Η κρίση στην Τουρκία και εμείς
Η κρίση στην Τουρκία και εμείς
Με τη βοήθεια αξιόλογων φίλων κάνουμε μια πρώτη εκτίμηση των γεγονότων στην Τουρκία μετά την ομαδική παραίτηση της ηγεσίας των Ε.Δ.
Η εκτίμηση έχει σκοπό να ευαισθητοποιηθούν οι εκ των αποδεκτών ικανοί γνώστες [διπλωμάτες, αναλυτές, δημοσιογράφοι, στρατιωτικοί κ.α] ώστε να μαζέψουμε το παζλ όπως εξελίσσεται και το οποιο οπωσδήποτε μας αφορά,
Η εκτίμηση της κατάστασης για μας εχει ενα σοβαρό μειονέκτημα , την μη γνώση αξιόπιστων πληροφοριών και μας κάνει ήδη εντύπωση οτι τα δικά μας ΜΜΕ όχι μόνον αγνοούν το θέμα αλλά μεχρι στιγμής απλά αναμεταδίδουν την είδηση και αναπαράγουν τις ειδήσεις των τουρκικών ΜΜΕ.
Γιά το μόνο που είμαστε απόλυτα βέβαιοι είναι οι εκτιμήσεις που θα κάνουν οι δικές μας Ε.Δ. η ικανότητα και η γνώση των στελεχών των οποίων ειναι αναμφισβήτητη.
Τις εκτιμήσεις μας θα τις θέσουμε υπο μορφή ερωτημάτων ,για όλους τους παραπάνω λόγους και, ελπίζουμε σε ικανές δικες σας απαντήσεις εκτιμήσεις.
Γιατι δυστυχώς θα έχουμε πάλι το φαινόμενο του πλήθους των αναλύσεων σε τ/ο απο ειδικούς και μη αλλά μην ξεχνάμε ότι αυτές θα φτάνουν στην γειτονική χώρα και πολλοί θα τις κρίνουν. και τελικα θα κριθουν απο την πραγματικότητα..
Ερωτήματα λοιπόν,
1, Υπάρχει ή όχι δυνατότητα στρατιωτικού κινήματος υπο άμεση ή έμμεση [πορτοκαλί] μορφή;
2. Οι ΗΠΑ και οι συν αυτω [Ισραηλ κ.α.] τι θέση λαμβάνουν δεδομένης της κρίσης στο Κουρδικό και των σχέσεων Ερντογαν -Ιράν-Συρία-Αραβικός κόσμος;[παρενθετικά υπ όψη η χθεσινή απόφαση του Ισραήλ να ζητήσει συγγνώμη από την Τουρκία για το θέμα των πλοίων γιά τη Γάζα, η κατάσταση στο τουρκικό Κουρδιστάν, το Ιρακινό[οπού το Ισραήλ και οι ΗΠΑ έχουν σημαντική παρουσία και συμφέροντα] ενώ στην Τουρκία δίνεται η πληροφορία για ενα , εντος του τουκικου κρατους ημιαυτόνομου κουρδικού κράτους ή περιοχης όπως την ονομάζουν[το οποίο βέβαια θα εξελιχθει σε ανεξαρτητο ] ενω στην πρώτη περίπτωση[ της ημιαυτονομιας] , δύσκολα θα αποφύγει τον χαρακτηρισμό του προδότη , οποίος το δεχτεί..
3. Υπάρχει πιθανότητα στήριξης ενός ισλαμικού -λαιτ κινήματος στην Τουρκία, αντιιρανικου και αντιασσαντικου και ποιοι το εκπροσωπούν;[Ερντογαν, στρατός;;] και πως το βλέπουν οι ΗΠΑ και οι συν αυτω;;;;
4.Τι επιπτώσεις θα εχουν ολα αυτα σε Κυπρο και Ελλάδα[πως αυτές οι εμετικές πρόσφατες δηλώσεις Ερνογαν απο τα κατεχόμενα;;, απευθύνονται μόνο προς την ελληνική και ευρωπαϊκή πλευρά;.]
5. Κάτι που δεν ακούστηκε καθόλου. Ήταν μόνο τραγικής αβελτηρίας αποτέλεσμα,το τραγικό δυστύχημα στην ναυτική βάση Κύπρου ;;;Ποιο το κυρος του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατιάς μετα απο αυτό;
6. Οι χειρισμοί της Ελληνικής και Κυπριακη πλευράς με βάση αυτή την τουρκική κρίση ποίοι είναι και ποιοι πρέπει να είναι[δεν είναι αμελητέα η κατάσταση της οικονομίας μας αλλά γιατί δεν ακούγεται απο πουθενά τι κάνει η Κυβέρνηση και εδω και στην Κυπρο για τα κρίσιμα και ζωτικής σημασίας εθνικά θέματα;]
Μήπως είναι ευκαιρία αυτό που γίνεται στην Τουρκία για να αποτινάξουμε από πάνω μας τακτικές απόλυτα βλαπτικές για την Πατρίδα μας;
Ευχαριστώ,
Δ.Αλευρομαγειρος
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Κατρακυλάμε συνεχώς στα εθνικά θέματα
Βασίλειος Μαρκεζίνης: Κατρακυλάμε συνεχώς στα εθνικά θέματα
Με την προειδοποίηση ότι, «από την απαράδεκτη συναινετικότητα, κυλάμε στην εύκολη παράδοση» ο ακαδημαϊκός Βασίλειος Μαρκεζίνης παρεμβαίνει στις πολιτικές εξελίξεις με τη συνέντευξή του στο «Εθνος της Κυριακής».
9/1/2011
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ
Με την προειδοποίηση ότι, «από την απαράδεκτη συναινετικότητα, κυλάμε στην εύκολη παράδοση» ο ακαδημαϊκός Βασίλειος Μαρκεζίνης παρεμβαίνει στις πολιτικές εξελίξεις με τη συνέντευξή του στο «Εθνος της Κυριακής». Ο γνωστός ακαδημαϊκός, απαντώντας στις ερωτήσεις που θέσαμε υπόψη του, περιγράφει το δυσμενές πλαίσιο που διαμορφώνεται για τα εθνικά ζητήματα, υποβάλλει προτάσεις και απευθύνεται προς την κοινή γνώμη, με το μήνυμα ότι το μνημόνιο δεν σημαίνει και αποδοχή απεμπόλησης κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Συνέντευξη στο Νίκο Μελέτη
Τέσσερα χρόνια μιλάτε και γράφετε με κεντρικό μοτίβο την ιδέα ότι η εξωτερική μας πολιτική δεν είναι ελληνική αλλά ξενοκίνητη. Πού στηρίζετε αυτήν τη μελαγχολική σκέψη;
Σε τέσσερα επιχειρήματα.
Πρώτον: στο γεγονός ότι, ενώ η Αμερική μάς χαρακτηρίζει συνεχώς «στρατηγικούς εταίρους», δεν παύει ούτε στιγμή να κινείται εναντίον των συμφερόντων μας. Θυμηθείτε τον ρόλο της στα Ιουλιανά, στη δικτατορία, στην επιχείρηση της Κύπρου το ’74, στην προσπάθεια να εμποδίσει τον ερχομό του Ανδρέα το ’81, στον πόλεμο κατά της Σερβίας, στη βοήθεια προς την πΓΔΜ (ακόμα και στη σύνταξη των επιστολών των Σκοπιανών προς την ελληνική κυβέρνηση), στην αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου (με όλες τις συνέπειες που αυτή μπορεί να έχει μια μέρα για εμάς), στις συνεχείς προσπάθειες να εμποδίσει τις πρωτοβουλίες μας στο πεδίο των αγωγών, στα εμπόδια που έθεσε στην πρόθεσή μας να προμηθευτούμε ρωσικούς οπλισμούς. Θυμηθείτε, λοιπόν, αυτές και τόσες άλλες περιπτώσεις και θα δείτε πόσο αφερέγγυα, κυνική και αδίστακτη είναι η «φίλη» αυτή χώρα στις δημόσιες σχέσεις της. Οποιος θεωρεί άδικη αυτή την κρίση, ας διαβάσει την Wikileaks για να δει τους Αμερικανούς μέσα από τα δικά τους λόγια!
Δεύτερον: φοβάμαι όμως ακόμη περισσότερο εκείνους τους Ελληνες - πολιτικούς, δημοσιογράφους και κρατικά επιδοτούμενους (απαράδεκτο σε στιγμές μεγάλης φτώχειας) οργανισμούς (ως, π.χ., το ΕΛΙΑΜΕΠ) που πείθουν τον εαυτό τους ότι συμφέρει την πατρίδα τους να είναι οι ίδιοι αρεστοί (αν όχι, ίσως, και υποχωρητικοί) στους Αμερικανούς. Οι κυνικά διακείμενοι θα μπορούσαν να διατυπώσουν τη γνώμη ότι οι φαντασιώσεις αυτές δεν διαφέρουν και τόσο από την εγκληματική άγνοια του συμφέροντος της πατρίδας μας, αλλα ας το αφήσουμε αυτό γι’ άλλη συζήτηση.
Τρίτον: φοβάμαι την αυξανόμενη λαιμαργία των Τούρκων, ορατή σε όλα τα σύγχρονα πεδία δράσης τους και γνωστή υπό το όνομα «νεο-οθωμανισμός», η οποία λαμβάνει τρομακτική υποστήριξη από τους Αγγλοσάξoνες.
Τέλος, με ανησυχεί η (επιτυχημένη) επικοινωνιακή πολιτική της παρούσας κυβέρνησης, η οποία χρησιμοποιεί την οικονομική κρίση τόσο ως μοχλό εκφοβισμού και πειθάρχησης των δυστυχούντων συμπολιτών μας όσο και ως δικαιολογία για μια πιθανή απεμπόληση των εθνικών δικαιωμάτων μας. Και αν τολμήσει κάποιος να διατυπώσει άλλη σκέψη, αμέσως θα τον «λεκιάσουν» ως φιλοπόλεμο. Αυτή δεν είναι δημοκρατία, είναι τρομοκρατία!
Αναφέρεστε σε κάτι συγκεκριμένο;
Σε δύο χτυπήματα που προβλέπω ότι θα έλθουν απανωτά.
Το πρώτο το προβλέπω εδώ και καιρό. Αναφέρομαι στη συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο. Το δεύτερο είναι το μειονοτικό «θέμα» στη Θράκη, το οποίο σιγά σιγά μεταμορφώνεται σε «πρόβλημα» πρώτου μεγέθους, αν και λίγοι το καταλαβαίνουν και ακόμη λιγότεροι θέλουν καν να το σκέφτονται!
Για περισσότερες λεπτομέρειες ως προς το πρώτο θέμα, παραπέμπω στο αποκαλυπτικό άρθρο των κ. Λυγερού και Κωνσταντακόπουλου στον «Κόσμο του Επενδυτή» της 27ης Νοεμβρίου 2010, σχετικά με «άκρως απόρρητο» κείμενο του υπουργείου Εξωτερικών, το περιεχόμενο του οποίου και ο δημόσια μη γνωστός τρόπος γενέσεώς του, όμως, είναι ενδεικτικά του πώς δουλεύει (ή δεν δουλεύει) το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών. Επιπλέον, η υβριστική αντίδραση του εκπροσώπου του τελευταίου αποδεικνύει -για πολλούς- ότι ο συντάκτης του κειμένου ευθαρσώς προειδοποίησε τους διαπραγματευτάς μας για τους κινδύνους που συνεπάγονται για τα εθνικά συμφέροντα αυτά που συζητούν με τους Τούρκους.
Για το «Θρακικό Πρόβλημα» παρατηρώ τρία πράγματα.
