συμμάχους τους.
Ετικέτες Διεθνή θέματα
Ο Γκιουλ θέλει να πείσει τους Γάλλους
Φθάνει στο Παρίσι με το αίτημα της πλήρους ένταξης της Τουρκίας
στην Ευρωπαϊκή Ενωση
Με το αίτημα της πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. υπό μάλης, ο πρόεδρος Γκιουλ φιλοδοξεί, κατά την παραμονή του στο Παρίσι, να πείσει την πολιτική ηγεσία και την κοινή γνώμη της Γαλλίας ότι η Τουρκία παραμένει πιστή στην αρχική της δέσμευση να ενστερνισθεί τις θεμελιώδεις αξίες της Ευρώπης, καταβάλλοντας εργώδεις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες. «Προτεραιότητά μας είναι να εφαρμόσουμε στην πράξη όλα όσα αποκομίσαμε από την Ενωση», διαβεβαιώνει ο κ. Γκιουλ σε συνέντευξή του στο Γαλλικό Πρακτορείο, πριν αναχωρήσει για τη γαλλική πρωτεύουσα. Εκεί, μαζί με τον πρόεδρο Σαρκοζί θα κηρύξουν την έναρξη του μεγάλου πολιτιστικού γεγονότος, που φέρει τον τίτλο «Εποχή Τουρκίας», περιλαμβάνει πληθώρα πολιτιστικών εκδηλώσεων και θα διαρκέσει έως τον Μάρτιο του 2010.
Με την ευκαιρία αυτή και προς τιμήν του κ. Γκιουλ, ο πύργος του Αϊφελ θα είναι φωταγωγημένος έως την Κυριακή με τα χρώματα της τουρκικής σημαίας, δηλαδή κόκκινο και άσπρο. Σήμερα ο κ. Γκιουλ θα συναντηθεί με τον Γάλλο πρωθυπουργό Φρανσουά Φιγιόν και αύριο στη διάρκεια γεύματος εργασίας με αμφιτρύονα τον πρόεδρο Σαρκοζί, με τον οποίο θα παραστούν το απόγευμα στα εγκαίνια της έκθεσης «Ιστανμπούλ, λιμάνι για δυο ηπείρους», στο Grand Palais.
Προσμετρώντας τις πιθανότητες η επίσκεψη Γκιουλ, να κάμψει οριστικά την αρνητική στάση της γαλλικής ηγεσίας έναντι της πλήρους τουρκικής υποψηφιότητας, Γάλλοι αναλυτές κρίνουν επωφελή για την Τουρκία την αλλαγή φρουράς στο γαλλικό υπουργείο Ευρωπαϊκών Υποθέσεων την περασμένη άνοιξη, με την τοποθέτηση του Πιέρ Λελούς. Καθώς λέγεται, ο κ. Λελούς, που υποδέχθηκε χθες τον πρόεδρο Γκιουλ στο αεροδρόμιο, στηρίζει την τουρκική ένταξη και συναντήθηκε την περασμένη εβδομάδα με τον Εγκεμέν Μπαΐς, τον Τούρκο υπουργό αρμόδιο για τις διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε.
Και ο κ. Λελούς, ωστόσο, έχει προτείνει και αυτό ως λύση τις «προνομιακές εμπορικές σχέσεις Τουρκίας - Ε.Ε. κατά τα πρότυπα των σχέσεων με τη Βραζιλία». Την ειδική αξία» της χώρας του για την Ευρώπη, «που δεν είναι θρησκευτική λέσχη και γνώριζε εξαρχής ότι η Τουρκία είναι μουσουλμανική», επικαλείται ο κ. Γκιουλ εις απάντησιν.
Απομένει προς απόδειξη εάν ο πρόεδρος Γκιουλ θα πείσει αυτή τη φορά τη γαλλική ηγεσία ότι «οι σχέσεις Τουρκίας με την Ευρώπη είναι θεμελιωμένες στο σεβασμό προς τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου». «Η Γαλλία επικροτεί την τουρκική διαμεσολάβηση στη Μέση Ανατολή, αλλά έχει απογοητευθεί με την επίμονη άρνηση της Τουρκίας να διευθετήσει την εκκρεμότητα με την Κύπρο και να αναχαιτίσει τα κύματα μεταναστών από το έδαφός της προς την Ε.Ε.», σημειώνει το Γαλλικό Πρακτορείο.
