«ΠΡΟΜΗΝΥΜΑ ΜΕΓΑΛΩΝ ΣΥΜΦΟΡΩΝ
Δήλωση Μίκη Θεοδωράκη
Με τον κοινό νου που διαθέτω, δεν μπορώ να εξηγήσω και ακόμα περισσότερο να δικαιολογήσω την ταχύτητα με την οποία κατρακύλησε η χώρα μας από τα επίπεδα του 2009 σε τέτοιο σημείο, ώστε με το ΔΝΤ να απολέσουμε ένα μέρος τής εθνικής μας κυριαρχίας και να τεθούμε σε καθεστώς κηδεμονίας.
Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής μας αυτοτέλειας και μαζί της την διεθνή ταπείνωση.
Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων, όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας. Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο τής υπερβολής στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας, μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας, που καταντά ύποπτος. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι κάποιοι μάς ντρόπιασαν και μάς φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα τής επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν στάχτη στα μάτια μας, για να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς τεχνητή οικονομική κρίση, ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει, να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι. Όμως γιατί; Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;
Παρ’ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απ’ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού.
Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.
Θα έπρεπε λοιπόν να καταργηθούμε ως λαός και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που όλοι μαζί συνωμότησαν για το "μεγάλο κόλπο" της υποβάθμισης ενός ελεύθερου Λαού σε υποτελή. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις αλλά μιλώ βασισμένος στον κοινό νου. Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται όπως εγώ κι αυτό ίσως το δούμε στις μέρες που θα ‘ρθουν.
Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή, τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μάς επεβλήθη) δεν είναι παρά μόνο το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν. Μακάρι να έχω άδικο.
Αθήνα, 27.4.2010
Μίκης Θεοδωράκης
Εφημερίδα Κωνσταντινούπολης φύλλο Μαίου 2010
Ετικέτες Πολιτική
Αναδιανομή πλούτου
Οικογένειες με παιδιά και χαμηλό εισόδημα και ευπαθείς ομάδες θα μοιραστούν 1 δισ. ευρώ που θα καταβάλουν εκτάκτως επιχειρήσεις με κέρδη άνω των 5 εκατ. ευρώ πέρυσι, αλλά και ιδιοκτήτες ακινήτων αντικ.αξίας άνω των 600.000 ευρώ. Δείτε τους δικαιούχους
3/11/2009
Οι οικογένειες με παιδιά που έχουν χαμηλό εισόδημα και οι ευπαθείς κοινωνικά ομάδες θα μοιραστούν 1 δισ. ευρώ που θα κληθούν να καταβάλουν εκτάκτως οι επιχειρήσεις που είχαν κέρδη άνω των 5 εκατ. ευρώ το 2008, αλλά και οι ιδιοκτήτες ακινήτων αντικειμενικής αξίας άνω των 600.000 ευρώ.
Επίδομα για έναν στους πέντε
Οπως δήλωσε κατά την παρουσίαση του νομοσχεδίου που θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση ο Γ.Παπακωνσταντίνου, συνολικά επωφελούνται περίπου 2.500.000 άτομα, αριθμός που είναι πολύ κοντά στο επίσημο όριο της φτώχειας (ποσοστό 22-23%).
Το επίδομα θα καταβληθεί σε δύο δόσεις, πριν τα Χριστούγεννα και το 2010, σε 444.500 άτομα που θα λάβουν 348,2 εκατ. ευρώ. Προϋποθέσεις είναι το οικογενειακό επίδομα κατά περίπτωση να μην ξεπερνά ένα ποσό από 14.000 ευρώ ως 21.500 ευρώ.
Ειδικότερα οι οικογένειες:
με ένα παιδί και εισόδημα ως 14.000 ευρώ, θα λάβουν 700 ευρώ
με δύο παιδιά και εισόδημα ως 15.500 ευρώ, θα λάβουν 800 ευρώ
με τρία παιδιά και εισόδημα ως 17.000 ευρώ, θα λάβουν 1.000 ευρώ
με τέσσερα παιδία και εισόδημα ως 18.500 ευρώ, θα λάβουν 1.100 ευρώ
με πέντε παιδία και εισόδημα ως 20.000 ευρώ, θα λάβουν 1.200 ευρώ
με έξι παιδιά και άνω και εισόδημα ως 21.500 ευρώ, θα λάβουν 1.300 ευρώ
Αλλα 2.547.500 άτομα θα επωφεληθούν από ενισχύσεις εφόσον εντάσσονται σε κάποια από τις κατηγορίες των ευπαθών κοινωνικά ομάδων, όπως οι συνταξιούχοι του ΟΓΑ, οι δικαιούχοι του ΕΚΑΣ, άτομα που λόγω χηρείας χάνουν το δικαίωμα σε σύνταξη, άτομα με αναπηρία κτλ.
Πρέπει να σημειωθεί ότι στο συγκεκριμένο μέτρο δεν θα περιληφθούν οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι «νέοι των 700 ευρώ» αλλά και οι εργαζόμενοι σε προγράμματα stage.
Εισφορά για 305 επιχειρήσεις και μεγαλοιδιοκτήτες
Τα χρήματα αυτά ουσιαστικά δεν θα βγουν από το κρατικό ταμείο που ως γνωστόν «είναι μείον», αλλά θα εισπραχθούν μέσω της έκτακτης εισφοράς 5% ως 10% από 305 επιχειρήσεις που το 2008 παρουσίασαν κερδοφορία άνω των 5 εκατ. ευρώ.
Αναλυτικότερα θα καταβάλουν:
140 επιχειρήσεις με κέρδη 5 - 10 εκατ. ευρώ, το 5% της κερδοφορίας τους
85 επιχειρήσεις με κέρδη 10 - 25 εκατ. ευρώ, το 7% της κερδοφορίας τους
80 επιχειρήσεις με κέρδη πάνω από 25 εκατ. ευρώ, το 10% της κερδοφορίας τους
Η κυβέρνηση αναμένει να εισπράξει 850 εκατ. ευρώ από τη συγκεκριμένη έκτακτη φορολόγηση.
Αλλα 160 εκατ. ευρώ θα εισπραχθούν από το αυξημένο ΕΤΑΚ του 2009 που θα κληθούν να πληρώσουν οι μεγαλοιδιοκτήτες ακινήτων, που η αντικειμενική τους αξία ξεπερνά τα 600.000 ευρώ.
Πρέπει να σημειωθεί ότι τη συγκεκριμένη δυνατότητα παρείχε στο οικονομικό επιτελείο η μη αποστολή των εκκαθαριστικών από το υπουργείο μέχρι την ημέρα των εκλογών, στους περίπου 50.000 - 60.000 υπόχρεους!
Κατά τα άλλα, στο υπουργικό συμβούλιο συζητήθηκε και η πορεία της επιλογής των γενικών γραμματέων στα υπουργεία που συνεχίζεται με εντατικούς ρυθμούς.
Σημειώνεται επίσης ότι την Πέμπτη ακολουθεί νέο υπουργικό συμβούλιο, όπου οριστικοποιείται το προσχέδιο του προϋπολογισμού για να καταθετεί το βράδυ στη Βουλή, ενώ την Παρασκευή συνεδριάζει το ΚΥΣΕΑ για να επιλέξει, μεταξύ άλλων, νέους αρχηγούς σε Αστυνομία και Πυροσβεστική.
"Αναπτύσσεται κυβερνητική κινητικότητα"
«Αναπτύσσεται κυβερνητική κινητικότητα, η οποία στηρίζεται στην τήρηση των δεσμεύσεών μας, ενώ προωθήθηκε σχέδιο αλλαγής του κράτους, που υποστηρίζεται και μέσω της ανοιχτής διακυβέρνησης», ανέφερε ο πρωθυπουργός Γ. Α. Παπανδρέου, στη σημερινή συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, όπου τόνισε επίσης, ότι για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση επιχειρείται τόσο εκτεταμένη επέμβαση εξορθολογισμού στη δομή της κυβέρνησης.
Ο πρωθυπουργός είπε ότι τέτοια επέμβαση απαιτεί χρόνο και θα συνεχιστεί με ανασυγκρότηση ανά υπουργείο.
«Σήμερα είναι σημαντική μέρα, καθώς το Υπουργικό Συμβούλιο συζήτησε το πρώτο νομοσχέδιο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ», είπε ο κ. Παπανδρέου και πρόσθεσε πως «είναι η πρώτη πράξη τήρησης των δεσμεύσεών μας και μάλιστα με το πρόγραμμα των πρώτων εκατό ημερών».
Αναφέρθηκε στις αρχές του νομοσχέδιου, το οποίο χαρακτήρισε νομοσχέδιο «αναδιανομής και αλληλεγγύης», λέγοντας πως οι αρχές αυτές είναι η στήριξη των ασθενέστερων και της μεσαίας τάξης, αφού «περίπου ένα δισ. ευρώ πηγαίνουν σε δυόμιση εκατομμύρια δικαιούχους, γίνεται αντίστροφη αναδιανομή απ' ότι συνέβαινε επί ΝΔ, στηρίζεται η οικονομία και αναθερμαίνεται η αγορά».
Ο κ. Παπανδρέου είπε ακόμη ότι το νομοσχέδιο είναι «δημοσιονομικά ουδέτερο» (δεν επιβαρύνει τον προϋπολογισμό) και αυτό έχει σημασία με δεδομένη τη σημερινή άσχημη οικονομική κατάσταση. Πρόσθεσε δε, ότι ενισχύει την οικογένεια και εντάσσεται σε σειρά μέτρων, που θα ληφθούν για την ενίσχυση της οικογένειας των ασθενέστερων και της μεσαίας τάξης.
Στο σημερινό Υπουργικό Συμβούλιο έγινε, επίσης, ευρεία συζήτηση και για όλα τα υπόλοιπα ζητήματα, ενώ ο πρωθυπουργός δεν παρέλειψε να επισημάνει ότι «δρούμε συλλογικά και αυτό φαίνεται από την καθημερινότητα της κυβέρνησης».
Επιπλέον, σε ό,τι αφορά το Συμβούλιο Κορυφής των Βρυξελλών, ανέφερε ότι η Ελλάδα έθεσε ζητήματα που αφορούν τις εργασιακές σχέσεις και την κλιματική αλλαγή, ενώ η κυβέρνηση αναμένεται να καταθέσει ολοκληρωμένη πρόταση για τα ζητήματα αυτά, τον
Δεκέμβριο.