Πρώτον: το θέμα των μειονοτικών ομάδων της Θράκης -και υπενθυμίζω ότι είναι τρεις, όχι μία- όπως άλλωστε και το θέμα της πΓΔΜ, το έχουμε κάνει πιο δυσχερές εμείς οι Ελληνες, είτε με το να αφήνουμε την κατάσταση να χειροτερεύει μόνη της με την πάροδο του χρόνου είτε με το να ενεργούμε οι ίδιοι με κομματικά ή προσωπικά κριτήρια. Περαιτέρω, με το να φοβόμαστε να αναγνωρίσουμε σε μειονοτικές ομάδες δικαιώματα που επιβάλλουν όχι μόνο οι διεθνείς μας υποχρεώσεις αλλά και ο ίδιος ο πολιτισμός μας και συγχρόνως να είμαστε εξαιρετικά ενδοτικοί στις δραστηριότητες του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής.
Δεύτερον: δεν βλέπω, αλλά και αμφιβάλλω εάν υπάρχουν σχέδια για το μέλλον, όταν οι Τούρκοι, έχοντας (με τη βοήθειά μας) «λύσει» τα προβλήματά τους στο Αιγαίο, στρέψουν την προσοχή τους στη Θράκη, όπως μας έχει ήδη προειδοποιήσει ο κ. Νταβούτογλου.
Είναι αίσχος πλην όμως αληθές το να πει κανείς ότι μια τέτοια εξέλιξη (εμμέσως) ενθαρρύνεται από το ελληνικό κράτος το οποίο συνεχώς: (α) παραχωρεί τις εξουσίες του σε θεσμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης χωρίς να διασφαλίσει ότι ακραίοι κύκλοι που κινούνται στους κόλπους και των κομμάτων δεν θα τους μετατρέψουν σε θεσμούς «αυτονομίας» ειδικά σε περιοχές που τους ευνοεί η συγκέντρωση πληθυσμού, (β) παραβλέπει τη δημογραφική εξέλιξη στην περιοχή, η οποία ΔΕΝ ευνοεί τους Ελληνες χριστιανούς.
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, πόσος άραγε χρόνος θα χρειαστεί προτού οι Τούρκοι αρχίσουν να μιλούν περί «αυτόνομου» ή «ανεξάρτητου κρατιδίου (το οποίο σε πρώτη φάση θα περιλαμβάνει τις ελληνικές μουσουλμανικές περιοχές και σε δεύτερη θα προσθέσει τους γειτονεύοντες μουσουλμάνους της Βουλγαρίας) με βάση τις αρχές του Κοσσυφοπεδίου; Βεβαίως, τις αρχές αυτές οι Αγγλοσάξονες τις απορρίπτουν όταν δεν τους συμφέρουν (βλ. αίτημα Σέρβων της Βοσνίας). Σίγουρα, όμως, θα έβλεπαν με «καλό μάτι» οτιδήποτε ευχαριστούσε τη «φίλη Τουρκία».
Και μία τελευταία σκέψη-ερώτηση: κινδυνολογώ χωρίς λόγο; Οχι. Προειδοποιώ, δεν κινδυνολογώ.
Αλλά, και αν ακόμη το δεύτερο συμβαίνει στα μάτια όσων εξ επαγγέλματος έχουν την πρόθεση να παρεξηγούν και την ικανότητα να απλοποιούν, αναλαμβάνω την ευθύνη των απόψεών μου, μια και θεωρώ αναγκαίο αυτά τα θέματα να συζητηθούν εγκαίρως και ευρέως και να μην αποφασίζονται από μια κυβέρνηση που, προφανώς πλέον, δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι έχει τη στήριξη της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού!
Οι απόψεις σας αυτές πιστεύετε ότι μπορεί να έχουν απήχηση και να βρίσκουν υποστηρικτές;
Θα ήθελα να πιστεύω ότι η καλοζωία, ο καταναλωτισμός και ο υλισμός της εποχής μας, σε συνδυασμό με τη συμφεροντολογία ενός εν πολλοίς ανυπόληπτου Τύπου, δεν έχουν διαβρώσει εντελώς τη φιλοπατρία και τη λεβεντιά της πατρίδας μου. Αλλά, και αν κάνω λάθος, δεν με νοιάζει. Γιατί υπάρχουν στιγμές στη ζωή κάθε ανθρώπου ?εξαιρουμένων, βεβαίως, των φιλοχρήματων οπορτουνιστών? όπου έκαστος κάνει αυτό που του υπαγορεύουν η συνείδησή του, η παράδοσή του, η φιλοπατρία του και η όση συναίσθηση καθήκοντος μπορεί να έχει.
Τι σημαίνει αυτό; Aς μην ξεχνάμε ότι μπορεί να υπογράψαμε -καλώς ή κακώς - το μνημόνιο, που συνεπάγεται απαράδεκτους περιορισμούς στην άσκηση της οικονομικής μας πολιτικής. Ουδέποτε όμως, εξ όσων γνωρίζω, υπογράψαμε μνημόνιο που μας αναγκάζει να απεμπολήσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα. Ως εδώ, λοιπόν, κύριοι και μη παρέκει! Η στιγμή που αυτό το σύνθημα θα γίνει δεκτό πλησιάζει και θα ακουσθεί τρανταχτά στους δρόμους.
Ερχονται χτυπήματα σε Θράκη και Αιγαίο
Για να επανέλθουμε στο Καστελόριζο: η τμηματική, ας την ονομάσουμε έτσι, διαπραγμάτευση θεωρείτε ότι διευκολύνει την επίλυση των προβλημάτων των δύο χωρών;
Οχι, για δύο λόγους.
Πρώτον: γιατί πάντα λέγαμε, μέχρις ότου άλλαξε τα πράγματα ο κ. Σημίτης στη Μαδρίτη, ότι εμείς ένα πρόβλημα παραδεχόμαστε μόνο και αυτό ήταν το πρόβλημα της υφαλοκρηπίδας. Σταδιακά, η λίστα de facto διευρύνθηκε, όπως ήθελαν οι Τούρκοι, οι οποίοι ιστορικά πορεύονται «σιγά σιγά», χωρίς όμως ποτέ να κάνουν πίσω!
Εάν έτσι, λοιπόν, μας κληροδότησαν τα Ιμια και τη Μαδρίτη, τότε πρέπει και εμείς να διατυπώσουμε τα δικά μας «παράπονα» και αυτά δεν αφορούν μόνο τα ζητήματα του Πατριαρχείου που εξάλλου είναι θέματα θρησκευτικών ελευθεριών. Και, ενδεχομένως, θα συμπλήρωνα: «Εφόσον θέλετε να συμπεριφέρεστε έτσι, δεν βλέπουμε για ποιον λόγο εμείς πρέπει να σπεύδουμε, όπως κάκιστα πράττει σήμερα ο κ. Δρούτσας (εντείνων την πολιτική Μπακογιάννη), να πρωτοστατούμε στον ευρωπαϊκό χώρο για την αποδοχή σας ως πλήρους μέλους της ΕΕ».
Αναφορικά τώρα με το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελόριζου, εάν δεχτούμε να το αποσυνδέσουμε από τα Δωδεκάνησα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι αργότερα η Τουρκία θα εμφανίσει την περιοχή ως νησίδες που επικάθονται στην τουρκική υφαλοκρηπίδα, με απώτερο σκοπό να τους αρνηθεί το δικαίωμα να διεκδικήσουν τη δική τους Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Μπορεί, δηλαδή, η ελληνική παραχώρηση (σήμερα) να διευκολύνει την Τουρκία (αύριο) να επικαλεστεί την αρχή της αναλογικότητας, για να αποκτήσει το υπέδαφος μεγάλης θαλάσσιας περιοχής που από καιρό (και με σχετική ευκολία) οφείλαμε να είχαμε διεκδικήσει και κατοχυρώσει εμείς. Εναλλακτικά ή και επιπλέον οι Τούρκοι θα προσπαθήσουν να εφαρμόσουν στο Καστελόριζο τις ίδιες αρχές που προσπαθούν να μας πείσουν να δεχθούμε ως βάση του διαμελισμού του Αιγαίου. Οπως, λοιπόν, πρότεινα σε πρόσφατη επιστολή που έγραψα με τον Ελληνοαμερικανό καθηγητή κ. Καριώτη, η Ελλάς πρέπει να προχωρήσει στην οριοθέτηση της ΑΟΖ της, τουλάχιστον με την Κυπριακή Δημοκρατία.
Λέτε συχνά ότι η «παράδοση» θα παρουσιασθεί στο κοινό ωραιοποιημένη. Πώς το φαντάζεστε ακριβώς;
Πρώτα απ’ όλα θα βασίζεται σε δύο πυλώνες: τα χρήματα και τους φόβους των ταλαιπωρημένων συμπολιτών μας.
Ο πρώτος θα υπερβάλλει πόσο θα ωφεληθούμε από τις γεωτρήσεις.
Ο δεύτερος πυλώνας θα είναι η παρούσα «μουγκαμάρα» των φοβισμένων Ελλήνων που θα υποστούν καταιγισμό δημοσιευμάτων για το πόσο αναγκαίο είναι να δώσουμε ένα τέλος σε μια ατυχή σειρά «πολεμικών συρράξεων» -όπως πρόσφατα και τόσο άστοχα χαρακτήρισε η κυρία Μπακογιάννη την Αλωση της Κωνσταντινουπόλεως και την Επανάσταση του 1821- που αδίκως οι «γλαφυροί πατριώτες» -βλέπε φανατισμένοι προγονοί μας- κατ' επανάληψη παρερμήνευσαν!
Βεβαίως, τι μπορεί ο «κακόμοιρος» Ελληνας να αντιτάξει σ’ έναν τέτοιο καλά χρηματοδοτούμενο -γιατί «λεφτά υπάρχουν» για τέτοιες προσπάθειες- πόλεμο; Θα μπει, λοιπόν, στο καβούκι του, δίκαια θα γίνει ακόμη πιο κυνικός και, δίκαια πάλι, θα ονειρεύεται την ημέρα που αυτός πια θα επιβάλλει από τα κάτω τη δίκαιη τιμωρία.
Τι ακριβώς θα κάνατε διαφορετικό από ό,τι πράττει σήμερα ο κ. Δρούτσας;
Εννοείτε τον κ. Παπανδρέου, μια και ο κ. Δρούτσας, ως γνωστόν, είναι ετερόφωτος επιστάτης των πρωθυπουργικών διαταγών.
Πρώτον: θα προκαλούσα -δεν θα απέφευγα- μια δημόσια συζήτηση για όλα αυτά τα θέματα. Το σκότος αρέσει μόνο στους συνωμότες.
Δεύτερον: θα αντέκρουα αυτή την αηδή και συνεχώς προβαλλόμενη φενάκη, από τις γνωστές επιδοτούμενες δεξαμενές σκέψης ότι η Τουρκία τάχα άλλαξε και αιφνιδίως μεταβλήθηκε σε επιστήθια φίλη μας.
Τρίτον: θα καθυστερούσα την είσοδο της Τουρκίας στην ΕΕ, επικαλούμενος το συμφέρον της Ευρώπης να μην κληρονομήσει τα προβλήματα που -καθ’ ομολογίαν του ίδιου του κ. Νταβούτογλου- θα έφερνε μαζί της μια πλήρης ένταξη.
Τέταρτον: θα προετοίμαζα, με διάφορους τρόπους, τη μονομερή διακήρυξη των δικαιωμάτων μου στην ΑΟΖ μας και μετά θα προχωρούσα στην οριοθέτησή της.
Πέμπτον: εν συνδυασμώ με τα ανωτέρω, θα ενίσχυα τις δικές μας διαπραγματευτικές δυνατότητες, πλησιάζοντας όλους όσοι μπορούν να μας βοηθήσουν, και δεν θα βασιζόμουν μόνο σ’ αυτούς που μας εγκατέλειψαν στο παρελθόν.
Εκτον: μαζί με όλα τα προηγούμενα, θα ξαναέδινα στους συμπατριώτες μου αυτοπεποίθηση, ενισχύοντας την πίστη τους στο παρελθόν τους, την ιστορία και τη θρησκεία τους, και θα «ξήλωνα» τάχιστα την προπαγάνδα ξένων αλλά και Ελλήνων, η οποία έχει δημιουργήσει αυτό το «κόμπλεξ» ενοχής και κατωτερότητας που μας διακατέχει απέναντι στην Τουρκία.