Η αγγλόφωνη έκδοση της «Χουριέτ» υπενθύμιζε χθες, ότι όταν τον Ιούνιο το θέμα της Τουρκίας μετετράπη σε προεκλογικό χαρτί της κεντροδεξιάς στη Γαλλία, ο Ταγίπ Ερντογάν απείλησε να ακυρώσει το εξάμηνο πολιτιστικό αφιέρωμα για την Τουρκία. Τέλος, Γάλλοι αναλυτές αναγνωρίζουν ως θετική την πραγματοποίηση της ετήσιας συνόδου του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας στο Παρίσι, αλλά υπενθυμίζουν τον αποκλεισμό της Γαλλίας από μεγάλες οικονομικές συμφωνίες στην Τουρκία, «και από τον αγωγό Nabucco». Τον τελευταίο ίσως υποκατέστησε ο πρόεδρος Σαρκοζί με τις πρόσφατες ενεργειακές συμφωνίες στο Καζαχστάν.
Hμερομηνία : 8/10/09
Copyright: http://www.kathimerini.gr
Ετικέτες Διεθνή θέματα
Συμμαχία Τουρκίας - Συρίας
Συμμαχία Τουρκίας - Συρίας
Αλ-Κουντς Αλ-Αραμπι
Η επίσκεψη του προέδρου της Συρίας Μπασάρ Αλ Ασσαντ στην Τουρκία (...) οδήγησε σε στρατηγικές συμφωνίες συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών, που αποτελούν πυρήνα μιας νέας πολιτικής και οικονομικής συμμαχίας, η οποία τώρα συμπεριλαμβάνει το Ιράν, τη Συρία και την Τουρκία, και η οποία θα μπορούσε να αλλάξει την εικόνα της περιοχής.
Τα χαρακτηριστικά της συμμαχίας άρχισαν να διαμορφώνονται όταν γεφύρωσαν οι Τούρκοι και οι Σύροι το χάσμα μεταξύ τους, το οποίο έμενε ανοιχτό για πάνω από ενενήντα χρόνια, δηλαδή μετά την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ολα ξεκίνησαν όταν απέλασε η Συρία τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, τον ηγέτη του ΡΚΚ, από το έδαφός της.
Η συμμαχία στηρίζεται σε μια στρατηγική, εταιρική σχέση στον πολιτικοοικονομικό τομέα και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την κατάργηση της βίζας για τους υπηκόους των δύο χωρών και την επαναλειτουργία, στις αρχές του 2012, της παλιάς σιδηροδρομικής γραμμής al-Hejaz, η οποία συνέδεε πριν από εκατό χρόνια την Κωνσταντινούπολη με τους ιερούς τόπους του Ισλάμ.
Η νέα τουρκική ρότα προς την ανατολή ήρθε όταν συνειδητοποίησε το κόμμα «Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης» του Ερντογάν, ότι το στοίχημα για να ενταχθεί η χώρα του στην κλειστή χριστιανική λέσχη της Ε.Ε. είναι χαμένο λόγω του ρατσισμού που έδειξαν ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες.
Eλευθεροτυπία,
Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009
X.K. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.RSS |
Ετικέτες Διεθνή θέματα
Η «αριστερή» μπότα του συστήματος
Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
Οπως προσπάθησα να δείξω προηγουμένως1, η πελώρια προπαγανδιστική εκστρατεία, η οποία εξαπολύθηκε πριν από τέσσερα περίπου χρόνια από την υπερεθνική ελίτ και τους σιωνιστές και τα ελεγχόμενα από αυτούς διεθνή ΜΜΕ, για την αποσταθεροποίηση του ιρανικού καθεστώτος και τη δαιμονοποίηση του λαϊκού κινήματος που το στηρίζει, ήδη εισήλθε στην τελική κρίσιμη φάση της.
Στη φάση δηλαδή που θα οδηγήσει τελικά στην αντικατάσταση του καθεστώτος με ένα «πελατειακό» καθεστώς -είτε από πραξικόπημα εκ των έσω είτε από στρατιωτικό κτύπημα «απ' έξω» είτε από συνδυασμό και των δύο- γεγονός που θα σηματοδοτήσει την αλλαγή του χάρτη σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και θα ανοίξει τον δρόμο για την παγκόσμια επιβολή της Νέας Τάξης, από την Ασία και την Αφρική μέχρι τη Λατινική Αμερική.