Ethnos-Online
Ετικέτες Πολιτική
Βουλευτές Επικρατείας, ένας αριστοκρατικός θεσμός
Του Φ. Καλλιγκοπουλου
Μόνον η στιβαρή προσωπικότητα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αλλά και η αρχηγική «ιδιοτέλεια» των έκτοτε πρωθυπουργών, διατήρησε για 35 χρόνια τώρα τον μάλλον αριστοκρατικό θεσμό των βουλευτών Επικρατείας, που συνιστά καθαρή αρχηγική προνομία. Αν, θεωρητικώς, ετίθετο σήμερα σε ψηφοφορία σε συνταγματική αναθεώρηση η διάταξη και εγκατέλειπαν οι βουλευτές την «αρχηγοφοβία», θα την κατεψήφιζαν πανηγυρικά. Η μικρή λίστα των 12 - 15 βουλευτών Επικρατείας κατά την πρόβλεψη του Συντάγματος, προέκυψε από την αρχική σκέψη του Κωνσταντίνου Καραμανλή να συμπεριλάβει μετά την τραυματική περίοδο της δικτατορίας στα ψηφοδέλτιά του εξέχοντες επιστήμονες, καταξιωμένες προσωπικότητες Ελλήνων που διέπρεπαν στο εξωτερικό, αλλά και προσωπικότητες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο δεν θα ήσαν διατεθειμένες να κατέβουν στο στίβο της πολιτικής. Επειδή ο θεσμός του εξωκοινοβουλευτικού υπουργού ήταν περίπου ταμπού, θα ήταν μια ευκαιρία - φυτώριο για χρησιμοποίησή τους σε υπουργικούς θώκους .
Πώς ξεκίνησε
Αρχικά με τον πρώτο εκλογικό νόμο του 1974 και στη συνέχεια με το πρώτο Σύνταγμα του 1975, εισήχθη ο μέχρι τότε άγνωστος θεσμός των βουλευτών Επικρατείας, ο αριθμός των οποίων δεν θα μπορούσε (Σ. 54 παρ. 3) να είναι μεγαλύτερος από το ένα εικοστό του όλου αριθμού των βουλευτών και να εκλέγεται ενιαίως σε ολόκληρη την επικράτεια. Στην πρώτη μεταδικτατορική Βουλή, αλλά και το 1977, ο Καραμανλής τήρησε αυτό που πίστευε. Προσωπικότητες όπως ο Μιχάλης Στασινόπουλος, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, η Ελένη Βλάχου, οι καθηγητές Δημήτριος Ευρυγένης, Διονύσης Ζακυθηνός, Κυπριανός Μπίρης, Κων. Τρυπάνης, ο αναπληρωτής γ.γ. του ΟΗΕ Κωνσταντίνος Σταυρόπουλος, αλλά και ο Ευάγγελος Παπανούτσος από την πλευρά της Ενωσης Κέντρου - Νέες Δυνάμεις ήσαν τα πρώτα ονόματα. Το ’77 οι Παναγιώτης Κανελλόπουλος (ώς το 1985), Σπύρος Δοξιάδης, Γιώργος Κοντογιώργης.
Μπήκε όμως και για πρώτη τιμητική αποστρατεία ο Σόλων Γκίκας, που πεθαίνοντας έφερε στο προσκήνιο τον διαπρεπή οικονομολόγο Γιάννη Παλαιοκρασσά. Τότε άναψε το άστρο κι ενός ακόμη οικονομολόγου που διέπρεπε στη διεθνή τράπεζα του ΟΗΕ, του Σταύρου Δήμα, που περιελήφθη στους 12. Από το ΠΑΣΟΚ εξελέγησαν μεταξύ άλλων ο Σπύρος Πλασκοβίτης, η Αμαλία Φλέμινγκ, αλλά και ο Στέφανος Τζουμάκας.
Είχε αρχίσει ήδη να φυλλορροεί το Κέντρο και τα δύο κόμματα εξουσίας προσπαθούσαν να αποκομίσουν οφέλη. Ετσι ο ναύαρχος Ιωάννης Τούμπας ήταν στο πρώτο ψηφοδέλτιο της Ν.Δ., ενώ από το 1981 ώς το 1989 εξασφάλισε το ΠΑΣΟΚ μέσω του «Επικρατείας» στέγη στον Γεώργιο Μαύρο. Την ίδια χρονιά άναψε μέσω των «Δώδεκα» το άστρο των Γιώργου Γεννηματά, Ακη Τσοχατζόπουλου, Απόστολου Λάζαρη, ενώ από τη Ν.Δ. ο Ράλλης ανακάλυπτε την καθηγήτρια του Ποινικού Δικαίου Αννα Μπενάκη - Ψαρούδα, και αποστράτευσε με μία ανέξοδη τιμητική θητεία τον Κωνσταντίνο Παπακωνσταντίνου. Το ’85 ο Γεράσιμος Αρσένης, η Μελίνα (σε τιμητική αποστρατεία ώς το 1994), η Βάσω Παπανδρέου. Από την άλλη πλευρά μία θέση ώς το 1990 για τον ασθενή Αβέρωφ, ενώ η Ν.Δ. εξασφάλιζε και τα στελέχη του ΚΟΔΗΣΟ Μπάμπη Πρωτόπαππα και Βιργινία Τσουδερού, όταν το ΠΑΣΟΚ έπαιρνε στους κόλπους του τον κεντρογενή επίσης Νίκο Ψαρουδάκη. Τα ανοίγματα συνεχίστηκαν το ’89 με τον Μάρκο Βαφειάδη και τον Γιάννη Μπούτο για το ΠΑΣΟΚ, ενώ στις πολύτιμες θέσεις της τιμητικής αποστρατείας έμπαιναν οι Γιάννης Αλευράς (’89-’95) και Θανάσης Κανελλόπουλος (‘89-’94).
Η ιστορία στη συνέχεια επιβεβαίωσε την παγιωμένη πρακτική. Δίπλα στα νέα ονόματα βρίσκονται και κάποιοι ήδη βετεράνοι για ανέξοδη τιμητική αποστρατεία, ή τήρηση των κομματικών ισορροπιών, ενώ η τάση για ανοίγματα ή διείσδυση στο χώρο του αντιπάλου δεν έλειψαν, με τελευταία του 2004 τα ονόματα των Στέφανου Μάνου - Ανδρέα Ανδριανόπουλου και Μαρίας Δαμανάκη - Μίμη Ανδρουλάκη στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ.
Πολύ λιγότεροι από τους μισούς εκλεγέντες στη λίστα των 12, συνέχισαν στο στίβο της σταυροθηρίας. Ή δεν τους πήγαινε ή δεν τους έπαιρνε ενώ τη θητεία του ξεκίνησε από το Επικρατείας ο μόνος πολιτικός αρχηγός Νίκος Κωνσταντόπουλος. Στις προτάσεις συνταγματικής αναθεώρησης, η Νέα Δημοκρατία και το 1995 και το 2006 έθεσε ζήτημα διπλασιασμού του αριθμού των βουλευτών Επικρατείας. Αγνωστο γιατί.
Πάντως η πρακτική των τελευταίων ετών για τη Ν.Δ. κυρίως, να θέτει επιφανή στελέχη της (Εβερτ, Σουφλιάς, Σιούφας) σε τιμητική αποστρατεία, αναιρεί τη σκοπιμότητα του θεσμού, που φαίνεται να υπαγορεύεται πλέον από εκβιασμούς ή σκοπιμότητες ισορροπιών. Ο κοινός νομοθέτης δεν τόλμησε να χρησιμοποιήσει ούτε την ευχέρεια των 15 που δίνει το σημερινό Σύνταγμα. Ελεγαν ότι θα το επεδίωκαν με τους βουλευτές του απόδημου Ελληνισμού. Ομως τότε οι τρεις επιπλέον έδρες θα έπρεπε από κάπου αλλού να κοπούν, αφού ο αριθμός «300» είναι ο ανώτερος που θέτει ο συνταγματικός νομοθέτης.
Στην τελευταία πάντως διαδικασία αναθεώρησης η Ν.Δ. είχε τους πάντες αντίθετους, ακόμη και τους βουλευτές της — δεν την υπερασπίστηκαν ούτε οι καθορισθέντες αγορητές της Πάνος Παναγιωτόπουλος και Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, ενώ από το ΠΑΣΟΚ ο κ. Βενιζέλος είπε ότι ο θεσμός είναι πλέον περίπου πολυτέλεια. Αποτέλεσμα 60 βουλευτές μεταξύ των οποίων και έξι υπουργοί της Ν.Δ. με τα οργισμένα «όχι» έστειλαν την πρόταση στα αζήτητα, ενώ και τώρα η βάση των βουλευτών βράζει όταν τρεις από τις εικαζόμενες πέντε έδρες Επικρατείας τις παίρνουν βετεράνοι αποστρατείας ή σκοπιμοτήτων.
Προφητεία από το 1975
Στην επεξεργασία του Συντάγματος του ’75 ο Ανδρέας Παπανδρέου (που δεν είχε βγάλει βουλευτές Επικρατείας στην πρώτη μεταδικτατορική Βουλή) ήταν επιφυλακτικός με τον τρόπο εκλογής των 12 — ταλαντευόταν ακόμη με το εκλογικό σύστημα της προτίμησής του. Αλλά και οι βουλευτές της πλειοψηφίας ταλαντεύτηκαν: αφήρεσε την πρόταση η β’ συνταγματική υποεπιτροπή, την επανέφερε με ένα νεύμα του Καραμανλή η Ολομέλεια της Συνταγματικής Επιτροπής. Ενας όμως φάνηκε προφητικός. Ο Απόστολος Κακλαμάνης, που επισήμανε τότε ότι υπάρχει αδιαφάνεια στην κατάρτιση των συνδυασμών των δώδεκα και τόνισε: «Φοβούμαι ότι δεν κατασφαλίζει τίποτε ότι στο μέλλον δεν θα είναι δυνατόν να ευρίσκονται εις την αίθουσαν αυτήν βουλευταί της Επικρατείας πρόσωπα τα οποία δεν θα έχουν ούτε το κύρος, ούτε την αξίαν, ούτε την αίγλην τινών εκ των εισελθόντων κατά την πρώτην εφαρμογήν του θεσμού. Θεωρώ ότι είναι κατ’ εξοχήν αντικομματικός».