Τέλος, θα προειδοποιούσα τόσο τους ενδοτικούς πολιτικούς όσο και τα δημοσιοϋπαλληλικά (και επιδοτούμενα) «ακαδημαϊκά δεκανίκια» τους ότι με την παρούσα συμπεριφορά τους πλησιάζουν το οριακό σημείο όπου η πολιτική ευθύνη ενδέχεται να μετατραπεί σε ποινική.
Ethnos.ONLINE
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική, Συνεντεύξεις
Στρατηγική λογική κατέναντι αφασίας
Tου Χρηστου Γιανναρα
Κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες, μεταφρασμένο στα ελληνικά, το βιβλίο του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, ΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ - Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ (εκδόσεις «Ποιότητα», μτφρ. Νικ. Ραπτόπουλου, σελίδες 845). Θα ήθελα να το συστήσω σε όποιον ενδιαφέρεται σοβαρά (όχι συναισθηματικά-επιδερμικά) για το ενδεχόμενο να επιβιώσει ιστορικά το ελλαδικό κράτος στις σημερινές διεθνείς συνθήκες. Οχι βέβαια για να πάρει άμεση απάντηση. Αλλά για να αντιληφθεί ποιο επίπεδο κατάρτισης και ευφυΐας, ποιο ειδικό χάρισμα στρατηγικής σκέψης απαιτεί η σοβαρή αναμέτρηση με ένα τέτοιο ερώτημα.
Δεν διανοούμαι να «παρουσιάσω» στους αναγνώστες της επιφυλλίδας αυτό το βιβλίο. Ο,τι και αν παραθέσω θα είναι κατώτερο του επιπέδου και της γοητείας του. Κάθε χαρακτηρισμός που θα εκφέρω δεν επαρκεί για να συνιστά κρίση, τον καταθέτω μόνο ως πρόκληση-πρόταση να διαβαστεί το βιβλίο. Αν ήταν δυνατό, να διαβαστεί από κάθε Ελληνα. Είναι σαφώς το βιβλίο ενός αντιπάλου: ο Αχμέτ Νταβούτογλου διεκδικεί για την πατρίδα του μεγάλο κομμάτι της δικής μας πατρίδας, του Αιγαίου, την Κύπρο. Αλλά εγώ, τουλάχιστον, δεν έχω διαβάσει ποτέ σε ελληνικό βιβλίο συναρπαστικότερη και αποκαλυπτικότερη ανάλυση της γεωστρατηγικής σπουδαιότητας του Αιγαίου και της Κύπρου. Ο Ντ. ξέρει καλά τι διεκδικεί. Εγώ ο Ελληνας υπερασπίζω συναισθηματική θολούρα. Παιδιαρίζω.
Μόνο με ένα ελληνικό μελέτημα θα μπορούσα, προσωπικά, να συγκρίνω το βιβλίο του Ντ.: Με το «επίμετρο», στο βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη, ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (1997), που έχει τίτλο «Γεωπολιτικές και στρατιωτικές παράμετροι ενός ελληνοτουρκικού πολέμου».
Αλλά η ιδιοφυΐα του Κονδύλη και οι προβληματισμοί του οριοθετούνται καταφανώς από τον μηδενισμό του: Τον ενδιαφέρει η στρατηγική λογική (λογική του μπριτζ ή του σκακιού) για την άμυνα της αξιοπρέπειας και της εθνικής κυριαρχίας του ελλαδικού κρατιδίου - δεν έχει άλλο όραμα, δεν πιστεύει σε κάτι περισσότερο, σε πρόταση πανανθρώπινης εμβέλειας που να κομίζει στην Ιστορία ο Ελληνισμός.
Ο Ντ. αντλεί τη στρατηγική του ανάλυση από το όραμά του για την Τουρκία. Και το όραμα είναι, να διασώσει η χώρα του τον «πολιτισμικό της άξονα», τη διαφορά της από τη Δύση - τη διαφορά όχι ως αντίθεση, αλλά ως ιδιαιτερότητα, ως «ιδιαίτερη θέση στο διεθνές σύστημα». Είναι σαφέστατη (σχεδόν επιθετική) η περηφάνια του γι' αυτήν την ιδιαιτερότητα, δεν φιλοδοξεί ούτε την αντιπαλότητα ούτε τη μίμηση, δεν είναι ο μειονεκτικός απέναντι στη Δύση Ανατολίτης, ο ξιπασμένος από τα «φώτα» της μεταπράτης. Εχει ραχοκοκαλιά, διεκδικεί να επιβάλει, από θέσεως ισχύος, την τουρκική ιδιαιτερότητα στη σημερινή διεθνή συνύπαρξη.
Γι' αυτό και αρνείται να παγιδευτεί στην άμυνα, στη «διαφύλαξη συνόρων». Λέει: «Οι φιλόδοξες χώρες ορίζουν το τι θεωρούν για τις ίδιες απειλή βασιζόμενες στις στρατηγικές τους επιδιώξεις, όχι στους φόβους τους. Αντίθετα, οι παθητικές, χωρίς φιλοδοξίες χώρες διαμορφώνουν στρατηγικές υποταγμένες στις απειλές που υφίστανται» (ακόμα και από τεχνητά, ασήμαντα γειτονικά τους κρατίδια, θα πρόσθετα). «Δεν υπάρχει πιο θλιβερή κατάσταση για μια χώρα από το να προβάλλει τις εσωτερικές της αδυναμίες σαν βασικές αρχές που καθορίζουν τη στρατηγική της», συμπληρώνει ο Ντ. Παραβλέπει ότι υπάρχει και θλιβερότερη κατάσταση: Χώρες που απλώς υποτάσσουν πειθήνια τη στρατηγική τους στα θελήματα-βίτσια του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ ή σε παραγγελίες προμήθειας εξοπλισμών από Ευρωπαίους «προστάτες» τους. Και το κάνουν μόνο για να εξαγοράσουν εύνοια (με χειροπιαστά ανταλλάγματα) κάποιοι σπιθαμιαίοι επαγγελματίες της εξουσίας.
«Το βασικότερο έρεισμα στρατηγικής ισχύος μιας χώρας είναι ο ανθρώπινος παράγων», διδάσκει ο Ντ. «Είναι αδύνατο να αλλάξει κανείς τη γεωγραφική θέση και την ιστορική παράδοση, σταθερά δεδομένα της στρατηγικής. Ομως, ο παράγων της ανθρώπινης καλλιέργειας μπορεί να δημιουργήσει κανούργια δεδομένα στρατηγικής λογικής, νέες οπτικές για την αξιολόγηση της γεωγραφίας και της ιστορίας». Αν συνειδητοποιούσαμε οι Ελληνες τη βαρύτητα αυτής της απόφανσης του Ντ. θα είχαμε παραπέμψει σε ειδικό δικαστήριο πρωθυπουργούς όχι για την εγκληματική οικονομική τους πολιτική, αλλά για την πολιτική τους στο υπουργείο Παιδείας.
Η θεμελιωδέστερη προϋπόθεση για τον σχεδιασμό αποτελεσματικής στρατηγικής είναι, κατά τον Ντ., «η λογική που στηρίζεται σε υπαρξιακά αιτήματα: Στα στοιχεία που υφαίνουν τη σημερινή συλλογική μας προσωπικότητα, στους παράγοντες κοινωνικής συνοχής, στην πολιτική κουλτούρα, (τελικά) στην εθνική συνείδηση... Κοινωνίες με ριζικά αποδυναμωμένη και φθαρμένη εθνική συνείδηση δεν έχουν πεδίο στρατηγικής λογικής, θέτουν σε κίνδυνο την ιστορική τους ύπαρξη, περιθωριοποιούνται στη διεθνή σκακιέρα».
Πρέπει να ξέρει, φαντάζομαι, ο σημερινός Τούρκος υπ. Εξ. ότι, με μια τέτοια εκφραστική σαν τη δική του, το σύνολο του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα (οι εξαιρέσεις ελάχιστες και μη σοβαρές) καγχάζει ειρωνικά. Τρέμοντας μήπως και χαρακτηριστούν «μη-προοδευτικοί» από μια κυρίαρχη στη δημοσιότητα (με δυσεξήγητες μεθοδεύσεις) διανόηση, χλευάζουν κάθε αναφορά σε κοινωνική συνοχή, ιστορική συνέχεια, ιδιαιτερότητα πολιτισμού. Διαστρέφουν την Ιστορία στα σχολικά εγχειρίδια, αφελληνίζουν τη γλώσσα, εξηλιθιώνουν τις μάζες με τον τζόγο και το ποδόσφαιρο. Ισως να μην είναι συνειδητοί αρνησιπάτριδες, αλλά μόνο χαμηλότατου νοητικού βεληνεκούς. Γι' αυτό και ψευτοθρηνούν επί χρόνια για το πόσο μειονεκτική είναι η Ελλάδα σε σχέση με τα γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα της Τουρκίας.
Ο Αχμέτ Νταβούτογλου λέει: «Το Αιγαίο αποτελεί τον σημαντικότερο θαλάσσιο κόμβο της ευρασιατικής ηπείρου στην κατεύθυνση Βορρά - Νότου... Αυτή η θάλασσα - πέρασμα κατέχει μια προσδιοριστική θέση μοναδική στη γεωπολιτική, γεωστρατηγική, γεωοικονομική, γεωπολιτισμική (διεθνή) αλληλεπίδραση... Εχει μια πρώτης τάξεως στρατηγική σημασία όχι μόνο για την Ελλάδα και την Τουρκία, αλλά και για τις παράκτιες χώρες του Εύξεινου Πόντου και για όλες τις παγκόσμιες και περιφερειακές δυνάμεις που έχουν ανάγκη ενός μεταφορικού και εμπορικού κόμβου... Η Κύπρος, που κατέχει παγκοσμίως κεντρική (γεωστρατηγική) θέση, βρίσκεται, μαζί με την Κρήτη, πάνω σε άξονα όπου τέμνονται (τεράστιας γεωοικονομικής και στρατηγικής σημασίας) θαλάσσιες οδοί... Μια χώρα που παραμελεί την Κύπρο δεν είναι δυνατό να έχει αποφασιστικό λόγο στις παγκόσμιες και περιφερειακές πολιτικές, δεν μπορεί να δραστηριοποιηθεί στο διεθνές πεδίο... Ακόμα και αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ανοιχτό ένα Κυπριακό Ζήτημα».
Αυτά τα εκπληκτικά γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα του Αιγαίου, της Κύπρου, της Κρήτης, σκέψου, αναγνώστη, ποια ελληνικά πολιτικά «αναστήματα» τα διαχειρίζονται.
Hμερομηνία : 13-06-10
Copyright: http://www.kathimerini.gr
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Επιστολή κόλαφος του Καψή προς τον Δρούτσα
"Ο Ανδρέας Παπανδρέου θα με απέλυε εάν έκανα όλα αυτά και θα με έστελνε για... περαιτέρω. Και θα υπήρχαν τα περαιτέρω..."
Είναι γνωστό πως το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν έχει καμία απολύτως σχέση στον χειρισμό των εθνικών θεμάτων και δη των Ελληνοτουρκικών, με το παλιό ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Σε μία επιστολή κόλαφος, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, Γ. Καψής, επιπλήτει τον...
...σημερινό αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών, κύριο Δ. Δρούτσα για τους χειρισμούς του στα Ελληνοτουρκικά (υπενθυμίζουμε πως ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος είχε αναφερθεί για τον κύριο Δρούτσα λέγοντας πως "θα πρέπει να του απαγορευτεί η είσοδος στην Κύπρο").