Στην εκστρατεία όμως αυτήν δεν μετέχουν μόνο, όπως θα περίμενε κανείς, τα συστημικά όργανα και οι αντίστοιχοι κονδυλοφόροι, αλλά επίσης, εσκεμμένα ή μη, και ένα πελώριο τμήμα της σημερινής μεταμοντέρνας «Αριστεράς», που συμπεριλαμβάνει όχι μόνο τη ρεφορμιστική Αριστερά και τους ενσωματωμένους από καιρό στο σύστημα Οικολόγους-Πράσινους, αλλά και την «αντιεξουσιαστική» Αριστερά (που δεν ταυτίζεται με την αναρχική). Παρόμοια, άλλωστε, στάση είχε τηρήσει η Αριστερά αυτή, κατά κανόνα, και σε σχέση με τους άλλους πρόσφατους εγκληματικούς πολέμους της υπερεθνικής και της σιωνιστικής ελίτ, κρατώντας συνήθως «ίσες αποστάσεις» για τους κτηνώδεις βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία και τις σφαγές στην Παλαιστίνη, το δολοφονικό εμπάργκο και στη συνέχεια την καταστροφή του Ιράκ, τη συνεχιζόμενη σφαγή στο Αφγανιστάν κ.λπ. Πρόκειται για την «Αριστερά», τύπου Ζίζεκ, Τσόμσκι, Αλμπερτ, Znet και το εδώ παρακλάδι του στην «αντιεξουσιαστική» «Βαβυλωνία» κ.λπ.) που, συμπλέοντας απόλυτα με την υπερεθνική ελίτ, σήμερα χαιρετίζει ως ριζοσπαστική τη ροζ επανάσταση των αστών εκσυγχρονιστών και των ρεφορμιστών ισλαμιστών - δηλαδή την «Αριστερά» που πολύ εύστοχα χαρακτηρίζουν Ρώσοι αναρχοκομμουνιστές2 ως την αριστερή μπότα του «ιμπεριαλισμού» ή, θα προτιμούσα, του «συστήματος»...
Εντούτοις, το γεγονός ότι το καθήκον σήμερα της αντισυστημικής Αριστεράς είναι πράγματι να υποστηρίζει πλήρως κάθε εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που η υπερεθνική ελίτ και οι σιωνιστές ονομάζουν «τρομοκρατικό» (Χαμάς, Χεζμπολά κ.λπ.) καθώς και κάθε αντιστασιακή οργάνωση στις κατεχόμενες από την υπερεθνική ελίτ χώρες (Ιράκ, Αφγανιστάν) και φυσικά κάθε κίνημα ανεξαρτησίας από την ίδια ελίτ, δεν σημαίνει άκριτη υποστήριξη των καθεστώτων και κινημάτων αυτών, όπως κάνει τμήμα της αντισυστημικής Αριστεράς (Monthly Review, James Petras κ.ά.). Ετσι το ισλαμικό καθεστώς στο Ιράν στηρίζεται βέβαια σε ένα πελώριο κίνημα, που απαιτεί την ανεξαρτησία από τη Δύση και αποτελεί συνέχεια του κινήματος που επάνδρωσε την επανάσταση του 1979. Το κίνημα αυτό σήμερα στηρίζει τους φονταμενταλιστές της επανάστασης στον αγώνα που διεξάγουν ενάντια στους αστούς εκσυγχρονιστές και τους ρεφορμιστές μέσα στο καθεστώς, οι οποίοι με την υποστήριξη της υπερεθνικής ελίτ, εσκεμμένα ή μη, οδηγούν σε πελατειακό καθεστώς ελεγχόμενο από αυτήν. Ομως, όλα αυτά δεν αναιρούν το γεγονός ότι το καθεστώς αυτό -έστω και αν παίζει τον ρόλο κάποιου είδους «απελευθερωτικής θεολογίας», όπως έγραψα στη στήλη αυτή- δεν παύει να είναι ένα ανορθολογικό θεοκρατικό καθεστώς. Τις συνέπειες τις είδαμε, για παράδειγμα, στις «ανίερες» συμμαχίες του με τους σιίτες στο Ιράκ εναντίον των σουνιτών (δίνοντας τη δυνατότητα στην υπερεθνική ελίτ να εφαρμόσει άνετα τη δοκιμασμένη μέθοδο «διαίρει και βασίλευε», που τελικά επέτρεψε τη μετατροπή του Ιράκ σε πελατειακό καθεστώς), καθώς και στις αντίστοιχες συμμαχίες στο Αφγανιστάν, που επίσης μετατράπηκε σε πελατειακό καθεστώς, για να μην αναφερθώ στους θρησκευτικούς περιορισμούς ως προς τις γυναίκες, τους γκέι κ.λπ., που παραβιάζουν κατάφωρα την ατομική αυτονομία.