Hμερομηνία : 13/9/09
Copyright: http://www.kathimerini.gr
Ετικέτες Πολιτική
Το γερμανικό μοντέλο διακυβέρνησης
Το γερμανικό μοντέλο διακυβέρνησης έρχεται στην Ελλάδα
ανάλυση του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού
Αθήνα, 29.5.2009
Σε μια προηγούμενή μου ανάλυση 1 συμπέρανα, αναλύοντας την ελληνική πολιτική πραγματικότητα, ότι το μοντέλο του δικομματισμού της μεταπολίτευσης πλέει τα λοίσθια, ως πια αναποτελεσματικό, λόγω εγγενών αδυναμιών και αιτίων (διαπλοκή, διαφθορά, σήψη, γενική εξαχρείωση των πάντων).
Πρόκειται να αντικατασταθεί, από εκείνους που αποφασίζουν για μας, πριν από μας, από ένα νέο μοντέλο, που έρχεται καθυστερημένα από τη Δύση, συγκεκριμένα από τη Γερμανία, αλλά αποτελεί σανίδα σωτηρίας για το αστικό σύστημα, γιατί παρουσιάζεται με το θελκτικό, αλλά απατηλό φωτοστέφανο του νέου, του διαφορετικού, του αμόλευτου και «άφθαρτου οικολογικού».
Είναι το μοντέλο της συγκυβέρνησης Σοσιαλδημοκρατών και Οικολόγων - Πρασίνων, που μεθοδεύεται συστηματικά από τα εξωθεσμικά κέντρα και κυρίως για να ακριβολογούμε από το συγκρότημα Αλαφούζου, που τελευταία παρουσιάζει και καλλιεργεί στους αφελείς και πάντοτε προδομένους ΄Ελληνες πολίτες την «πράσινή» του ευαισθησία, για πράσινη προστασία και ανάπτυξη.
Στη Γερμανία εφαρμόστηκε επιτυχώς με το δίπολο Σρέντερ (Σοσιαλδημοκράτες) - Φίσερ (Οικολόγοι - Πράσινοι ) και στην Ελλάδα θα εφαρμοστεί, όπως δείχνουν τα πράγματα και οι προβλέψεις, με Παπανδρέου - Τρεμόπουλο. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο Γιώργος Παπανδρέου μιλάει για πράσινη ανάπτυξη.
Στο σκηνικό αυτό υπάρχει μια ενδιαφέρουσα προϊστορία που την βίωσα ο ίδιος στο Μόναχο της Γερμανίας, όταν άρχισε να διαμορφώνεται το κίνημα των Γερμανών Οικολόγων - Πρασίνων, η νέα ελπίδα για τους απογοητευμένους του συστήματος. Μου έχει εγχαραχθεί βαθιά στη μνήμη η ομιλία του μεγαλοβιομήχανου της πολεμικής βιομηχανίας στη Γερμανία Kraus Mafei, που σε μια ομιλία του το έτος 1973 είπε τα χαρακτηριστικά λόγια: «Το σύστημα χρειάζεται τους Πράσινους» κι εμείς γινήκαμε «καταπράσινοι» από τη σαστιμάρα μας. ΄Ηταν σαν κεραυνός εν αιθρία. Κανείς δεν περίμενε μια τέτοια δήλωση από έναν εκπρόσωπο της μεγαλοαστικής τάξης της Γερμανίας. Υποτίθεται ότι τότε οι Πράσινοι της Γερμανίας ήταν γενικά ενάντια στις πολεμικές βιομηχανίες, πρωτοστατώντας σε διαδηλώσεις σε αντιπολεμικά συλλαλητήρια και ενάντια στα ατομικά εργοστάσια και τη μεταφορά πυρηνικών αποβλήτων κ.λπ.
΄Εκτοτε τα πράγματα άλλαξαν ριζικά. Οι Πράσινοι,( για τους οποίους από την αρχή ήμουν επιφυλακτικός) όχι μόνο προσαρμόστηκαν στο σύστημα, το σκληρό, αντιλαϊκό, νεοφιλελεύθερο, αλλά πρωτοστάτησαν και σε μια σειρά αντιδραστικών και αντι- οικολογικών ενεργειών, όπως ο βομβαρδισμός της πρώην Γιουγκοσλαβίας και μάλιστα με τις έξυπνες βόμβες του εμπλουτισμένου ουρανίου, μολύνοντας όχι μόνο τη Γιουγκοσλαβία, αλλά και όλα τα Βαλκάνια.
Θα πρέπει να προσθέσουμε, όσον αφορά τα καθ’ ημάς, ότι πρωτοστατούν έως σήμερα σε κάθε ανθελληνική ενέργεια, από την υποστήριξη της τουρκικής πολιτικής στην Κύπρο και την άμεση συμπαράσταση στις αλυτρωτικές προκλήσεις των γειτόνων μας Σκοπιανών. Η στήριξή τους στην τουρκική πολιτική είναι πασιφανής. Με πρόσχημα τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα ενισχύουν την εκστρατεία των ΗΠΑ ενάντια στην «τρομοκρατία», όπως την καταλαβαίνουν και την εφαρμόζουν οι Αμερικανοί, σπέρνοντας την δυστυχία και τον όλεθρο σε ανυπεράσπιστους λαούς. Αυτοί αποτελούν το «αδελφό κόμμα» των Ελλήνων Οικολόγων - Πρασίνων, οι οποίοι θα ενορχηστρώσουν την πολιτική τους ενάντια στα δίκαια της πατρίδας μας, συνεργαζόμενοι μάλιστα αρμονικά με το «Ουράνιο Τόξο», που ούτε λίγο ούτε πολύ ζητά την απόσπαση της Μακεδονίας και Θράκης από την Ελλάδα. Αυτούς χρειάζεται σήμερα το σύστημα για να επιβιώσει.
Δυστυχώς για τους ΄Ελληνες που δε θα το συνειδητοποιήσουν και θα πέσουν πάλι, όπως και με το δικομματισμό, στο λάκκο των λεόντων (διαπλεκομένων).
Αυτό το μοντέλο πρόκειται κατά τα φαινόμενα, δεδομένης της χρεοκοπίας του δικομματισμού, να εφαρμοστεί στις επόμενες εθνικές εκλογές και στην Ελλάδα. Το προάγγελμα αποτελούν απλώς οι εκλογές για την Ευρωβουλή.
Οι διαπλεκόμενοι, δηλαδή η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία εντός και εκτός Ελλάδας, θα την ονόμαζα «Διεθνή του καπιταλισμού», ετοιμάζουν για τους υπηκόους τους στην Ελλάδα αυτή τη λύση.
Οι ανωτέρω δε σκοτίζονται για τους κοινωνικούς αγώνες στον τόπο μας, αλλά για τη λύση των ανοιχτών εθνικών θεμάτων, όπως Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη, Σκοπιανό (και ένας θεός ξέρει τι άλλο σε βάρος της πατρίδας μας), εξυπηρετώντας τις γεωστρατηγικές βλέψεις και στρατηγικές των ιμπεριαλιστικών κύκλων με αιχμή δόρατος τους Αγγλοαμερικάνους.
Πιστεύω ότι το σχέδιο αυτό αρχίζει να διαμορφώνεται με τις Ευρωεκλογές και να παγιώνεται ως καινούργιο μοντέλο διακυβέρνησης στην Ελλάδα στο μέλλον.
Ο καπιταλισμός αποδείχτηκε ικανότατος και πανούργος να βρίσκει διεξόδους στις κρίσεις του, φορτώνοντας τα βάρη της διεξόδου στους εργαζόμενους, σε αντίθεση με την Αριστερά που παραμένει εγκλωβισμένη και ανήμπορη στην κρίση της, αναζητώντας λύσεις σε πεπερασμένα και πεπαλαιωμένα πρότυπα του παρελθόντος.
Ετικέτες Πολιτική
Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ «ΦΙΛΩΝ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΩΝ ΜΑΣ»
Ανάλυση του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού
Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και οι επιπτώσεις της στην παγκόσμια πολιτική σκηνή και την Ελλάδα.
Εισαγωγή
Μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού και την ανάδειξη της Αμερικής σαν της μόνης παγκόσμιας υπερδύναμης η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ σε αντίθεση με το παρελθόν, όπου πρυτάνευε ο κομμουνιστικός κίνδυνος που αποτελούσε τη μονοδιάστατη στρατηγική των δυτικών χωρών, σήμερα καθορίζεται από δύο παράγοντες: τα ανθρώπινα δικαιώματα και την τρομοκρατία, έτσι φυσικά όπως τα αντιλαμβάνονται και τα ερμηνεύουν οι Αμερικανοί.
http://rapidshare.com/files/215046353/Tromokratia_stin_Ellada.doc.html
Ετικέτες Πολιτική
Οι ταξικές συνέπειες της κρίσης
Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
Ενώ η παγκόσμια κρίση της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς καθημερινά επιδεινώνεται -ακόμη και το ΔΝΤ μόλις την «προήγαγε» στην κατηγορία «Μεγάλης Υφεσης» (Great Recession), ένα στάδιο πριν από αυτό της κατηγορίας «Μεγάλη Κρίση» (Great Depression), όπως αυτή του Μεσοπολέμου- οι ταξικές συνέπειές της άρχισαν να διαπιστώνονται ακόμη και στατιστικά. Το γεγονός, βέβαια, ότι σε μια καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, τα οφέλη από την οικονομική «ανάπτυξη» κατανέμονται εντελώς άνισα, με βάση την άνιση κατανομή της οικονομικής δύναμης, στην οποία εγγενώς οδηγεί το σύστημα αυτό, είναι κοινός τόπος. Δεν είναι όμως τόσο γνωστό πως ισχύει και το αντίστροφο, ότι δηλαδή και το κόστος από κάθε οικονομική κρίση (στις οποίες τακτικά καταλήγει η «αναρχία» της αγοράς) κατανέμεται εντελώς άνισα, πάλι με βάση την ίδια ανισοκατανομή της οικονομικής δύναμης! Και δεν αναφέρομαι μόνον στα εκατομμύρια των ανέργων (άλλα 6 εκατ. προβλέπει τώρα η Ε.Ε. να χάσουν τις δουλειές τους τη διετία 2009-10) και των «απασχολήσιμων» που δημιουργεί η κρίση, όπως προσπάθησα να δείξω πρόσφατα από τη στήλη αυτή. Αναφέρομαι στα ακόμη περισσότερα εκατομμύρια πολιτών, κυρίως στα κατώτερα εισοδηματικά στρώματα, που με διάφορους τρόπους καλούνται να πληρώσουν την κρίση.