Έτσι, διαβάζουμε από ανοιχτή επιστολή του πρώην Υφυπουργού Εξωτερικών Γ. Καψή (ΠΑΣΟΚ) προς τον Αναπληρωτή Υπουργό Εξωτερικών Δ. Δρούτσα:
“Δεν θεωρώ τον εαυτό μου σοφότερο επειδή μια 8ετία χειρίστηκα… τα Eλληνοτουρκικά. Θέλω να σας πω σε ποιές περιπτώσεις ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου θα με απέλυε αστραπιαία και θα με παρέπεμπε σε εξεταστική επιτροπή για τα περαιτέρω. Και θα υπήρχαν περαιτέρω.”
“Ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου θα με απέλυε, αν τολμούσα:
α) Ν’αρχίσω οποιουδήποτε είδους συνομιλίες υπό τη δαμόκλειο σπάθη του casus belli –και χωρίς να αρθεί προηγουμένως-, ευτελίζοντας τη χώρα μου και υποβιβάζοντάς την στην τάξη του Χατζηαβάτη.
β) Να τείνω οποιαδήποτε χείρα βοηθείας (πχ. υποστήριξη στην ΕΕ), πριν δοθούν πληροφορίες, εξηγήσεις, έστω μία συγνώμη για την εν ψυχρώ εκτέλεση 1.450 Ελλήνων αιχμαλώτων στην Κύπρο…
γ) Να αρχίσω συνομιλίες για εμπορικές ή άλλες συμφωνίες “καλής θέλησης” πριν η άλλη πλευρά δεχτεί την άρση των συνεπειών της μυστικής πράξης 66 και την αποζημίωση των θυμάτων, όπως είχαμε συμφωνήσει με το μακαρίτη τον Οζάλ.” [...]
“Είναι γνωστό ότι έχετε συμβάλει αποφασιστικά στην κατάρτιση του σχεδίου Ανάν, το οποίο αποδοκίμασαν οι λαοί της Κύπρου και της Ελλάδας. Η προσωπική μου γνώμη είναι για ότι για να υποστηρίξει κανείς ένα τέτοιο σχέδιο θα πρέπει να εμπίπτει σε μία από τις εξής κατηγορίες:
α) Να μην το έχει διαβάσει.
β) Να το έχει διαβάσει αλλά να μην το κατάλαβε.
γ) Να το υποστήριξε εν διατεταγμένη υπηρεσία”...
Διέρρευσε από :Περιοδικό Επίκαιρα, 18.03.2010
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Την επομένη της απόφασης της Χάγης θα ξυπνήσουμε με τα ελληνικά νησιά να "επιπλέουν" στην τουρκική υφαλοκρηπίδα
Του Νίκου Κουρή, τέως υφυπουργού Εθνικής Άμυνας και επίτιμου Αρχηγού ΓΕΕΘΑ
Πριν από πολλά χρόνια απέκτησαν οι υπηρεσίες μας ένα απόρρητο κείμενο του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου, το οποίο περιείχε μια εμπεριστατωμένη ανάλυση της τουρκικής στρατηγικής στην περιοχή μας. Ήταν γραμμένο σε απλοϊκή γλώσσα, αλλά τα όσα ανέφερε ήταν πολύ σοβαρά και δεν άφηναν αμφιβολίες για τους στόχους της πολιτικής της Άγκυρας σε σχέση με την Ελλάδα ούτε για την αυθεντικότητά του. Έγραφε το τουρκικό εγχειρίδιο: "Τα ανατολικά νησιά του Βορείου Αιγαίου (Λέσβος, Χίος, Σάμος) περικλείουν τα παράλια της Ανατολίας στο Αιγαίο. Τα νησιά αυτά κατέχουν θέσεις στις προσβάσεις εισβολής στην Ανατολία και αποτελούν προφυλακή για την άμυνά της σε περίπτωση επίθεσης...". Και συνέχιζε το κείμενο του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου: "...Οι παρακάτω πραγματικότητες αποδεικνύουν ότι σ' έναν πόλεμο η ελληνική αντίσταση θα είναι αδύνατη. Τα νησιά βρίσκονται πολύ μακριά από την Ελλάδα και η αποστολή δυνάμεων από τη μητέρα πατρίδα για την προστασία τους θα είναι πολύ δύσκολη. Ακόμη περισσότερο αφού, με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης, είναι ανοχύρωτα...". Και καταλήγει η ανάλυση του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας: "Από απόψεως ασφάλειας της Τουρκίας, εκτός των σημερινών συνόρων, υπάρχει ανάγκη δημιουργίας μιας ζώνης ασφαλείας που να συμπεριλαμβάνει και τα κοντινά νησιά». Σαφές το κείμενο... Εξάλλου, μιλώντας από χειρογράφου, ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας Τ. Οζάλ, σε λόγο του στη Βουλιαγμένη στις 13 Ιουνίου 1988, ανέλυσε τα αίτια της ελληνοτουρκικής διαμάχης, όπως τα αντιλαμβάνεται η Τουρκία! «Το κύριο χαρακτηριστικό», είπε, «του εθνικού κράτους (της Τουρκίας) είναι η ευαισθησία στα εθνικά του συμφέροντα. Η περίοδος Βενιζέλου - Ατατούρκ, στην οποία οικοδομήθηκε το σημερινό στάτους κβο, δεν έχει ομοιότητα με τη σημερινή εποχή».
Επομένως, συμπληρώνουμε εμείς, πρέπει να αλλάξει...
Ανατρέχοντας στην Ιστορία, διαπιστώνουμε ότι η Τουρκία καταβάλλει αυτήν την προσπάθεια από την εποχή του τελευταίου Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά το διάστημα της κατοχής της χώρας μας από τις δυνάμεις του Άξονα, η Άγκυρα ζήτησε από τους εμπόλεμους να στείλει στρατό στα ανατολικά νησιά μας για να τους... απαλλάξει από τη δουλεία της φύλαξής τους! Στη διάρκεια των εργασιών για τη σύναψη της Συνθήκη Ειρήνης στο Παρίσι το 1947, προσπάθησε να ματαιώσει την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα. Εκμεταλλευόμενη το φιάσκο της απόσυρσης των δυνάμεών μας από την ενοποιημένη δομή της Συμμαχίας το 1975 αρνήθηκε να αποδεχθεί την επάνοδό τους αν δεν συμφωνούσαμε στην αναδιάταξη των ορίων επιχειρησιακής ευθύνης στο Αιγαίο. Την προσπάθεια της Άγκυρας την υποστήριζαν οι ΗΠΑ με τους εκπροσώπους τους στο ΝΑΤΟ. Η προσπάθεια της Άγκυρας δεν απέδωσε γιατί συνάντησε την αντίσταση ενός πατριώτη πολιτικού, του αείμνηστου Ευάγγελου Αβέρωφ, τον οποίο υποστήριξαν στον αγώνα του αξιωματικοί του Επιτελείου υπό τον Α’ Υπαρχηγό ΓΕΕΘΑ.
Ο Αβέρωφ συγκρούστηκε με τον Μητσοτάκη, υπουργό Εξωτερικών τότε, ο οποίος συμφωνούσε με τους ΝΑΤΟϊκούς και ήθελε την εγκατάσταση των στρατηγείων στη χώρα μας χωρίς προηγουμένως να καθοριστούν τα όρια ευθύνης των ελλήνων (ΝΑΤΟϊκών) διοικητών, κάτι που ήταν αντίθετο με την εθνική μας πολιτική.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός και υπουργός Άμυνας, μετά τις εκλογές του 1981 είχε καταστήσει σαφή την ελληνική θέση πάνω στο θέμα αυτό. Στις προγραμματικές δηλώσεις της 23ης Νοεμβρίου 1981 είπε: «Στο θέμα του Αιγαίου πρέπει να καταστήσουμε σαφές τόσο προς τους γείτονές μας όσο και προς την Ατλαντική Συμμαχία πως τα χερσαία, εναέρια και θαλάσσια σύνορά μας καθώς και τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Κατοχυρώνονται από διεθνείς συνθήκες και συμφωνίες και από τη διεθνή πρακτική».
Για την επίτευξη των επεκτατικών της σχεδίων η Άγκυρα «κατασκεύασε» στο παρελθόν διάστημα έναν αριθμό τεχνητών προβλημάτων για να συντηρεί την ένταση στο Αιγαίο και να προβάλλει τις απαιτήσεις της στο διεθνές περιβάλλον.
Τα προβλήματα αυτά κατά τους Τούρκους είναι:
• Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου.
• Ο εθνικός μας εναέριος χώρος.
• Το εύρος των χωρικών μας υδάτων.
• Ο αφοπλισμός των νησιών μας στο Αιγαίο.
• Η εναέρια κυκλοφορία, η έρευνα - διάσωση.
• Οι λεγόμενες «γκρίζες ζώνες».
Η εθνική μας πολιτική αναγνωρίζει ως υπαρκτό πρόβλημα μόνο εκείνο της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας, που είναι νομικό θέμα.
Παρά την πίεση που δεχθήκαμε μετά την επανένταξη, δεν καμφθήκαμε και δεν συμφωνήσαμε στον επανακαθορισμό των ορίων επιχειρησιακής ευθύνης. Όμως τον Δεκέμβριο του 1992, χωρίς να υπάρχει απόφαση του ΚΥΣΕΑ για αλλαγή της εθνικής πολιτικής που ακολούθησαν επί σειρά ετών μεγάλοι έλληνες πολιτικοί, η αντιπροσωπεία μας στη Σύνοδο της DPC στις Βρυξέλλες, στις 11 Δεκεμβρίου 1992, δέχθηκε πρόταση του ΝΑΤΟ για κατάργηση των ορίων στη Νότια Περιοχή, γεγονός που υλοποιούσε τη θέση του Μητσοτάκη που είχε το 1981 προκαλέσει την οργή του Αβέρωφ.
Θα επαναλάβουμε εδώ ότι στο θέμα αυτό υπήρχε πλήρης συμφωνία δύο πολιτικών ανδρών διαφόρου ιδεολογικής τοποθέτησης, που όμως τους ένωνε ο αγνός πατριωτισμός.
Επακολούθησε σχεδόν μια δεκαετία διαβουλεύσεων για το νέο καθεστώς του Αιγαίου, στη διάρκεια της οποίας η Ουάσινγκτον πρόσφερε βοήθεια στην Άγκυρα για την πραγματοποίηση των στόχων της.
Είναι γνωστή η ιστορία του πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Σώφλυ το 1977 «περί ασυνήθων γεωγραφικών ρυθμίσεων του παρελθόντος στο Αιγαίο», που ανάγκασε τον Γεώργιο Ράλλη να τον χαρακτηρίσει «persona non grata», ως και οι πρόσφατες δηλώσεις του State Department περί της ανάγκης «εκ νέου ανάγνωσης των κειμένων που καθορίζουν το καθεστώς του Αιγαίου».
Επαναλαμβάνεται ότι η εθνική πολιτική που εγκαινίασε ο Ε. Αβέρωφ στο θέμα της υλοποίησης της συμφωνίας επανένταξης και γενικότερα τα θέματα του Αιγαίου, υπήρξε εθνική ομοφωνία και συνεχίστηκε η ίδια πολιτική από τον Ανδρέα Παπανδρέου, πρωθυπουργό και υπουργό Άμυνας.
Επανερχόμαστε στα τωρινά.