Ομως, όλα αυτά απλώς σημαίνουν ότι ο αγώνας των Ιρανών ισλαμιστών κατά της παγκοσμιοποίησης, στην πραγματικότητα δεν στρέφεται κατά της οικονομικής (καπιταλιστικής) παγκοσμιοποίησης, αλλά μόνο κατά της πολιτικής και πολιτιστικής παγκοσμιοποίησης, όπως άλλωστε συμβαίνει και με κάθε παρόμοιο ανορθολογικό κίνημα (π.χ. το δικό μας αντίστοιχο κίνημα των «Ελληνορθόδοξων» στρέφεται μόνο κατά της πολιτιστικής παγκοσμιοποίησης!)3. Αναμφισβήτητα, το ισλαμικό καθεστώς, όπως κάθε θεοκρατικό και θρησκευτικό καθεστώς, είναι ασύμβατο με την αυτονομία και την πραγματική δημοκρατία. Αλλωστε, η θεοκρατία και η θρησκεία γενικότερα, όπως προσπάθησα να δείξω αλλού4, αποτελούν πρωταρχικά παραδείγματα ετερονομίας και απόλυτης ασυμβατότητας με μια γνήσια δημοκρατία, όπως η Περιεκτική Δημοκρατία. Παρ' όλα αυτά, όμως, η αναγκαία προϋπόθεση για ν' ανοίξει ο δρόμος προς μία πραγματική δημοκρατία είναι η πολιτική -και αν είναι δυνατόν και οικονομική- ανεξαρτησία από την υπερεθνική ελίτ. Και είναι ακριβώς αυτή η πολιτική ανεξαρτησία του ιρανικού λαού που διακυβεύεται σήμερα και όχι κάποια ανθρώπινα δικαιώματα που παραχωρούν τα κράτη (έστω κατόπιν αιματηρών αγώνων) και εύκολα ανακαλούν τα ίδια, όπως συμβαίνει σήμερα στη Νέα Τάξη, ακόμη και σε σχέση με κράτη-κοιτίδες παρόμοιων δικαιωμάτων, όπως η Βρετανία! Η σύγχυση, επομένως, που δημιουργεί η ρεφορμιστική Αριστερά σε συνεργασία με μεταμοντέρνους «αναρχικούς» για την ανάγκη πάλης για τα ατομικά δικαιώματα σε κάθε χώρα, στην πραγματικότητα, μετατοπίζει το κέντρο της κοινωνικής πάλης από το αντισυστημικό στο ρεφορμιστικό πεδίο5.
Με άλλα λόγια, ο αγώνας για την ανεξαρτησία του Ιράν που διεξάγει το ισλαμικό καθεστώς με την υποστήριξη του λαϊκού κινήματος που το στηρίζει, είναι διπλά αντισυστημικός: πρώτον, διότι η πολιτική ανεξαρτησία αποτελεί την αναγκαία (όχι όμως και την επαρκή) συνθήκη για την ανάπτυξη ενός αντισυστημικού αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση και, δεύτερον, διότι η ανατροπή του συστήματος δεν προϋποθέτει βέβαια την ανατροπή των... μουλάδων, αλλά της ίδιας της υπερεθνικής ελίτ που το ελέγχει! Ο ιστορικός άλλωστε ρόλος της αντισυστημικής Αριστεράς, όταν ανέκυπταν παρόμοιες συγκρούσεις με τις σημερινές στο Ιράν ή στην Παλαιστίνη, δεν ήταν να συντάσσεται με τις ροζ «επαναστάσεις» των αστών ή να καταδικάζει εξίσου θύτη και θύμα, αντίστοιχα, αποπροσανατολίζοντας και αδρανοποιώντας εκατομμύρια ακτιβιστές σε όλο τον κόσμο -όπως κάνει σήμερα η «αριστερή» μπότα του συστήματος, που ουσιαστικά παίζει τον ρόλο του συνοδοιπόρου του- αλλά να στηρίζει κριτικά εκείνα τα κινήματα και «καθεστώτα-παρίες», που αντιτάσσονταν στις διεθνείς ελίτ που εκπροσωπούσαν το ίδιο το σύστημα. Για κάθε συνεπή αντισυστημικό αριστερό είναι επομένως προφανές, ότι η πτώση των αγιατολάδων, που αναγκαστικά θα οδηγήσει στην αντικατάστασή τους με ένα πελατειακό καθεστώς της υπερεθνικής ελίτ, όχι μόνο δεν πρόκειται να έχει την παραμικρή αντισυστημική σημασία, αλλά, αντίθετα, θα έχει κατακλυσμιαίες πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες σε όλο τον κόσμο, αφού, μέσα από την εξάλειψη κάθε σημαντικής αντίστασης ενάντια στην υπερεθνική ελίτ, μπορεί να οδηγήσει στην καθιέρωση της ηγεμονίας της για πολλά χρόνια στο μέλλον.
X.K. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.
Ελευθεροτυπία, Σάββατο 29 Αυγούστου 2009
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/
Ετικέτες Διεθνή θέματα