http://rapidshare.com/files/210828482/__________________________________________________________.doc.html
www.enet.gr 14/3/2009
Ετικέτες Πολιτική
Για το καθεστώς του Αιγαίου
Το διεθνές δίκαιο, οι συνθήκες, οι παραβιάσεις και οι παραβάσεις της Τουρκίας
Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΤΑΛΗ | Αθήνα - Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2009
ΤΟΒΗΜΑ ONLINE
ΞΕΠΕΡΑΣΑΝ τα όρια της προκλητικότητας οι Τούρκοι στο Αιγαίο με αποκορύφωμα το τελευταίο επεισόδιο με τη φρεγάτα η οποία έφθασε στα ανοιχτά του Σουνίου. Η ενέργεια αυτή αποτελεί σαφή απόδειξη ότι κουμάντο στα θέματα αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής συνεχίζουν να κάνουν οι στρατιωτικοί, σε μια στιγμή όπου στελέχη του στρατιωτικού κατεστημένου της Αγκυρας αντιμετωπίζουν κατηγορίες για προετοιμασία πραξικοπήματος ενώ συνελήφθησαν πολλοί εν ενεργεία και εν αποστρατεία ανώτατοι αξιωματικοί. Η πρόκληση του Σουνίου δεν είναι όμως άμοιρη και των εσωτερικών πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα, καθώς η Αγκυρα επιλέγει να δημιουργήσει προβλήματα και να οδηγήσει τα πράγματα σε όξυνση κάθε φορά που διαπιστώνει ότι
υπάρχει πολιτική κρίση στη χώρα μας. Ευτυχώς τη φορά αυτή η Αθήνα αντιμετώπισε με ψυχραιμία την κατάσταση χωρίς να πέσει στην παγίδα της έντασης.
Οι τουρκικές αμφισβητήσεις στο Αιγαίο ξεκίνησαν σε μια περίοδο όπου η Ελλάδα βρισκόταν και πάλι σε αδυναμία τον τελευταίο χρόνο της δικτατορίας, δηλαδή το 1974, με αποκορύφωμα την εισβολή στην Κύπρο. Στόχος των αμφισβητήσεων αυτών είναι ο διαμοιρασμός του Αιγαίου στη θάλασσα και στον αέρα με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να βρεθούν εγκλωβισμένα στην τουρκική ζώνη τα ανατολικά νησιά του Αιγαίου. Οπως αποδεικνύουν οι συνεχιζόμενες παραβιάσεις και παραβάσεις οι τουρκικοί στόχοι παραμένουν, 35 χρόνια αργότερα αναλλοίωτοι, ενώ δεν έχουν αποδώσει καρπούς οι κατά καιρούς διμερείς συνομιλίες. Το σοβαρότερο όμως είναι ότι οι ελπίδες που είχαν
επενδυθεί για εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας διαψεύδονται, υποχρεώνοντας τώρα την Αθήνα να προχωρήσει σε αναθεώρηση της πολιτικής της. Το πρόβλημα είναι ότι η τουρκική κυβέρνηση διαπιστώνοντας ότι στην Ευρώπη υπάρχουν ισχυρές αντιδράσεις για την ένταξη της χώρας τους στην ΕΕ, γεγονός που δεν διασφαλίζει τη θετική κατάληξη των εν εξελίξει διαπραγματεύσεων, επιστρέφει στη λογική της περιφερειακής υπερδύναμης. Μέσα στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η σκλήρυνση απέναντι στην Ελλάδα.
Για την καλύτερη κατανόηση των προβλημάτων που υπάρχουν στο Αιγαίο «Το Βήμα της Κυριακής» δίνει σήμερα 13 απαντήσεις σε 13 ερωτήσεις. Ολα τα στοιχεία που δημοσιεύονται αντλήθηκαν από τα σημειώματα της Νομικής Υπηρεσίας του υπουργείου Εξωτερικών.
1. Πώς προέκυψε το ζήτημα των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο;
Η καινοφανής θεωρία περί «γκρίζων ζωνών» εμφανίστηκε από τους Τούρκους στα μέσα της δεκαετίας του ΄90 και συνίσταται στην αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε μια σειρά νήσων, νησίδων και βραχονησίδων στο Ανατολικό Αιγαίο. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, η ελληνική κυριαρχία εκτείνεται μόνο σε εκείνα τα νησιά τα οποία αναφέρονται ονομαστικά στα κείμενα των συνθηκών με τις οποίες αυτά παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα.
2. Ποια είναι αυτά τα κείμενα;
Πρόκειται για τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 και για τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947. Η Λωζάννη προέβλεπε την ελληνική κυριαρχία σε όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου (και ειδικότερα στη Λήμνο, στη Σαμοθράκη, στη Μυτιλήνη, στη Χίο, στη Σάμο και στην Ικαρία), με εξαίρεση την Ιμβρο, την Τένεδο και τις Λαγούσες, που παρέμεναν υπό τουρκική κυριαρχία, και τα Δωδεκάνησα, τα οποία βρίσκονταν υπό ιταλική κατοχή. Η Τουρκία μάλιστα είχε τότε παραιτηθεί κάθε δικαιώματος και τίτλου για τα Δωδεκάνησα υπέρ της Ιταλίας (τα οποία αναφέρονταν και ονομαστικώς), «καθώς και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων». Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947 η Ιταλία παραχώρησε στην Ελλάδα τα Δωδεκάνησα, «ως και τας παρακείμενας νησίδας». Αρα το καθεστώς της ελληνικής κυριαρχίας στην περιοχή αυτή τόσο ως προς τα νησιά όσο και ως προς τις νησίδες είναι σαφές.
3. Τι συμβαίνει με τα θαλάσσια σύνορα στην περιοχή του Ανατολικού Αιγαίου;
Τον Ιανουάριο του 1932 υπεγράφη μια ιταλοτουρκική συμφωνία με την οποία οριοθετήθηκαν τα χωρικά ύδατα των δύο χωρών μεταξύ της Μικρασιατικής Ακτής και του Δωδεκανησιακού συμπλέγματος. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι τα περίφημα Ιμια, τα οποία περιήλθαν τότε στην Ιταλία, αναφέρονται ονομαστικά σε συμπληρωματικό πρωτόκολλο της συμφωνίας αυτής. Οπως προβλέπεται από το διεθνές δίκαιο, όταν τα Δωδεκάνησα περιήλθαν στην Ελλάδα, συνέχισε να ισχύει ολόκληρο το νομικό καθεστώς που ίσχυε προηγουμένως μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας. Αρα, και η θαλάσσια οριοθέτηση είναι σαφής και τα Ιμια φυσικά (όπως και το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι και όλες οι υπόλοιπες νησίδες) ανήκουν στην Ελλάδα, όπως ανήκαν προηγουμένως στην Ιταλία.
4. Η οριοθέτηση αυτή αφορά μόνο τα Δωδεκάνησα. Τι καθεστώς ισχύει βορείως της Δωδεκανήσου;
Εδώ ισχύει το καθεστώς που όρισε η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923. Σύμφωνα με τη συνθήκη αυτή, όλα τα νησιά που βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη από τα τρία μίλια της μικρασιατικής ακτής ανήκουν στην Τουρκία. Τα θαλάσσια σύνορα ορίζονται από τη μέση γραμμή μεταξύ των τουρκικών και των ελληνικών ακτών. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν έχει υπάρξει οριοθέτηση των θαλασσίων αυτών συνόρων, όπως είχε συμβεί με την ιταλοτουρκική συμφωνία για τα Δωδεκάνησα του 1932. Ετσι το νομικό αυτό κενό δίνει περαιτέρω τροφή στην Αγκυρα για τη στήριξη της απαράδεκτης θεωρίας της για τις «γκρίζες ζώνες».
5. Πέρα από τις «γκρίζες ζώνες», η Τουρκία αμφισβητεί και το δικαίωμα επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων και την έκταση του ελληνικού εθνικού εναερίου χώρου. Γιατί;
Τα ελληνικά χωρικά ύδατα εκτείνονται στα 6 μίλια από τη φυσική ακτογραμμή και της ηπειρωτικής χώρας και των νησιών με βάση νόμο του 1936. Μόνο αν η απόσταση από τις ακτές άλλου κράτους (δηλαδή, της Τουρκίας) είναι μικρότερη των 6 μιλίων ισχύει ο κανόνας της μέσης γραμμής. Σύμφωνα με το νέο δίκαιο της θάλασσας, η Ελλάδα έχει το δικαίωμα της επέκτασης των χωρικών της υδάτων ως τα 12 μίλια. Και θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Τουρκία, η οποία δεν έχει υπογράψει το νέο δίκαιο της θάλασσας, έχει ήδη επεκτείνει στα 12 μίλια τα δικά της χωρικά ύδατα στον Εύξεινο Πόντο και στη Μεσόγειο. Το 1995 η τουρκική Εθνοσυνέλευση εξέδωσε ψήφισμα με το οποίο θεωρεί «casus belli» την ενδεχόμενη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, παραβιάζοντας τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών που απαγορεύει στα κράτη-μέλη την απειλή ή τη χρήση βίας στις διεθνείς σχέσεις. Η Τουρκία φοβάται ότι με την επέκταση στα 12 μίλια το Αιγαίο θα καταστεί ελληνική λίμνη χωρίς διεθνή ύδατα για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα.
6. Και ο εθνικός εναέριος χώρος;
Με προεδρικό διάταγμα του 1931 η Ελλάδα έχει καθορίσει το εύρος του εθνικού εναερίου χώρου της στα 10 μίλια. Ως το 1974, οπότε άρχισαν να τίθενται οι τουρκικές μονομερείς διεκδικήσεις στο Αιγαίο με αφορμή την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, η Αγκυρα δεν είχε ποτέ διαμαρτυρηθεί για την έκταση των 10 μιλίων. Εκτοτε προβάλλει συνεχώς τις διεκδικήσεις της με τις παραβιάσεις όχι μόνο του ορίου μεταξύ των 10 και των 6 μιλίων αλλά και πέραν του ορίου των 6 μιλίων. Η Αγκυρα στηρίζει την αμφισβήτησή της στο γεγονός ότι το διεθνές δίκαιο προβλέπει πως το εύρος του εναερίου χώρου πρέπει να ταυτίζεται με το εύρος των χωρικών υδάτων. Αυτό σημαίνει ότι, αν ήθελε η Ελλάδα, αντί να μειώσει τον εθνικό εναέριο χώρο της στα 6 μίλια, θα μπορούσε να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 10 μίλια ή να βρεθεί μια μέση λύση γύρω στα 8 μίλια και για τις δύο περιπτώσεις. Το ζήτημα αυτό συζητείται στις διερευνητικές συνομιλίες μεταξύ των δύο χωρών, οι οποίες έχουν ξεπεράσει τις σαράντα, χωρίς να έχει βρεθεί καμία λύση.