Αν δεχθούμε συζητήσεις εφ' όλης της ύλης, ποιο θα είναι το αντιστάθμισμα των απαιτήσεων της Τουρκίας, που σε τελευταία ανάλυση επιδιώκει την απόκτηση ελληνικών εδαφών στο Αιγαίο και στον Έβρο;
Η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης; Είναι αυτή ικανή παραχώρηση της Τουρκίας για ό,τι αυτή ζητά από εμάς;
Οι Τούρκοι ζητούν εθνικό μας χώρο, έδαφος, χωρικά ύδατα και αρμοδιότητες αεράμυνας πάνω από ελληνικά εδάφη. Αυτό το τελευταίο είναι ιδιαίτερης σημασίας. Έχοντας οι Τούρκοι εξασφαλίσει την ευθύνη αεράμυνας στο ανατολικό Αιγαίο, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, θα ακολουθήσει αναπόφευκτα η αναδιάρθρωση των FIR Αθηνών - Κωνσταντινούπολης. Έχοντας επικρατήσει από πλευράς αρμοδιοτήτων στο ανατολικό Αιγαίο, δεν νομίζω ότι οι Τούρκοι θα επιχειρήσουν μια μεγάλης κλίμακας επίθεση κατά της Ελλάδας. Πιθανόν να επιχειρήσουν εναντίον μικρονησίδων. Τη στρατιωτική τους δύναμη οι γείτονες τη χρησιμοποιούν για την άσκηση πολιτικής κανονιοφόρων εναντίον μας και για επίδειξη δύναμης. Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν άλλα πιθανά σενάρια για τη συνέχιση της τουρκικής επιθετικότητας.
Τις μέρες αυτές στάλθηκε επιστολή από τον πρωθυπουργό μας στον τούρκο ομόλογό του, με περιεχόμενο την προσεχή συνάντησή τους και τις σχετικές συνομιλίες. Από τη διατύπωση της επιστολής, του μέρους που δόθηκε στον Τύπο, δεν είναι σαφές αν οι συνομιλίες θα αφορούν την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μόνο ή και άλλα «προβλήματα» του Αιγαίου, όπως τα εννοούν οι Τούρκοι.
Προσωπικά έχω επιφυλάξεις για την αντικειμενικότητα των διεθνών διαιτητικών οργάνων. Εκτιμώ ότι στο ζήτημα της υφαλοκρηπίδας θα λάβουμε πολύ λιγότερα απ' ό,τι προσδοκούμε και ότι την επομένη της απόφασης του δικαστηρίου θα ξυπνήσουμε με τα ελληνικά νησιά να «επιπλέουν» στην τουρκική υφαλοκρηπίδα! Το αίσθημα της ανησυχίας που με διακατέχει για την αντικειμενικότητα της Χάγης βασίζεται στη στάση των «φίλων» μας μετά τον Παγκόσμιο Πόλεμο απέναντι στη χώρα μας, στα χρόνια της συμμετοχής μας στο ΝΑΤΟ και, τελευταία, με τον τρόπο αντιμετώπισης της Ελλάδας στην πρόσφατη παγκόσμια οικονομική κρίση.
Δεν θα αποτελούσε έκπληξη αν, για την ολοκλήρωση των επεκτατικών της οραμάτων, η Τουρκία χρησιμοποιούσε σαν «πολιορκητικό κριό» την Ευρωπαϊκή Ένωση, αν οι γείτονές μας επιτύχουν πλήρη ένταξη. Σ' ένα τέτοιο ενδεχόμενο η Τουρκία, λόγω πληθυσμιακού μεγέθους, θα έχει ανάλογη ποσόστωση στα όργανα της Ένωσης. Αυτό θα της δίνει τη δυνατότητα σύναψης συμμαχιών στους μηχανισμούς της Ένωσης για την εξυπηρέτηση των στόχων της. Επομένως δεν θα είναι ακατόρθωτο να επιτύχει, σαν «προσφορά» της στην ασφάλεια και στην αναχαίτιση της λαθρομετανάστευσης, τη συγκρότηση μιας δύναμης Ακτοφυλακής για τον έλεγχο των κινήσεων στο στενό μεταξύ Ανατολίας και ελληνικών νησιών. Η δύναμη αυτή θα επιδιωχθεί να είναι μεικτή, από Έλληνες και Τούρκους.
Σε μια τέτοια (υποθετική) περίπτωση, εκτός από τη θάλασσα και τον αέρα του ανατολικού Αιγαίου, οι γείτονές μας θα αποκτήσουν και έδαφός μας. Την παρουσία τούρκων ενόπλων στο έδαφός μας θα ακολουθήσει έφοδος πλήθους «ευρωπαίων» Τούρκων από την απέναντι ακτή, μαζί με άφθονο χρήμα. Έτσι, η Τουρκία θα βρεθεί σε απόσταση αναπνοής από τον τελικό της στόχο.
Δεν θα κουραστούν να μας περιμένουν οι Τούρκοι δεκαετίες πολλές. Μας έχουν μάθει. Απλώς θα μας περιμένουν να διαπράξουμε το επόμενο σφάλμα...
STRATEGY-GEOPOLITICS
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Γ. Παπανδρέου: «Κορυφαίος διπλωμάτης ο Βύρωνας Θεοδωρόπουλος»
«Υπήρξε κορυφαίος διπλωμάτης, ο οποίος καθ’ όλη του τη σταδιοδρομία, εργάσθηκε με αυταπάρνηση, αξιοπρέπεια και αξιομνημόνευτη παρρησία, με νηφαλιότητα και ήθος και πάντοτε με γνώμονα το εθνικό συμφέρον.», δήλωσε ο πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου για το θάνατο του Βύρωνα Θεοδωρόπουλο.
"Με πολυετή και ανεκτίμητη εμπειρία, έχοντας υπηρετήσει στις Μόνιμες Αντιπροσωπείες στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, στον OΗΕ και στο ΝΑΤO, στην Κωνσταντινούπολη, στην Άγκυρα και στην Αλεξάνδρεια, ο Βύρων Θεοδωρόπουλος διετέλεσε και ως Μόνιμος Υπηρεσιακός Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών και παράλληλα Πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Διαπραγματεύσεων, για την ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.", τόνισε ο κ. Παπανδρέου.
Ο πρωθυπουργός επισήμανε ότι "η πολύτιμη προσφορά του στο Υπουργείο Εξωτερικών και στη χώρα μας, ήταν ανιδιοτελής και συνεχίσθηκε και μετά την συνταξιοδότησή του", προσθέτοντας ότι "η Ελλάδα έχασε έναν σημαντικότατο συγγραφέα και στοχαστή, ο πολιτικός κόσμος έναν αξιόπιστο σύμβουλο, και το Υπουργείο Εξωτερικών έναν πολύτιμο καθοδηγητή".
enet.gr
Σημ:
Διετέλεσε ως Γενικός Πρόξενος στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο της 6ης Σεπτεμβρίου 1955 κατά τα ανθελληνικά γεγονότα των "Σεπτεμβριανών".
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Aντιδράσεις αξιωματικών στις δηλώσεις Γ.Παπανδρέου περί "Απώλειας της εθνικής κυριαρχίας"
Πρωτόγνωρες αντιδράσεις από αξιωματικούς και των τριών Κλάδων και όλων των βαθμίδων καταγράφονται μετά την χθεσινή δήλωση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου για «μειωμένη εθνική κυριαρχία, λόγω κακού χειρισμού των οικονομικών μας». Η συγκεκριμένη δήλωση - «έτσι όπως χειριστήκαμε τα οικονομικά μας αφαιρείται και ένα κομμάτι τις κυριαρχίας μας» - δημιούργησε κύμα διαμαρτυριών μεταξύ των ένστολων το οποίο δεν έχει καταγραφεί άλλη φορά στο παρελθόν με εξαίρεση την περίπτωση των ... Ιμίων, όταν επιχειρήθηκε να φορτωθεί στους αξιωματικούς το φιάσκο της επιχείρησης.
«Η εθνική κυριαρχία χάνεται μόνο μετά από ήττα σε πόλεμο και εμείς δεν έχουμε χάσει κανένα πόλεμο. Αν νομίζει ότι έχει ηττηθεί αυτός είναι δικός του λογαριασμός, όχι όμως της Ελλάδας» ήταν η πιο αιχμηρή δήλωση που καταγράψαμε από ανώτερο αξιωματικό του Στρατού Ξηράς που υπηρετεί σε μονάδα των συνόρων.
Εξίσου αιχμηρή ήταν και η άποψη έτερου, ιπτάμενου αξιωματικού της Π.Α.: «Υπεύθυνοι για την διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας είμαστε εμείς που πολεμάμε καθημερινά στον ουρανό με τους απέναντι εισβολείς. Εμείς κερδίζουμε σχεδόν όλες τις μάχες. Αν κάποιοι άλλοι χάνουν μάχες στο χρηματιστήριο ή στα ομόλογα ή έχουν κλέψει τόσα λεφτά και τώρα ήρθε η ώρα της πληρωμής αυτό είναι δικό τους θέμα όχι της Ελλάδας και σίγουρα δεν έχει σχέση με την εθνική μας κυριαρχία».
Ακόμα και ο πρόεδρος της Ν.Δ. Α.Σαμαράς που εμφανίζει ιδιαίτερα συναινετικό πνεύμα έναντι της κυβέρνησης με αφορμή την δήλωση αυτή κάλεσε τον πρωθυπουργό «να είναι πιο προσεκτικός σε αυτά που λέει περί εθνικής κυριαρχίας»
Για πρώτη φορά το κλίμα που καταγράφεται μεταξύ των αξιωματικών είναι τόσο «βαρύ» για μιά κυβέρνηση τεσσάρων μηνών. Και βέβαια δεν έχει να κάνει μόνο με τις δηλώσεις Παπανδρέου. Η κυβερνητική μεθόδευση για αύξηση των ορίων ηλικίας και περικοπή επιδομάτων, οδοιπορικών κλπ. από έναν κλάδο ο οποίος όχι απλώς αμοίβεται πενιχρά σε σχέση με αυτό που προσφέρει, αλλά δεν συγκρίνονται οι όροι και οι συνθήκες εργασίας με κανένα άλλο επάγγελμα, έχει δημιουργήσει εκρηκτική κατάσταση.
Χαρακτηριστικό είναι ότι στο Πολεμικό Ναυτικό πριν από πέντε ημέρες τέθηκε θέμα παραίτησης του Α/ΓΕΝ Γιώργου Καραμαλίκη καθώς το Ναυτικό Νοσοκομείο για πρώτη φορά εντάχθηκε στο σύστημα εφημεριών του ΕΣΥ (!) ενώ οριακά ανταποκρίνεται στις νυν υποχρεώσεις του έναντι των δικαιούχων! Η παραίτηση απετράπη κυρίως λόγω του γεγονότος ότι ο ίδιος δεν θέλησε λίγες ημέρες πριν από την βέβαιη αποστρατεία του να δημιουργήσει πολιτικό ζήτημα.
Η χθεσινή απουσία της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου από την τελετή ένταξης των επιθετικών ελικοπτέρων AH-64DHA στα Μέγαρα, δεν ήταν μία απλή «παράλειψη λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων», ήταν μία εσκεμμένη ενέργεια από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας η οποία πλέον βρίσκεται σε ανοικτή αντιπαράθεση με το προσωπικό των Ε.Δ.
Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ε.Βενιζέλος έχει αντιληφθεί τον κίνδυνο που περικλείει αυτή η δυσαρέσκεια και επιχειρεί να καθυστερήσει ή να βελτιώσει τις τελικές ρυθμίσεις για το συνταξιοδοτικό στο μέτρο του δυνατού. Διότι δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι μπορεί λόγω της φύσεως του επαγγέλματος η δυσαρέσκεια των αξιωματικών να «βράζει» υπογείως, αλλά ο υπόγειος «βρασμός» είναι πιο επικίνδυνος από αυτόν που εκτονώνεται...
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Η Εξωτερική πολιτική και ο Αχμέτ Νταβούτογλου*
του Γιώργου Μπατζά
Όταν αναφερόμαστε στην εξωτερική πολιτική ενός κράτους τι εννοούμε;
Εξωτερική πολιτική, με άλλα λόγια εννοούμε ότι το κράτος είναι αυτό που προσπαθεί να ανταποκριθεί στη συμπεριφορά των άλλων διεθνών παραγόντων, και να ασκήσει επιρροή στο περιβάλλον του. Το κράτος προσπαθεί μέσω της εξωτερικής πολιτικής, να διατηρήσει και να αυξήσει κάθε δυνατότητα επιρροής του στο εξωτερικό της χώρας. Οι διεθνείς σχέσεις, είναι οι σχέσεις ανάμεσα σε κράτη. Οι σχέσεις αυτές που αναπτύσσονται είναι πολιτικές. Με την απλή γλώσσα εννοούμε ότι η θεωρία για το κράτος οφείλει να είναι και πολιτική φιλοσοφία του διεθνούς δικαίου. Έχει υποχρέωση το κράτος να εξηγεί στους πολίτες του γιατί τα κράτη πρέπει να θεωρούν ότι δεσμεύονται από τους κανόνες των διεθνών σχέσεων. Το Διεθνές δίκαιο δεν είναι τίποτα άλλο,παρά εξωτερικό κοινοτικό δίκαιο. Η εξουσία του απορρέει από την βούληση του κράτους ή της διεθνούς κοινότητας που είναι πρόθυμα να το επιβάλλουν. Αυτή είναι η θεωρητική πλευρά του ζητήματος. Γενικά η ισχύς των κρατών στο θέμα αυτό παίζει καθοριστικό ρόλο. Συνήθως επικρατεί ο νόμος του ισχυρότερου. Αν μη τι άλλο, ας μη θέλουμε να το αποδεχτούμε πως σε πολλές περιπτώσεις εθνικών προβλημάτων αυτό ισχύει. Όπως πχ. η περίπτωση του Κυπριακού,Παλαιστινιακό κ.α.
Όμως ο Άγγλος καθηγητής Carr. Edward, έχει άλλη άποψη σχετικά με το θέμα: Αναφέρει ότι “η πολιτική πράξη πρέπει να στηρίζεται σε έναν συντονισμό της ηθικής και της ισχύος. Είναι εξίσου ολέθριο στην πολιτική να αγνοεί κανείς την ισχύ όσο είναι να αγνοεί την ηθική”1 Αναγνωρίζει την πολιτική ως αναγκαία, αλλά όχι ως μη ηθική2.
Έτσι από το 1974 βασικός στόχος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής ήταν και εξακολουθεί να είναι η αντιμετώπιση “εξ ανατολών κινδύνου”. Έκτοτε όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις προσπάθησαν να συμβάλλουν προς αυτήν την κατεύθυνση.
Σε γενικές γραμμές αναπτύχθηκαν δύο βασικές σχολές σκέψεις όσον αφορά την εξωτερική πολιτική.
α) Ελληνοκεντρισμός και β)Ευρωκεντρισμός.
α) Ο Ελληνοκεντρισμός ανήκει στη σχολή σκέψεως του πολιτικού ρεαλισμού.
Πιστεύουν ότι ο καλύτερος τρόπος αποφυγής της πολεμικής σύρραξης, ως αποτέλεσμα της αναπόφευκτης σύγκρουσης συμφερόντων ανάμεσα στα κράτη, είναι η εξισορρόπηση της ισχύος και η αποτροπή των αναθεωρητικών, ηγεμονικών τάσεων.3
Όπως παράδειγμα, το διπλωματικό πολιτικό πλέγμα των Ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Σαν πρώτη διαπίστωση σε γενικές γραμμές η Τουρκία είναι ο γεωπολιτικός αντίπαλος της Ελλάδας που συνεχίζει να έχει προκλητικά τις αναθεωρητικές βλέψεις στο Αιγαίο, που κατέχει στρατιωτικά το βόρειο μέρος της Κύπρου και εξελίσσεται σε περιφερειακή υπερδύναμη. Η αποτροπή πρέπει να είναι αξιόπιστη να καλύπτει και τον ελληνισμό της Κύπρου με την εφαρμογή του “Ενιαίου Αμυντικού δόγματος” Ελλάδας και Κύπρου.4 Το μοναδικό θέμα που θα μπορούσε να συζητήσει η Ελλάδα με την Τουρκία είναι αυτό της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο που δεν έχει διευθετηθεί. Στο διπλωματικό πεδίο, η Ελλάδα θα πρέπει να έχει εξωτερική πολιτική για το Κυπριακό ως τελευταία και έσχατη συμβιβαστική λύση, την ίδρυση μίας διζωνικής ομοσπονδίας με κεντρική εξουσία που θα είναι με πληθυσμιακή αναλογία των κοινοτήτων. Στο ζήτημα αυτό η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι χρήσιμη για την προώθηση των εθνικών θεμάτων.
β) Ο Ευρωκεντρισμός
Πιστεύουν ότι η οικονομική αλληλεξάρτησης και ολοκλήρωση στα πλαίσια των κοινοτήτων αυτών δημιουργεί συνθήκες για μια πολιτική ολοκλήρωση ανάμεσα στα κράτη, που τα υποστηρίζει να επιλύσουν ειρηνικά τις διαφορές τους.5
Στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, θεωρείται δεδομένη η τουρκική απειλή μετά το 1974.
Σε αυτή την τάση θέλουν να πιστεύουν ότι η αποτροπή θα πρέπει να βασίζεται στην ισχυρή οικονομία και στον εκσυγχρονισμό του κράτους και σε δημιουργικές διπλωματικές πρωτοβουλίες και όχι αποκλειστικά και μόνον στη στρατιωτική ισχύ της.6 Έτσι για τους Ευρωκεντριστές, η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΟΝΕ συνιστά “επένδυση ασφαλείας” για την χώρα το να πέσει θύμα εξωτερικής επίθεσης.7 Γιατί οι πολιτικοί κρατούντες της Άγκυρας θα το σκεφτούν πριν αποφασίσουν να επιτεθούν σε μια χώρα που είναι μέλος ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Όσο περισσότερο θα εμπλέκονται τα συμφέροντα της Τουρκίας με την ΕΕ, τόσο περισσότερο θα έχει η ΕΕ έναν μοχλό πίεσης στην Τουρκία που θα την υποχρεώνει να προσαρμόζεται με τα κριτήρια της Κοπεγχάγης, που εξυπηρετούν ταυτόχρονα και τα ελληνικά συμφέροντα. Οι αποφάσεις του Ελσίνκι, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη των οικονομικών ελληνοτουρκικών σχέσεων πιστεύουν ότι θα βοηθήσει στην εξεύρεση ειρηνικών λύσεων και στην υπέρβαση των πολιτικών προβλημάτων.
Στο ζήτημα του Α. Οτζαλάν και στο αντιπυραυλικό σύστημα S-300 θεωρείται μια σπασμωδική ανεδαφική πολιτική.8
Τους Ευρωκεντριστές μπορούμε να τους κατατάσσουμε στην κατηγορία αυτών που ψήφισαν και υποστήριξαν σθεναρά το Σχέδιο Αναν.
Η Τουρκία βιώνει μια ειρηνική ισλαμική μεταρρύθμιση.
Η Σημερινή Τουρκία βιώνει πολιτικά μια ειρηνική ισλαμική μεταρρύθμιση με την καθοδήγηση του κόμματος του Ταγίπ Έρντογάν και με την ανοχή των ΗΠΑ.
Να προσθέσουμε ότι ιστορικά οι ισλαμιστές από το 1909 αγωνίζονται να καταλάβουν την πολιτική εξουσία. Τότε δεν τα κατάφεραν και ο αγώνας τους ηττήθηκε από τις δυνάμεις των Ενωτικών (Ένωση-Πρόοδος). Αλλά και πάλι κατά την περίοδο του Ελληνοτουρκικού-Αρμενικού πολέμου (1919-1922) ο Κεμάλ κατάφερε να τους ενώσει όλους (τους μουσουλμάνους)εν ονόματι του ισλάμ.9 Κατά συνέπεια η σύνθεση περί ισλάμ και τουρκισμού επιτεύχθηκε με στόχο την συντριβή των χριστιανών της Ανατολής. Κατόπιν το 1924 δημιουργήθηκε μια κίνηση αντιπολίτευσης από διάφορους φιλελεύθερους, ισλαμιστές και πρώην συνεργάτες του κεμαλικού κινήματος που είχε ως έκβαση την ολοκληρωτική συντριβή τους το 1926 με την “απόπειρα δολοφονίας” του Κεμάλ στην Σμύρνη.
Έπειτα από αρκετά χρόνια, με την εκλογή του Δημοκρατικού Κόμματος του Μεντερές-Τζελάλ Μπαγιάρ, στην αρχή της δεκαετίας του 50 επανεμφανίζονται κάποιες ισλαμικές τάσεις εντός του Δημοκρατικού κόμματος (DP). Μετά όμως το στρατιωτικό πραξικόπημα του 60 και του 1971 εξαφανίζονται τα πολιτικά ίχνη των ισλαμιστών.
Βάσει του άρθρου 163 του Συντάγματος του 1960 είναι απαγορευμένη η ισλαμική προπαγάνδα. Την περίοδο εκείνη πολιτικά το ισλάμ βρίσκεται σε εμβρυακό επίπεδο. Στη συνέχεια και με την πρώτη ευκαιρία ιδρύεται το φιλοισλαμικό κόμμα από τον Νετζμετίν Έρμπακαν, με τον οποίον το 1973 στις εκλογές σχηματίζεται κυβέρνηση συνασπισμού με το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (CHP-MSP)του Ετζεβίτ και ολοκληρώνεται ο κύκλος τους με την στρατιωτική απόβαση στην Κύπρο το 1974.
Στο ζήτημα αυτό έχουμε πάλι την πολιτική σύνθεση ισλάμ και τουρκισμού.
Πάντα σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις για την Τουρκία διαμορφώνεται η εθνική ομοψυχία με τη σύμπραξη του τουρκικού εθνικισμού με το ισλάμ που θα σώσουν την πατρίδα από τυχόν καταστροφή.
Σήμερα όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει για την γείτονα χώρα.
Με την κατάρρευση του ανατολικού μπλογκ η Τουρκία εντάχθηκε σε μια νέα αναζήτηση ταυτότητας και ρόλου στην περιοχή.
Πρώτα από όλα αυξήθηκε σε τρομερό βαθμό ο πληθυσμός της.
Από την περίοδο του Οζάλ και έπειτα έγιναν οικονομικές βελτιώσεις και συνεχίστηκαν με τις κυβερνήσεις του Ταγίπ Ερντογάν.
Η εναρμόνιση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ, στις αρχές της δεκαετίας του 90, και κυρίως οι προσδοκίες που δημιούργησε η ηγεσία των ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του Ιράκ το 1991, για έναν ενισχυμένο περιφερειακό ρόλο της Τουρκίας στη Μέση-Ανατολή αλλά και στα Βαλκάνια και στον Καύκασο, γρήγορα έφτασαν στα όρια τους.
Στο ζήτημα του Ναγκόρνο Γαραπάγ, η παρέμβαση της Άγκυρας υπέρ του Αζερμπαϊτζάν στη σύγκρουση με την Αρμενία έφερε την Τουρκία σε αντιπαράθεση με τη Ρωσία. Αλλά πέρα από την αντίθεση της με την Ρωσία ανάπτυξε έναν παντουρκικό επεκτατισμό, στις σχέσεις της με τα νέα κράτη της Κεντρικής Ασίας που αυτό προκάλεσε δυσπιστία στις ηγεσίες τους.
Με την κατάληψη του Ιράκ (2003) από τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ και έπειτα οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ μπήκαν στον πάγο. Η βασική αιτία ήταν ότι η τουρκική εθνοσυνέλευση καταψήφισε την πρόταση(tezkere) Ερντογάν, για τη διευκόλυνση των Αμερικανικών δυνάμεων. Η Τουρκία και το στρατιωτικό κατεστημένο της αμφισβητούσε την ύπαρξη ενός νέου Κουρδικού κρατιδίου στα νοτιοανατολικά σύνορα της. Έτσι αυτή η κατάσταση δημιούργησε μια αντιπαράθεση στις αμερικάνικο-τουρκικές σχέσεις σε όλη τη δεκαετία του 2000.
Από την άλλη, η αδυναμία της Τουρκίας να ανταποκριθεί στους κοινοτικούς όρους στην εξωτερική και εσωτερική πολιτική την οδήγησε στην προσέγγιση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής της λεγόμενης πολιτικής του “στρατηγικού βάθους”.