7. Πού βρίσκεται σήμερα το ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας;
Πουθενά, καθώς δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος στο θέμα αυτό, το οποίο ταλανίζει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις από το 1974 και έχει φέρει τις δύο χώρες στο χείλος του πολέμου. Η Ελλάδα θεωρεί την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας τη μόνη νομική διαφορά μεταξύ των δύο χωρών και προτείνει την παραπομπή του θέματος στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Η Τουρκία, γνωρίζοντας ότι το διεθνές δίκαιο δεν την ευνοεί, επειδή προβλέπει ότι και τα νησιά έχουν δικαίωμα σε υφαλοκρηπίδα, αρνείται τη διαδικασία αυτή προβάλλοντας μια σειρά άλλα προβλήματα, όπως η οριοθέτηση των θαλασσίων συνόρων, η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών και η ρύθμιση του εναερίου χώρου. Αυτό όμως που ουσιαστικά επιδιώκει είναι η υφαλοκρηπίδα να οριοθετηθεί στο μέσον του Αιγαίου (στο μέσον, δηλαδή, μεταξύ των μικρασιατικών ακτών και των ακτών της ηπειρωτικής Ελλάδας)
εγκλωβίζοντας έτσι τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.
8. Γιατί η Τουρκία ζητεί την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου;
Το στρατιωτικό καθεστώς των ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου δεν είναι ενιαίο. Για τα νησιά Λήμνος και Σαμοθράκη ίσχυε η Σύμβαση της Λωζάννης για τα Στενά του 1923, η οποία αντικαταστάθηκε από τη Σύμβαση του Μοντρέ του 1936, που κατήργησε το καθεστώς της αποστρατιωτικοποίησης του 1923. (Εδώ εντάσσεται και η περίπτωση του Αϊ-Στράτη, για την οποία συνεχίζει να διαμαρτύρεται η Τουρκία.) Για τα νησιά Μυτιλήνη, Χίος, Σάμος και Ικαρία ισχύει η Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης του 1923, όπου πουθενά δεν προβλέπεται ότι αυτά θα τελούν υπό καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης. Η ελληνική κυβέρνηση αναλαμβάνει μόνο την υποχρέωση να μην εγκαταστήσει εκεί ναυτικές βάσεις ή οχυρωματικά έργα. Για τα Δωδεκάνησα ισχύει η Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων του 1947 μεταξύ Ιταλίας και Συμμάχων (άρα η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος), η οποία προβλέπει την αποστρατιωτικοποίησή τους. Στα Δωδεκάνησα έχουν εγκατασταθεί ορισμένες δυνάμεις εθνοφυλακής οι οποίες έχουν δηλωθεί σύμφωνα με τη Συμφωνία για τις Συμβατικές Δυνάμεις στην Ευρώπη (CFΕ). Πέρα όμως από αυτό, η Ελλάδα δεν έχει παραιτηθεί του δικαιώματος για άμυνα, όταν μάλιστα συνεχίζονται οι απειλές κατά των νησιών της. Το δικαίωμα αυτό είναι που αμφισβητεί η Τουρκία.
9. Τι συμβαίνει στο FΙR;
Περιπολία στο Αιγαίο από σκάφος της ελληνικής Ακτοφυλακής
Το FΙR (Flight Ιnformation Region) είναι η περιοχή πληροφοριών πτήσεων που καλύπτει ολόκληρο τον ελληνικό εναέριο χώρο (διεθνή και εθνικό) και όπου τον επιχειρησιακό έλεγχο για την ασφαλή διεξαγωγή των πτήσεων πολιτικών και στρατιωτικών αεροσκαφών που διέρχονται από την περιοχή αυτή ασκεί η Ελλάδα με βάση τους κανονισμούς του Διεθνούς Οργανισμού Αεροπλοΐας (ΙCΑΟ). Η Τουρκία, η οποία ως το 1975 υπέβαλλε κανονικά σχέδια πτήσης για όλα τα αεροσκάφη της, τώρα υποβάλλει σχέδια, πέραν φυσικά των πτήσεων των πολιτικών αεροσκαφών, μόνο για τα κρατικά αεροσκάφη που διασχίζουν την ελληνική επικράτεια και ποτέ για τις πτήσεις των στρατιωτικών αεροσκαφών της. 10. Σε τι διαφέρουν οι παραβιάσεις από τις παραβάσεις;
Παραβιάσεις γίνονται όταν τα τουρκικά στρατιωτικά αεροσκάφη εισέρχονται μέσα από το όριο των 10 μιλίων του εθνικού εναερίου χώρου. Οι παραβάσεις αφορούν την είσοδο στο ελληνικό FΙR χωρίς σχέδια πτήσεως. Και στις δύο περιπτώσεις τα τουρκικά μαχητικά αναχαιτίζονται από τα αεροσκάφη της Ελληνικής Αεροπορίας, η οποία βρίσκεται σε επαγρύπνηση ολόκληρο το εικοσιτετράωρο, γεγονός που απαιτεί τεράστιες αμυντικές δαπάνες.
11. Υπάρχει όμως διαμάχη και γύρω από το ζήτημα της έρευνας και της διάσωσης. Ποια είναι η διαφορά;
Η έρευνα και η διάσωση σε περίπτωση αεροπορικού ατυχήματος διέπονται από τους κανονισμούς του ΙCΑΟ. Η Ελλάδα, σύμφωνα με τους κανονισμούς αυτούς που ισχύουν από το 1952 και έχουν επικυρωθεί μεταγενέστερα και από τον Διεθνή Οργανισμό Ναυτιλίας (ΙΜΟ), έχει την ευθύνη για την παροχή υπηρεσιών έρευνας και διάσωσης σε ολόκληρη τη θαλάσσια περιοχή που συμπίπτει με το FΙR Αθηνών. Αυτό αμφισβητείται από την Τουρκία, η οποία έχει καταθέσει δική της δήλωση στον ΙΜΟ ότι η περιοχή ευθύνης της εκτείνεται περίπου ως το μέσον του Αιγαίου και καλεί την Ελλάδα σε διμερείς διαπραγματεύσεις για την οριοθέτηση των περιοχών ευθύνης. Με τον τρόπο αυτόν η Τουρκία εγκλωβίζει στη δική της περιοχή μεγάλο τμήμα της ελληνικής νησιωτικής επικράτειας, όπως ακριβώς θέλει να κάνει και με την υφαλοκρηπίδα. Το γεγονός αυτό έχει οδηγήσει τις δύο χώρες σε επικίνδυνα αεροναυτικά επεισόδια. 12. Εχει δικαίωμα η Τουρκία να πραγματοποιεί αεροναυτικές ασκήσεις στο Αιγαίο;
Βεβαίως και έχει το δικαίωμα αυτό, αρκεί να υποβάλει εγκαίρως το αίτημα για τη δέσμευση των περιοχών των ασκήσεων που περιλαμβάνουν τα διεθνή ύδατα και τον διεθνή εναέριο χώρο. Οι ασκήσεις αυτές πραγματοποιούνται αρκετά συχνά και δίνουν πάντα την ευκαιρία στην Τουρκία να προβάλλει τις μονομερείς διεκδικήσεις της με τις γνωστές παραβιάσεις και παραβάσεις, όπως συνέβη με την τελευταία ναυτική άσκηση στο Αιγαίο, όπου μια τουρκική φρεγάτα παραβιάζοντας τα χωρικά μας ύδατα έφθασε με προκλητικό τρόπο ως έξω από το Σούνιο. 13. Τι ακριβώς συνέβη με την τουρκική φρεγάτα;
Η φρεγάτα αυτή μετείχε σε τουρκική ναυτική άσκηση στο Κεντρικό Αιγαίο και αιφνιδίως μετέβαλε πορεία και άρχισε να κινείται νοτιοδυτικά φθάνοντας μέσω του Κάβο Ντόρο στα ανοιχτά του Σουνίου. Ας σημειωθεί ότι, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η αβλαβής διέλευση μέσα από τα χωρικά ύδατα μιας χώρας ενός ξένου πολεμικού πλοίου δεν απαγορεύεται, αρκεί το πλοίο αυτό να κινείται με ορισμένη σταθερή ταχύτητα σε ευθεία γραμμή και με απενεργοποιημένο τον οπλισμό του. Το τουρκικό όμως σκάφος αιφνιδίως πραγματοποίησε έξω από το Σούνιο και μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα ελιγμό επιστρέφοντας προς τα πίσω, στην αντίθετη κατεύθυνση δηλαδή, για να πλεύσει και πάλι στην περιοχή των τουρκικών ασκήσεων στο Κεντρικό Αιγαίο. Παραβίασε, δηλαδή, τους κανόνες της αβλαβούς διέλευσης με μια εμφανή προκλητική ενέργεια.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=251046
©2008 Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. powered by NETVOLUTION
Ετικέτες Πολιτική
Σε υπερδύναμη της Ευρασίας επιχειρεί να αναδειχτεί η Άγκυρα
Το μεγάλο παιχνίδι της Τουρκίας
Κυριακή, 04.01.09
Δομική αλλαγή του δόγματος της εξωτερικής πολιτικής στα Ελληνοτουρκικά εισηγούνται έμπειροι παράγοντες της ελληνικής διπλωματίας, διαπιστώνοντας ότι η Αγκυρα απομακρύνεται από την Ευρωπαϊκή Ενωση και «μεσανατολικοποιείται».
Η ελληνική θέση παραμένει αγκυλωμένη στο «πλήρης συμμόρφωση σημαίνει πλήρης ένταξη στην Ε.Ε.», καθώς η Αθήνα αντιμετωπίζει ως πανάκεια για την εξομάλυνση των διμερών σχέσεων την προσαρμογή της γειτονικής χώρας στο κοινοτικό κεκτημένο.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, διαψεύδει τις προσδοκίες της ηγεσίας της ελληνικής διπλωματίας, που βρίσκεται εκ των πραγμάτων αντιμέτωπη με σοβαρό δίλημμα: Είτε να αναθεωρήσει την ως σήμερα στρατηγική (να «σπρώχνουμε» την Τουρκία προς την Ε.Ε., προσπερνώντας τις επιφυλάξεις των σκεπτικιστών της Ευρώπης σχετικά με το ενταξιακό ζήτημα της Αγκυρας) είτε να επιμείνει στην καλλιέργεια ψευδαισθήσεων (ότι είναι νομοτέλεια η είσοδος της Τουρκίας στην Ε.Ε.).
Η Γαλλία του Νικολά Σαρκοζί δεν έκρυψε ποτέ ότι το μόνο που μπορεί να περιμένει η Τουρκία από την Ε.Ε. είναι μία ειδική σχέση. Η κυβέρνηση Ερντογάν το έχει συνειδητοποιήσει και σε κάθε περίπτωση δεν δείχνει διάθεση εκπτώσεων προκειμένου να εκπληρωθούν τα αναγκαία κριτήρια.
Η πολιτική και η στρατιωτική τάξη, όπως όλα δείχνουν, συνεργάζονται αρμονικά στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και έχουν συμφωνήσει στην προσπάθεια ανάδειξης της Τουρκίας ως περιφερειακής υπερδύναμης στη γεωπολιτική περιοχή της Ευρασίας, με καθοριστικό ρόλο στον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή.
Απειλή για την περιοχή
Σύμφωνα με πληροφορίες, η Τουρκία προχωρά ακάθεκτη στη δημιουργία πυρηνικού εργοστασίου στο Ακούγιου. Πέραν του αυτονόητου οικολογικού κινδύνου, η μετατροπή της Τουρκίας σε πυρηνική δύναμη αποτελεί πραγματικό εφιάλτη για την ευρύτερη περιοχή. Παράλληλα, η Αγκυρα βρίσκεται σε διάλογο με τη Συρία, διατηρεί ανοιχτό δίαυλο με το Ιράν, συνεννοείται με τους Αμερικανούς προκειμένου να αποτρέψει την τριχοτόμηση του Ιράκ, που θα προκαλέσει ανάφλεξη του Κουρδικού στο εσωτερικό της.
Την ίδια ώρα, θέτει σε εφαρμογή το δόγμα του παντουρκισμού, δρομολογώντας διάλογο με όλους τους τουρκογενείς πληθυσμούς του κόσμου, προκειμένου να ενισχύσει την επιρροή της σε τρίτες χώρες και να αναδείξει το «μεγάλο τουρκικό έθνος».
Προτεραιότητα δίνεται επίσης στη μετατροπή της χώρας σε παγκόσμιο ενεργειακό κόμβο και με αυτό το σκεπτικό ενισχύονται οι σχέσεις με τη Ρωσία αλλά και η συνεργασία με το Αζερμπαϊτζάν, την οποία πριμοδοτούν οι ΗΠΑ.
Το αμερικανικό ενδιαφέρον για την καταπολέμηση της διεθνούς τρομοκρατίας και η ένταση στις σχέσεις Ινδίας-Πακιστάν αναδεικνύουν τη γεωστρατηγική αξία της Τουρκίας ως αναγκαίου συμμάχου για την ανάπτυξη οποιουδήποτε σχεδίου δράσης.
Στην Αγκυρα, άλλωστε, θα στραφεί η διοίκηση Ομπάμα, αν αποφασίσει να πιάσει το νήμα του Παλαιστινιακού, προκειμένου να επιτύχει το ιστορικά ανεκπλήρωτο. Είναι ίσως αυτή η αιτία της εθνικής αυτοπεποίθησης, που κάνει στελέχη του οικονομικού επιτελείου της Τουρκίας να υποστηρίζουν ότι η παγκόσμια κρίση δεν αγγίζει την τουρκική οικονομία, παρόλο που είναι γνωστές οι παθογένειες και τα δομικά της προβλήματα.
Αξονας
Η κυβέρνηση Ερντογάν έχει διαμορφώσει άξονα με την κυβέρνηση Γκρούεφσκι στα Σκόπια, με την οποία έχει ως κοινό τόπο την ελληνική «απειλή» και η οποία την εξυπηρετεί στην προσπάθεια διείσδυσης με όρους ισχύος στα Βαλκάνια.
Στο Κυπριακό, η τουρκική πλευρά εμφανίζεται στο προσκήνιο πρόθυμη για λύση και στο παρασκήνιο επιμένει στο σχέδιο Ανάν, που απορρίφθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων, ενώ προσπαθεί να αναδείξει το αναπόφευκτο της αναγνώρισης του ψευδοκράτους, εφόσον το αδιέξοδο παραμείνει και η διχοτόμηση παγιωθεί. Προς αυτή την κατεύθυνση, η τουρκική διπλωματία εργάζεται δραστήρια στο πλαίσιο του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης προκειμένου να επιτύχει καθολική στήριξη.
Το βλέμμα των στρατηγών είναι σταθερά στραμμένο στο Αιγαίο, το οποίο αντιμετωπίζουν ως χώρο ζωτικών συμφερόντων. Η μέθοδος που ακολουθούν τους τελευταίους μήνες προκειμένου να αμφισβητήσουν το νομικό καθεστώς στο Αιγαίο είναι οι συνεχείς και επίμονες υπερπτήσεις σε νησιά, τα οποία «δείχνουν» ως γκρίζες περιοχές.
Στην ιστοσελίδα του τουρκικού γενικού επιτελείου στρατού έχει συγκεντρωθεί μία κρίσιμη πρώτη ύλη με δήθεν παραβιάσεις του τουρκικού εθνικού εναέριου χώρου από ελληνικά μαχητικά και των τουρκικών χωρικών υδάτων από ελληνικές ακταιωρούς. Ιδιαίτερη επιμονή εκφράζεται από την απέναντι πλευρά στον 25ο μεσημβρινό, τη νοητή γραμμή που τέμνει το Αιγαίο στα δύο.
Αν συνυπολογίσει κανείς το θρίλερ διαρκείας με την προώθηση λαθρομεταναστών στα ελληνικά χωρικά ύδατα, τις έρευνες εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας χωρίς άδεια και τις προκλήσεις με τις οποίες απαντούν στις πετρελαϊκές έρευνες που επιχειρεί η Κυπριακή Δημοκρατία, έχει τον πλήρη ορισμό που δίνει η τουρκική διπλωματία στην «ύφεση», που -τυπικά- αποτελεί κεντρική επιδίωξη των κυβερνήσεων Καραμανλή και Ερντογάν.
Ενα χρόνο πριν, ο Ελληνας πρωθυπουργός ξεπέρασε στερεότυπα δεκαετιών και πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Τουρκία, με την αισιοδοξία ότι θα γίνει ένα σοβαρό βήμα προόδου. Πρόοδος δεν υπήρξε. Ο διάλογος για τα ζητήματα του Αιγαίου είναι αποτελματωμένος, γιατί η τουρκική πλευρά διατυπώνει σε κάθε ευκαιρία ισχυρισμούς που θίγουν ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.
Παράλληλα, αναπτύσσεται συστηματική πολιτική κηδεμόνευσης της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη, όπου ενθαρρύνεται η δημιουργία «τουρκικών συλλόγων», οι οποίοι βάσει καταστατικού δεσμεύονται να φτιάξουν νοσοκομεία, νηπιαγωγεία και άλλα κοινωφελή ιδρύματα για τους μουσουλμάνους της περιοχής. Προωθούν, δηλαδή, την ιδέα και τη λογική της αυτονομίας.
Αυτά είναι τα κεντρικά επιχειρήματα των παραγόντων της ελληνικής διπλωματίας που επιμένουν ότι απαιτείται αναθεώρηση του δόγματος στα Ελληνοτουρκικά. Το ΠΑΣΟΚ, μέσω του εκπροσώπου του, Ανδρέα Λοβέρδου, έχει προτείνει ήδη επανεξέταση των βασικών κατευθύνσεων της πολιτικής στα εθνικά θέματα και, συνεπώς υπάρχει έδαφος για επίτευξη συναίνεσης, εφόσον καταλήξει σε μια τέτοια απόφαση η κυβέρνηση.
ΣΠΑΝΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ
Ελεύθερος Τύπος
Ετικέτες Πολιτική
Η Παλαιστίνη και το Ισραήλ
Το μακελιό της Γάζας
του Γιώργου Μπατζά
Το Ισραήλ και πάλι αιματοκύλησε τον άμαχο πληθυσμό των Παλαιστινίων μη λαμβάνοντας υπόψη τις άγιες μέρες των χριστιανών αλλά ούτε και τη Πρωτοχρονιά.
Μπορούμε να πούμε ότι οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τους τριακοστούς. Αυτή είναι η χώρα που πρωταγωνιστεί μαζί με τις ΗΠΑ για τα ανθρώπινα δικαιώματα και υποστηρίζει τον σεβασμό στην ετερότητα. Αλλά δυστυχώς στην πράξη εφαρμόζει τα χειρότερα από αυτά που έκανε το χιτλερικό ναζιστικό καθεστώς στους λαούς της Ευρώπης αλλά και στους ίδιους τους Εβραίους. Είναι γνωστό ότι οι εξτρεμιστές της Χαμάς από την περιοχή της Γάζας προκάλεσαν αυτή την κατάσταση. Δεν υπάρχει διαφορά ως προς την πρακτική της Χαμας και του Ισραήλ και οι δύο πλευρές σφυροκοπάνε τους αμάχους.
Οι σύγκρουση βέβαια είναι τελείως άνιση. Το Ισραήλ βασίζεται στις ΗΠΑ και είναι σχεδόν τέλεια οργανωμένο το κράτος του και δεν διστάζει να πνίγει στο αίμα τους άμαχους Παλαιστινίους. Το ίδιο κάνει και η Χαμάς με βομβιστικές της επιθέσεις στο Ισραήλ.
Ο πρόεδρος των Παλαιστινίων Μαχμούντ Αμπάς άσκησε έμμεση κριτική στη Χαμάς. Δήλωσε ότι τους είχε προειδοποιήσει να μην σπάσουν την εύθραυστη εκεχειρία. Έτσι ξεκίνησε το μακελειό με την δολοφονία αμάχων Παλαιστινίων από τους βομβαρδισμούς των Ισραηλινών.
Η Τουρκία αυτή την περίοδο έπαιζε διαμεσολαβητικό ρόλο μεταξύ Συρίας και του Ισραήλ. Αλλά μετά από τους βομβαρδισμούς του Ισραήλ αναβλήθηκαν αυτές οι πρωτοβουλίες.