Ο καθηγητής Αχμέτ Νταβούτογλου γεννημένος στην Τασκένδη του Οζμπεκιστάν του έχει αποδοθεί ο τίτλος του πρέσβη ε.τ. σπούδασε στο Γερμανικό γυμνάσιο της Πόλης και στη συνέχεια στο πανεπιστήμιο του Βοσπόρου. Ο Α. Νταβούτογλου έγινε γνωστός το 2001, με την έκδοση της μελέτης του “Στρατηγικό βάθος η διεθνής θέση της Τουρκίας” 10 Πρόκειται για μια μελέτη της μεταψυχροπολεμικής εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας που στο θεωρητικό της μέρος θέτει πέντε βασικές αρχές που χαρακτηρίζουν την γενική στρατηγική.
Πρώτον είναι οι γεωπολιτικές θεωρίες, μετεξέλιξη της Τουρκίας από την μεταψυχροπολεμική περίοδο. Δεύτερον είναι οι γειτονικές χώρες, Βαλκάνια, Μέση-Ανατολή, Καύκασος που όπου υπάρχουν μουσουλμανικές μειονότητες και κυρίως στα Βαλκάνια θεωρούνται φυσική σύμμαχοι της τουρκικής πολιτικής. Εκτός από τις χώρες Βοσνία και Αλβανία που είναι στην πλειοψηφία τους μουσουλμάνοι και λόγω της ιστορικής τους κληρονομιάς είναι ήδη φυσική σύμμαχοι της τουρκικής πολιτικής.
Οι βραχυπρόθεσμοι και οι μεσοπρόθεσμοι στόχοι της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας είναι η Βοσνία και η Αλβανία να ενισχυθούν σε μια δομή σταθερότητας και δεύτερον να εξασφαλιστεί η ασφάλεια και η βιωσιμότητα των μειονοτήτων στην περιοχή των Βαλκανίων κάτω από την ομπρέλα ενός διεθνούς νομικού συστήματος.11
“Για να μην επαναληφθούν οι καταστροφές που έγιναν στις αρχές του 20 αιώνα στα Βαλκάνια, η Τουρκία υποχρεούται να ακολουθήσει μια πολιτική ενεργητική που θα αφορά το μέλλον των Οθωμανικών μουσουλμανικών μειονοτικών κατάλοιπων στα Βαλκάνια. Και για να μην τους εγκαταλείψει μπροστά σε ένα Βαλκανικό μπλογκ να αξιοποιήσει τους εσωτερικούς συσχετισμούς της περιοχής αλλά και τους εξωτερικούς παράγοντες. Όμως πέρα από τους εξωτερικούς παράγοντες θα πρέπει από κοντά να παρακολουθούμε και τους συσχετισμούς που διαμορφώνονται Γερμανίας-Ρωσίας”.12
Το βασικό ζήτημα είναι ότι ο νυν υπουργός εξωτερικών Α. Νταβούτογλου προσπαθεί με το νέο δόγμα του ν΄ αναβαθμίσει την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας και να παίξει ρόλο περιφερειακής υπερδύναμης με τις στρατηγικές που προτείνει των μηδενικών προβλημάτων με τις γειτονικές χώρες, με την πολυδιάστατη πολιτική, με ρόλο ειρηνικού διαμεσολαβητή στις χώρες του Καυκάσου, Μέση-Ανατολή, Ρωσία καθώς και με το μετριοπαθές ισλάμ. Επίσης με την ενεργή παρουσία της Τουρκίας λαμβάνοντας πρωτοβουλίες σε διεθνή φόρα και οργανισμούς για την εξεύρεση κοινού εδάφους στον οικονομικό,ενεργειακού και πολιτιστικό τομέα.
Οι ηγέτες της ΕΕ πρέπει να κατανοήσουν την μεταβολή που έχει γίνει στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας και να διαμορφώσουν ανάλογα τις δικές τους πολιτικές.
*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ο Πολίτης” Φεβρουάριος 2010
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Ισλάμ - στρατός σημειώσατε ένα
Του ΑΧΙΛΛΕΑ ΦΑΚΑΤΣΕΛΗ
Οι γροθιές μεταξύ βουλευτών που έπεσαν στην τουρκική Εθνοσυνέλευση την περασμένη Τετάρτη ήταν η εκφραστικότερη αναπαράσταση ενός άλλου γρονθοκοπήματος, που διεξάγεται πίσω από τις τηλεοπτικές κάμερες, στο πολιτικό παρασκήνιο της χώρας.
Ο πρωθυπουργός Ερντογάν και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματός του Αλί Σαλίν εν μέσω ανώτατων αξιωματικών στο μαυσωλείο του Κεμάλ Ατατούρκ.
Ενα γρονθοκόπημα που δεν πυροδοτείται για λόγους τιμής -σαν το πρόσφατο για χάρη της μαντίλας της Εμινέ Ερντογάν και του «προφήτη» πρωθυπουργού και συζύγου της- αλλά για εθνικούς λόγους, όπως τέλος πάντων τους αντιλαμβάνεται η κάθε εμπλεκόμενη πλευρά. Είναι η χιλιοειπωμένη σύρραξη του ισχυρότατου πολιτικού Ισλάμ, με το ασθμαίνον κοσμικό παρακράτος που, ευρισκόμενο πλέον με την πλάτη στον τοίχο, γίνεται ολοένα και πιο σπασμωδικό. Κι αυτό επιβεβαιώνεται από τον καταιγισμό μιας σειράς πρωτόγνωρων εξελίξεων για την τουρκική πολιτική πραγματικότητα: για πρώτη φορά αντιστρέφονται οι όροι και είναι οι πολιτικοί που «εισβάλλουν» στους στρατώνες με αφορμή τις συνεχείς πολιτικές προκλήσεις των στρατιωτικών.
Επίθεση σε τρία μέτωπα
Πρόκειται για ένα πρωτοφανές blitzkrieg της ισλαμικής κυβέρνησης κατά των στρατηγών, που εκδηλώνεται σε τρία μέτωπα:
Το πρώτο είναι η κατάργηση του στρατιωτικού Πρωτόκολλου Συνεργασίας για την Ασφάλεια και τη Δημόσια Τάξη (EMASYA), που επιτρέπει την αστυνομική δράση του στρατού χωρίς κοινοβουλευτική εξουσιοδότηση.
Το δεύτερο είναι η εκ βάθρων τροποποίηση του στρατιωτικού Εγγράφου για την Πολιτική Εθνικής Ασφάλειας (MGSB), που ορίζει τους τρόπους εμπλοκής του στρατού σε αποστολές εσωτερικής εθνικής ασφάλειας και αντιμετώπισης του εσωτερικού εχθρού.
Το τρίτο είναι η αναθεώρηση του άρθρου 35 του Κώδικα Εσωτερικής Υπηρεσίας των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, που αναθέτει στους στρατηγούς τη διαφύλαξη «της πατρίδας και του συντάγματος».
Και τα τρία μέτωπα αποτελούσαν ταμπού για την τουρκική πολιτική, και παρέμεναν άκρως απόρρητα πεδία που κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα αγγίξει. Η πρόσφατη αποκάλυψη του σχεδιαζόμενου στρατιωτικού πραξικοπήματος της «Βαριοπούλας» και η συνεχιζόμενη, πολύκροτη δίκη της παρακρατικής «Εργκένεκον» έφεραν και εξακολουθούν να φέρνουν στο φως συγκλονιστικές αποκαλύψεις για τη συντονισμένη συνωμοτική δράση στρατιωτικών, δικαστικών, πολιτικών, υπερεθνικιστών και ποινικών εγκληματιών, αποδυναμώνοντας την αξιοπιστία και τους μηχανισμούς αυτοπροστασίας της στρατιωτικής ελίτ.
Με άλλα λόγια, «Βαριοπούλα» και «Εργκένεκον» άνοιξαν διόδους προσβολής του στρατιωτικού κατεστημένου, γεγονός που η ισλαμική κυβέρνηση σπεύδει να εκμεταλλευτεί.
Ετσι, το Εγγραφο για την Πολιτική Εθνικής Ασφάλειας, που ήταν γνωστό και ως «Μυστικό Σύνταγμα» και «Κόκκινη Βίβλος», αν και άκρως απόρρητο βρέθηκε στα χέρια ποινικών εγκληματιών της «Σάουνα», μιας συμμορίας εκβιαστών που φωτογράφιζαν σε ιδιωτικές στιγμές τούρκους πολιτικούς και στη συνέχεια τους αποσπούσαν χρήματα.
Η «Σάουνα» συνεργαζόταν με τους παρακρατικούς της «Εργκένεκον», οι οποίοι επίσης κατείχαν το «Μυστικό Σύνταγμα». Αυτό το πολυσέλιδο, απόρρητο στρατιωτικό κείμενο περιέγραφε διεξοδικά ποιοι είναι οι εσωτερικοί εχθροί του έθνους και όριζε λεπτομερώς πώς θα τους αντιμετωπίσει ο στρατός. Το ίδιο κείμενο, αλλά με άλλο εξώφυλλο, βρέθηκε και στα χέρια των συνωμοτών της «Βαριοπούλας», αποδεικνύοντας τη δαιδαλώδη διαπλοκή των συνιστωσών του τουρκικού παρακράτους.
Προϊόν πραξικοπήματος
Στις 28 Φεβρουαρίου η Τουρκία θα αντιμετωπίσει την πρόκληση μιας οδυνηρής επετείου: είναι η 13η επέτειος του πραξικοπήματος του 1997. Δυστυχώς, το Πρωτόκολλο Συνεργασίας για την Ασφάλεια και τη Δημόσια Τάξη, που εξακολουθεί να ισχύει, υπήρξε προϊόν εκείνου του πραξικοπήματος.
Μάλιστα την περασμένη εβδομάδα ανακοινώθηκε ότι στην Κωνσταντινούπολη υπάρχουν τρεις στρατιωτικές μονάδες αρμοδιότητας EMASYA σε ετοιμότητα για δράση. Και το χειρότερο; Ο διοικητής μίας εξ αυτών, ο υποστράτηγος Μπουλέντ Νταγκσαλί, του 23ου Μηχανοκίνητου Συντάγματος Σαμαντιρά, εμπλέκεται στην «Εργκένεκον».
«Η Τουρκία θα ξεφορτωθεί γρήγορα αυτό το μυστικό πρωτόκολλο», δήλωσε ο ισλαμιστής πρωθυπουργός από την Αγκυρα, τροφοδοτώντας εκτιμήσεις ότι η κατάργηση του EMASYA θα είναι άμεση, πριν από την επέτειο της 28ης Φεβρουαρίου.
Ανάλογη θα είναι και η τύχη του άρθρου 35 που διευκόλυνε πολύ τη νομιμοποίηση των στρατιωτικών πραξικοπημάτων του παρελθόντος (Μάιος 1960, Σεπτέμβριος 1980, Φεβρουάριος 1997) αναθέτοντας στο στρατό τη διαφύλαξη του συντάγματος. Ο Ερντογάν πιστεύει ότι αυτό το καθήκον πέφτει στις πλάτες του λαού και το «35» χρειάζεται διευκρινιστική αναθεώρηση. Για κάτι τέτοιο, όμως, απαιτείται και η συναινετική υπογραφή του αρχηγού του γενικού επιτελείου στρατηγού Ιλκέρ Μπασμπούγκ.