Το ερώτημα είναι αυτοί οι πιλότοι που βομβαρδίζουν την Γάζα εκπαιδεύονται σίγουρα στην περιοχή του Ικονίου της Ανατολής.
Ποια χώρα υποβοηθά στις σχέσεις του Ισραήλ με την Ιορδανία και την Αίγυπτο σίγουρα η Τουρκία.
Έναντι του Αρμενικού λόμπι στην Αμερική ποιο είναι το ισχυρότερο λόμπι το Εβραικό.
Και για αυτό οι σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ είναι πολύ ευαίσθητες, παρόλο που της Άγκυρας ο λόγος εισακούεται στον ισλαμικό κόσμο δεν μπορεί να κάνει πολλά. Διότι είναι αντιφατική αυτή η σχέση.
Από την εποχή του Κλίντον να σημειώσουμε ότι έγιναν κάποια βήματα θετικά για τους Παλαιστινίους, κυρίως η ειρηνευτική συμφωνία του Οσλο. Όπως αργότερα η εκκένωση της περιοχής της Γάζας από τους Ισραηλίτες που θεωρείται σημαντικό βήμα.
Χονδρικά να περιγράψουμε την πολιτική κατάσταση που υφίσταται είναι ότι στην πλευρά των Παλαιστινίων, άτυπα υπάρχουν δυο ειδών Παλαιστινιακές διοικήσεις της Φατάχ και της Χαμάς και από την άλλη το οργανωμένο Ισραηλινό κράτος.
Φαίνεται ότι το Ισραήλ διανύει μια δύσκολη περίοδο. Η Δημοκρατία του μπορεί να πάει περίπατο λόγω των εμπόλεμων καταστάσεων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Για το Ισραήλ, αυτό που μπορεί να θεωρηθεί απειλή είναι οι Σιίτες που πλειοψηφούν στο Ιράκ, η Χεζμπολλάχ στο Λίβανο, η Χαμάς στην Παλαιστίνη, και οι μεγάλες δηλώσεις του προέδρου του Ιράν για τον αφανισμό του Ισραήλ και το πυρηνικό "εξοπλιστικό" του πρόγραμμα. Αν συμπεριλάβουμε και το δημογραφικό πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει μελλοντικά, θα αποτελέσει σοβαρούς κινδύνους για την ίδια την υπάρξει του.
Όλα αυτά ισχύουν εφόσον συνεχίζει το Ισραήλ να βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με τους Παλαιστίνιους μελλοντικούς συγκάτοικους του, κατά προέκταση με τον ισλαμικό κόσμο και γενικότερα με τον Αραβικό.
Όλη αυτή η κατάσταση που επικρατεί στον χώρο της Μέσης-Ανατολής εντάσσεται προφανώς στην πολιτική φιλοσοφία της "σύγκρουσης πολιτισμών" που γενικότερα "υποβαθμίζει τον Αραβικό κόσμο" αυτή η θέση και τίθεται ζήτημα ύπαρξης του κράτους αυτού από τους ιθύνοντες προφανώς Ισραηλίτες. Κάτω από αυτό το πρίσμα της συγκεκριμένης πολιτικής φιλοσοφίας δεν δύναται να βρεθεί λύση για συγκατοίκηση των δυο εθνών εντός του 2009.
Ετικέτες Πολιτική
ΣΥΝΑΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥΡΚΩΝ ΜΕ ΡΩΣΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ
Γρηγόρης Κεσίσογλου*
anatoli@hol.gr
Τους ενώνει το όραμα για μια αυτοκρατορία
«…Η Τουρκία δεν έχει την παραμικρή βοήθεια από την Ε.Ε. Θεωρώ ωφέλιμο για την Τουρκία να βρίσκεται σε μία αναζήτηση που θα περιλαμβάνει την Ρωσική Ομοσπονδία και το Ιράν».
Τα λόγια αυτά ειπώθηκαν στις 6 Μαρτίου 2002, σ’ ένα συμπόσιο που οργάνωσε η Διοίκηση Ακαδημιών Πολέμου του τουρκικού στρατού και ανήκουν στον αντιστράτηγο Τουντζέρ Κιλίντς, τον τότε Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας.
Η δήλωση έκανε μεγάλη αίσθηση τότε, ως προς τους στρατηγικούς προσανατολισμούς της Τουρκίας. Στο θέμα είχε αναφερθεί και η «Ανατολή», επισημαίνοντας την ύπαρξη κύκλων στην Τουρκία που επιδιώκουν την απομάκρυνση της χώρας από το δυτικό στρατόπεδο.
Οι αποκαλύψεις στην υπόθεση της παρακρατικής οργάνωσης «Εργκενεκόν», απέδειξαν ότι οι δηλώσεις Κιλίντς δεν ήταν τυχαίες. Στα έγγραφα της δικογραφίας γίνονται αναφορές σε ένα όνομα, που προκαλεί εντύπωση. Πρόκειται για τον Ρώσο Alexandr Dugin.
Ο Alexandr Dugin, εμφανίζεται ως φιλόσοφος και πολιτικός επιστήμων, ακροδεξιών πολιτικών απόψεων. Για ένα διάστημα συμμετείχε στην ρατσιστική οργάνωση Pamyat και σε άλλες εθνικιστικές οργανώσεις της Ρωσίας. Με τα άρθρα, τα βιβλία και τις ομιλίες του απέκτησε δημοσιότητα. Το 2002 ίδρυσε το «Διεθνές Ευρασιατικό Κίνημα» και παρουσιάστηκε ως θωρητικός της Ευρασιατικής στρατηγικής.
Η θεωρία του τον έφερε κοντά στους κύκλους της Τουρκίας, που αυτοχαρακτηρίζονται «συμμαχία της Κόκκινης Μηλιάς». Η «συμμαχία» αυτή ήταν ο ιδεολογικός βραχίωνας της παρακρατικής οργάνωσης «Εργκενεκόν». Μάλιστα, ο Dugin που στα πρώτα βιβλία του θεωρούσε εχθρό την Τουρκία, στη συνέχεια άλλαξε στάση και άρχισε να υποστηρίζει τον «άξονα Μόσχας – Άγκυρας κατά του ιμπεριαλισμού».
Ο Ρώσος σύμμαχος των Τούρκων εθνικιστών
Ο Alexandr Dugin όταν έγιναν οι συλλήψεις των κατηγορουμένων για συμμετοχή στην οργάνωση «Εργκενεκόν» δήλωσε: «Οι συλλήψεις αυτές είναι πρόκληση για την Ρωσία. Η επιχείρηση που γίνεται στην Τουρκία, στρέφεται κατά ενός κύκλου φιλικού στην Ρωσία.. Τα άτομα που συλλήφθηκαν στην υπόθεση Εργκενεκόν, είναι εκπρόσωποι του αντι-ΗΠΑ λόμπι. Αυτοί οι άνθρωποι ήθελαν η Τουρκία να εγκαταλείψει τις φιλοαμερικανικές πολιτικές και να προσεγγίσει την Ρωσία. Εδώ το πειστήριο του εγκλήματος ήταν η αντίθεση τους στο ΝΑΤΟ. Γι’ αυτό οι φιλοΝΑΤΟικές δυνάμεις έδρασαν για να τους απομακρύνουν από την κοινωνία…»
Ο Dugin αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με την σύσταση της οργάνωσης «Εργκενεκόν», όμως παραδέχτηκε ότι είχε προσωπικές σχέσεις με πολλούς από τους συλληφθέντες. Αναφέρθηκε επαινετικά για τις πρωτοβουλίες του υποστράτηγου Βελή Κιουτσούκ μέσα στον τουρκικό στρατό, για την στροφή της Τουρκίας προς την Ρωσία. Υπερασπίστηκε τον πρόεδρο του εθνικιστικού Εργατικού Κόμματος Ντογού Περιντσέκ, ο οποίος μάλιστα κατέχει μία συμβολική θέση στο «Διεθνές Κίνημα Ευρασίας».
Να υπενθυμίσουμε ότι ο Βελή Κιουτσούκ είναι ο στρατιωτικός που οργάνωσε τις παραστρατιωτικές συμμορίες, οι οποίες κατηγορούνται για τις ανεξιχνίαστες δολοφονίες χιλιάδων αμάχων.
Ο πλασιέ της Ευρασιατικής στρατηγικής
Ο Dugin το 2004 ως προσκεκλημένος του τότε πρύτανη του Πανεπιστημίου Κωνσταντινούπολης Κεμάλ Αλεμντάρογλου (σήμερα είναι προφυλακισμένος για την υπόθεση «Εργκενεκόν») έδωσε διάλεξη για την θεωρία του Ευρασιατικής στρατηγικής. Στην ομιλία του συμμετείχε ο Ντογού Περιντσέκ (προφυλακισμένος και αυτός για την ίδια υπόθεση) και ο απόστρατος αντιστράτηγος Τουντζέρ Κιλίντς!
Όπως φαίνεται οι θεωρίες του Dugin στην Τουρκία είχαν βρει τους κατάλληλους αποδέκτες.
Ο ίδιος σε συνέντευξη του στην ιστοσελίδα www.inosmi.ru μεταξύ άλλων είπε για το βιβλίο του «Τα θεμέλια της γεωπολιτικής – Η Ρωσική Γεωπολιτκή»: «Πριν πέντε – έξη χρόνια συνέβη ένα γεγονός που με ξάφνιασε, αυτό το βιβλίο είχε μεταφραστεί στα τουρκικά. Από τότε διαδάσκεται στις στρατιωτικές σχολές της χώρας αυτής. Γνωρίστηκα με πολλούς αξιωματικούς του τουρκικού στρατού που είχαν διδαχθεί το βιβλίο μου».
Η Ρωσικές διασυνδέσεις της Εργκενεκόν
Η Ρωσική εφημερίδα Komersant αφιέρωσε εκτενές άρθρο στις διασυνδέσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών της οργάνωσης Εργκενεκόν και της Ρωσίας. Εκτός των άλλων αναφέρεται στον απόστρατο στρατηγό Σενέρ Ερουϊγκούρ, ο οποίος αποδεχόμενος Ρωσικές επιρροές πρότεινε την αποχώρηση της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ και την ένταξη της στην «Συνεργασία της Σαγκάης». Σε αυτήν συμμετέχουν η Ρωσία, η Κίνα, το Καζαχστάν, η Κιργιζία, το Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν. Πρόκειται για μία πρωτοβουλία που εμφανίστηκε το 1996, ως προσπάθεια δημιουργίας μίας αντι-ΝΑΤΟικής συμμαχίας στην Ασία. Έχει στόχο την αναχαίτιση της επιρροής των ΗΠΑ στην αχανή περιοχή που καλύπτουν τα μέλη της Συνεργασίας.
Η εφημερίδα Komersant επίσης ισχυρίστηκε ότι οι Ρωσικές μυστικές υπηρεσίες παρενέβαιναν στις υποθέσεις της Τουρκίας, χρησιμοποιώντας ως ενδιάμεσο τον Dugin.
Ακόμη και η ανακάλυψη στη Μόσχα του υποστράτηγου Ισμαήλ Χακκί Σοϊγκενίς, ο οποίος καταζητείται στα πλαίσια της υπόθεσης «Εργκενεκόν», συσχετίστηκε με τις Ρωσικές διασυνδέσεις της παρακρατικής οργάνωσης.
Ταύτιση οραμάτων Ρώσων και Τούρκων εθνικιστών
Το «κίνημα της Ευρασίας» που προωθεί ο Dugin, σύμφωνα με τον έγκυρο Τούρκο δημοσιογράφο Τζενγκίζ Τσαντάρ, όταν ιδρύθηκε το 2002 είχε την οργανωτική και οικονομική υποστήριξη του Βλαδίμιρ Πούτιν. Ο οποίος στη συνέχεια φαίνεται να πήρε αποστάσεις από τον Dugin, οι θεωρίες του οποίου ήταν τουλάχιστον άβολες για τον πραγματιστή Πούτιν.
Ο Dugin έχει ως όραμα του την δημιουργία μίας στρατηγικής συμμαχίας της Ρωσίας με την Ευρώπη και τις χώρες της Μέσης Ανατολής, κυρίως το Ιράν. Το μέτωπο της συμμαχίας θα είναι κατά των ΗΠΑ και του ατλαντισμού.
Ο Τσαντάρ γράφει: «Εμείς αυτές τις ιδέες τις έχουμε ακούσει από τον Γεν. Γραμματέα του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας Τουντζέρ Κιλιντς και γι αυτό δεν μας είναι ξένες». Όμως ο αρθρογράφος παραθέτει και την εκδοχή η πατρότητα αυτών των θεωριών να ανήκει στους Τούρκους θεωρητικούς της «Κόκκινης Μηλιάς». Γράφει: «Ο Ιλχάν Σελτσούκ (σ.σ. και αυτός κατηγορείται για συμμετοχή στην «Εργκενεκόν») από το 1992 είχε γράψει για την «Κόκκινη Μηλιά», ακριβώς δέκα χρόνια πριν εκδηλωθεί το κίνημα της Ευρασίας του Dugin. Η «Κόκκινη Μηλιά» του Ιλχάν Σελτσούκ ταιριάζει σε μεγάλο βαθμό με τις απόψεις του Dugin…»
Να σημειώσουμε ότι ο Ιλχάν Σελτσούκ είναι αρχισυντάκτης της κεμαλικής εφημερίδας Τζουμχουριέτ.
Μία θεωρία με προϊστορία
Ένας άλλος που διεκδικεί την πατρότητα της θεωρίας του «Ευρασιατικού κινήματος» είναι ο Ντογού Περιντσέκ. Αυτός δηλώνει «…εγώ είμαι ο θεωρητικός του Ευρασιατικού κινήματος. Διότι από το 1996, όταν ακόμη δεν είχε εμφανιστεί ο Dugin, είχα οργανώσει διαλέξεις για το θέμα».
Σύμφωνα με τον Περιντσέκ το Διεθνές Ευρασιατικό Κίνημα που ιδρύθηκε στη Μόσχα, είναι η συνάντηση των Ευρασιατικών κινημάτων που αναπτύσσονται στην Τουρκία και την Ρωσία.
Αλλά κάποιοι ερευνητές, όπως ο Βισνέ Κορκμάζ που εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Γιλντίζ της Τουρκίας ισχυρίζεται ότι το «κίνημα» έχει την αφετηρία του στο 1921. Αποδίδει την σύλληψη της «Ευρασιατικής στρατηγικής» στην Ρωσική πολιτική σκέψη που επεδίωκε την αναβίωση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, μέσα στο νέο διεθνές πλαίσιο. Κατά τον ερευνητή η Ευρασιατική θεωρία παρέμεινε για μία μακρά περίοδο στην αφάνεια και επανήλθε στο προσκήνιο την δεκαετία του ’90.
Ευρασιατική αυτοκρατορία εναντίον Τουράν
Αξίζει να εξετάσουμε και τις απόψεις του Dugin, όπως καταγράφονται στην εισαγωγή του βιβλίου του «Η Ρωσική γεωπολιτική». Γράφει:
«…Από θέση αρχής η Ευρασία είναι ο δικός μας χώρος, η Ρωσική γη είναι ο τόπος που θα ξεκινήσει μία νέα αντι-μπουρζουά, αντι-αμερικανική επανάσταση. Η νέα Ευρασιατική αυτοκρατορία θα ιδρυθεί στη βάση της αρχής του κοινού εχθρού. Είναι η άρνηση να μας κυβερνήσει ο ατλαντισμός. Είμαστε κατά του στρατηγικού ελέγχου των ΗΠΑ…»
Όμως στο ίδιο βιβλίο γράφει και τα εξής: «Πρέπει να υψώσουμε ένα τοίχο παρεμπόδισης κάθε σχεδίου τουρανικής ενοποίησης, που είναι αντίθετη στην γεωπολιτική της Ευρασίας. Σε όλη την έκταση του τουρκικού χώρου θα πρέπει να επιδιώξουμε τον κατακερματισμό του σε τοπικές, αυτόνομες οντότητες…»
Ακόμη υποστηρίζει το αυτονομιστικό κίνημα των Κούρδων της Τουρκίας, την συμμαχία Κούρδων και Αρμενίων, την υποστήριξη της Κύπρου κατά της τουρκικής κατοχής κ.α.
Αλλαγή λόγω σκοπιμότητας
Ο Dugin, αργότερα και με την επίδραση του πρέσβη Αλμπερτ Τσερνίσεβ άλλαξε στάση κι άρχισε να εκφράζεται φιλικά προς την Τουρκία. Ο Χακάν Ακσάϊ στην εφημερίδα Ταράφ υποστηρίζει τα εξής:
«…Αυτή η «φιλία» βασίζεται στην «από κοινού έκφραση της εχθρότητας» κατά κάποιων. Πρόκειται για τακτικό ελιγμό. Ο Dugin που ακόμη προχτές έγραφε «στην διάρκεια της ιστορίας η Τουρκία που ελέγχει τα Στενά ήταν το εμπόδιο στην διεθνή κυριαρχία της Ρωσίας», τώρα προσπαθεί να τραβήξει κοντά του «τον μικρό εχθρό», προς το παρόν το παίζει φίλος, για να τον χρησιμοποιήσει κατά του «μεγάλου εχθρού» που είναι οι ΗΠΑ… Από την άλλη ο Ντογού Περιντσέκ που μισούσε την Ρωσία και την χαρακτήριζε «σοσιλφασιστική» άρχισε να τρέφει θερμά συναισθήματα για παρόμοιους λόγους…»
Ποιός χρησιμοποίησε ποιόν;
Η συμμαχία μερίδας Ρώσων εθνικιστών με Τούρκους ομολόγους τους είναι ένα γεγονός περάν πάσης αμφιβολίας. Τους ένωσε η εχθρότητα κατά των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. όμως η κάθε πλευρά είχε τις δικές της επιδιώξεις.
Το περιοδικό Aksiyon ρώτησε τον Ντογού Περιντσέκ «γιατί αντί της συμμετοχής σε μία κίνηση που υποκρύπτει την ιδέα μίας Ρωσικής αυτοκρατορίας, δεν ανέπτυξε την ιδέα για Τουρκική αυτοκρατορία».
Η απάντηση του ήταν: «Οι Ευρασιάτες δεν είναι φαντασιόπληκτοι αλλά ρεαλιστές. Όσο πιο πολύ η Ρωσία εναντιώνεται στην επέκταση των ΗΠΑ, αυτό είναι τόσο περισσότερο υπέρ της Τουρκίας. Και συνεχίζει, «εμείς δεν επιδιώκουμε την δημιουργία αυτοκρατορίας… στην πραγματικότητα η Ευρασία είναι μία τουρανική αυτοκρατορία χωρίς ρατσιστικές διακρίσεις…», υπονοώντας την τουρανική καταγωγή των λαών της Ευρασίας, όπως υποστηρίζουν οι ακραίοι Τούρκοι εθνικιστές.
Βέβαια όσοι στην Τουρκία βλέπουν τον κόσμο χωρίς τα παραμορφωτικά γυαλιά του εθνικισμού, μάλλον ειρωνικά αντιμετωπίζουν αυτή τη συμμαχία. Ο Χακάν Ακσάϊ στην εφημερίδα Ταράφ γράφει «φάνηκε ότι αυτοί που ισχυρίζονται ότι το Ευρασιατικό κίνημα είναι η ασφάλεια για την προστασία της εθνικής ανεξαρτησίας που απειλείται, δεν γνώριζαν τίποτα για τα χαρακτηριστικά του κινήματος».
Ο Τζενγκίζ Τσαντάρ στην Ραντικάλ έγραψε: «αυτοί της Εργκενεκόν που συνεργάζονται με τον Ρωσικό εθνικισμό και επεκτατισμό δεν είναι και τόσο «πατριώτες» όσο ισχυρίζονται… Αντιλαμβάνομαι ότι ακόμη δεν έχει λήξει η «περίοδος χρήσης» κάποιων τάσεων, οργανώσεων και ατόμων στην Τουρκία από το Ρωσικό κράτος».
Εμείς να προσθέσουμε ότι σε αυτή τη «χρήση» δεν θα μπορούσαν να μείνουν αδιάφορες οι υπηρεσίες των ΗΠΑ και άλλων δυτικών κρατών. Οι οποίες πρέπει να έπαιξαν κάποιο ρόλο στην εξάρθρωση μερίδας της παρακρατικής οργάνωσης «Εργκενεκόν». Κυρίως αυτής που εκτέθηκε με τις αντιδυτικές δηλώσεις και ενέργειες της.
Δημοσιεύτηκε στο τεύχος 62/Οκτώβριος 2008 της εφημερίδας «Ανατολή»
Ετικέτες Πολιτική