Μια υπογραφή με ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς συμπίπτει με την «κεραυνοβόλο επίθεση» του Ερντογάν κατά των στρατηγών.
enet.gr
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Τουρκικός «απομιλιταρισμός»
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010
Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΑΞΙΟΠΟΙΕΙ ΣΤΟ ΕΠΑΚΡΟ ΤΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΝ ΓΙΑ ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ
Τουρκικός «απομιλιταρισμός»
Του ΑΡΗ ΑΜΠΑΤΖΗ
Ακόμη και αν πρόκειται για προσπάθεια προετοιμασίας ισχυρής εικόνας εν όψει πρόωρων εκλογών, οι κινήσεις και η φιλολογία του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης σε σχέση με μια σειρά από ζητήματα «απομιλιταρισμού» της πολιτικής ζωής στην Τουρκία, είναι καταστάσεις πρωτόγνωρες για τα τουρκικά δεδομένα. Και είναι βέβαιο ότι το κυβερνών κόμμα αξιοποιεί στο έπακρο τη διαμορφωμένη συγκυρία συνθηκών εκδημοκρατισμού.
Στη διαμόρφωση του εν λόγω κλίματος συνέβαλε πολύ η φιλολογία που έχει αναπτυχθεί στην Τουρκία ύστερα από τις αποκαλύψεις για το «Σχέδιο Βαριοπούλα» που έφεραν για άλλη μια φορά στο προσκήνιο τη μιλιταριστική διάσταση του καθεστώτος. Το ενδιαφέρον είναι ότι οι εξελίξεις που ακολούθησαν τις αποκαλύψεις, άρχισαν να αγγίζουν κάποια ουσιαστικά σημεία της «νομιμότητας» της μιλιταριστικής επιβολής.
Ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σχολιάζοντας τις εξελίξεις αναφέρθηκε προχθές σε κάποια από αυτά, με τρόπο που δεν έχει κάνει, ή διανοηθεί να κάνει, κανείς μέχρι σήμερα. Ενα από τα ουσιαστικά αυτά σημεία είναι η περίφημη «βίβλος πολιτικής» ή αλλιώς το «έγγραφο στρατηγικής εθνικής ασφάλειας». Εχει ονομαστεί και «κόκκινη βίβλος» ή «κρυφό Σύνταγμα». Πρόκειται για το κείμενο που επεξεργάζεται το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας για θέματα ασφάλειας και -εσωτερικών και εξωτερικών- απειλών. Λόγο περί αναθεώρησής του έκανε ο Ερντογάν. Ενα δεύτερο πολύ σημαντικό σημείο είναι ότι αποκάλυψε πως δεν αποκλείεται να αναθεωρηθεί το άρθρο 35 του εσωτερικού κανονισμού των Ενόπλων Δυνάμεων. Το άρθρο δίνει στις Ενοπλες Δυνάμεις το «καθήκον» να προασπίζονται τη «Δημοκρατία της Τουρκίας, όπως αυτή ορίζεται στο Σύνταγμα». Το άρθρο αυτό ήταν το πάτημα για όλες τις επεμβάσεις του στρατού, περιλαμβανομένου του πραξικοπήματος του 1980. Και να φανταστεί κανείς ότι όλα αυτά προχωρούν παράλληλα με εξελίξεις όπως το ετοιμαζόμενο νομοσχέδιο για οικονομικό έλεγχο σε όλο το Δημόσιο εκ μέρους του Ελεγκτικού Συνεδρίου, συμπεριλαμβανομένων των Ενόπλων Δυνάμεων.
Τα «4 στοιχεία»
Ολα αυτά παραπέμπουν στην εξίσωση που έχει διατυπωθεί περί εκλογικής επιτυχίας των κομμάτων από το 1950 μέχρι σήμερα. Η εναντίωση στην επιβολή της κατεστημένης εξουσίας, ένα πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης, η υιοθέτηση των παραδοσιακών αξιών του λαού -μεταξύ των οποίων έχει ξεχωριστή θέση η θρησκεία- και το άνοιγμα στον έξω κόσμο, κατά κύριο λόγο τον ευρωπαϊκό, είναι τα τέσσερα συστατικά των κομμάτων που έχουν σημειώσει μεγάλη επιτυχία.
Τα τέσσερα αυτά στοιχεία είναι εξάλλου και το κοινό χαρακτηριστικό των πολιτικών κομμάτων που σημείωσαν μεγάλες επιτυχίες και άσκησαν μακρόχρονη εξουσία. Είναι το Δημοκρατικό Κόμμα του Αντνάν Μεντερές (περίοδος 1950-1960), το Κόμμα Δικαιοσύνης του Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ (περίοδος 1965-1971), το Κόμμα Μητέρας Πατρίδας του Τουργκούτ Οζάλ (περίοδος 1983-1991) και τέλος το σημερινό κυβερνών κόμμα.
Η «καραμπόλα»
Με βάση την εξίσωση αυτή και με δεδομένες τις πρόσφατες εξελίξεις περί «απομιλιταρισμού», υπάρχουν και μερικά άλλα πρόσθετα στοιχεία. Πρώτον, ο Ερντογάν εδώ και λίγες μέρες άρχισε να ασχολείται με το μεγάλο πρόβλημα των θιγόμενων από την ιδιωτικοποίηση εργατών της δημόσιας επιχείρησης ΤΕΚΕΛ. Οι κινητοποιήσεις των τελευταίων περιλαμβάνουν απεργία πείνας, ενώ εμπεριέχουν την «απειλή» για γενική απεργία. Η δραστήρια ενασχόληση του Ερντογάν με το ζήτημα αυτό δεν αποκλείεται να δώσει ακόμη περισσότερες μετοχές στο κυβερνών κόμμα.
Ενα δεύτερο στοιχείο είναι η μαεστρία με την οποία χειρίζεται το κυβερνών κόμμα την υπόθεση της εξωτερικής πολιτικής, με τρόπο που η τελευταία έχει αποδέκτη όχι μόνο τη διεθνή διπλωματία, αλλά και το εσωτερικό της χώρας. Χαρακτηριστικά, μία πρόσφατη δημοσκόπηση η οποία ασχολήθηκε με διάφορα πράγματα, από τις εκλογές μέχρι επί μέρους καταστάσεις, αποκάλυψε και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό. Στην ερώτηση αν θεωρούν θετικούς τους χειρισμούς εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης και του υπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου, το 71,5% των ερωτηθέντων απάντησε θετικά!
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010
enet.gr
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΟ «ΣΧΕΔΙΟ ΒΑΡΙΟΠΟΥΛΑ», ΠΕΡΙΕΛΑΜΒΑΝΕ ΚΑΙ «ΜΙΚΡΗΣ ΕΜΒΕΛΕΙΑΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»
Εισβολή στον Εβρο «επί χάρτου»
Του ΑΡΗ ΑΜΠΑΤΖΗ «Στα δημοκρατικά καθεστώτα η εξουσία αλλάζει με εκλογές και δημοκρατικές διαδικασίες», δηλώνει ο αρχηγός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός Ιλκέρ Μπάσμπουγ (στη φωτογραφία), και κάνει λόγο για έρευνες σχετικά με τη «διαρροή» του «Σχεδίου Βαριοπούλα». Το τελευταίο προέβλεπε μεταξύ άλλων, σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο, και εισβολή στον Εβρο.
Η εφημερίδα «Ταράφ», που ξεκίνησε την περασμένη εβδομάδα τις αποκαλύψεις για το σχέδιο, έγραψε ότι κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου σχετικά με το σχέδιο, ταξίαρχος πρότεινε την πραγματοποίηση «μικρής εμβέλειας συγκρούσεων με την Ελλάδα» προς «τόνωση του αισθήματος εθνικής ενότητας». Σύμφωνα με την εφημερίδα, κατά την τρίτη μέρα του σεμιναρίου, που πραγματοποιήθηκε στις 3-5 Μαρτίου 2003 στην Α' Στρατιά, ο τότε διοικητής της τελευταίας, στρατηγός Τσετίν Ντογάν, πρότεινε εισβολή στον Εβρο.
Η περίπτωση της Ιμβρου
Τέλος, η «Ταράφ» έγραψε επίσης ότι «η παρουσίαση που έκανε στο ίδιο σεμινάριο ο συνταγματάρχης Τουντζάι, που εμφανίζεται ως διευθυντής της Διεύθυνσης Επιχειρησιακού Σχεδιασμού, δείχνει πως εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ιμβρο οι εκεί Ελληνες, στο πλαίσιο ενός συστηματικού σχεδίου». Η εφημερίδα ανέφερε ότι «τα λόγια του συνταγματάρχη επιβεβαιώνουν τους ισχυρισμούς ότι οι Ελληνες εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ιμβρο, ως αποτέλεσμα των παρενοχλήσεων των υπόδικων των ανοιχτών φυλακών, που δημιουργήθηκαν το 1965 στο νησί» και δημοσίευσε μέρος της παρουσίασης του συνταγματάρχη: «Τώρα εδώ θα συζητήσουμε και κάποια απόρρητα πράγματα. Εξάλλου, αυτός είναι ο βασικός σκοπός της εργασίας σχετικά με το σχέδιο. Σε πρώτη φάση, προκειμένου να αναγκάσουμε σε φυγή τους Ελληνες από την Ιμβρο, στείλαμε μονάδα κομάντος της στρατοχωροφυλακής. Φτιάξαμε στην περιοχή ανοιχτές φυλακές. Ως προς το αποτέλεσμα που υπήρξε στην περιοχή, υπήρξε μετανάστευση σε σημαντικό βαθμό. Βήμα βήμα, έγιναν διάφορα πράγματα στην περιοχή και στις ανοιχτές φυλακές, όπως καλλιέργειες. Τώρα είναι αδύνατον να γίνει κάτι τέτοιο, αλλά στο πλαίσιο των τουρκοελληνικών σχέσεων της εποχής, προέκυψε η ανάγκη να γίνει αυτό, εναντίον αυτών που γίνονταν στη Δυτική Θράκη. Αργότερα, όταν αποσύραμε τη δύναμη, εγκαταστήσαμε στην περιοχή τη μονάδα κομάντος».
Σε ομιλία που έκανε χθες στην Αγκυρα, ο στρατηγός Μπάσμπουγ δήλωσε πως έχει παρέλθει η εποχή των πραξικοπημάτων, ανακοίνωσε μεν ότι έχει ξεκινήσει έρευνα σχετικά με τους ισχυρισμούς, αλλά ταυτόχρονα επισήμανε τα εξής: «Ενας στρατός που επιτίθεται φωνάζοντας Αλλάχ Αλλάχ, πώς μπορεί να βομβαρδίσει τζαμιά; Απευθύνομαι στους ασυνείδητους. Εχει όρια και η υπομονή των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Πώς μπορείτε και κατηγορείτε με αυτόν τον τρόπο τις ένοπλες δυνάμεις;» Ο στρατηγός αναφερόταν στις αποκαλύψεις της εφημερίδας «Ταράφ», η οποία έχει γράψει ότι το σχέδιο επιβολής πραξικοπήματος προέβλεπε, μεταξύ άλλων, και βομβαρδισμό δύο τζαμιών.
Από τα όσα είπε ο Τούρκος γενικός επιτελάρχης προκύπτει ότι οι έρευνες που έχουν ξεκινήσει αφορούν μάλλον τη διαρροή που έγινε και όχι την ίδια την κατηγορία περί σχεδίου επιβολής πραξικοπήματος. Εκανε λόγο για δραστηριότητες εναντίον των ενόπλων δυνάμεων και επισήμανε ότι «υπάρχουν καθήκοντα που αναλογούν και στο κράτος, ως προς την αντιμετώπιση των δραστηριοτήτων αυτών». Ανέφερε ότι έχει γνωστοποιήσει τις σχετικές «απόψεις, σκέψεις και προτάσεις του προς τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον πρωθυπουργό».
Στο κυνήγι της «διαρροής»
Είπε επίσης ότι «πρέπει να αντιμετωπιστεί το θέμα της διαρροής πληροφοριών» και ανακοίνωσε ότι μέχρι σήμερα έχουν γίνει 61 έρευνες σχετικά με διαρροές και από αυτές οι εννέα πήραν μορφή δικαστική. Η μία από αυτές ολοκληρώθηκε κι ένας αξιωματικός καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση και αποπέμφθηκε. Υπάρχουν άλλοι δέκα αξιωματικοί διαφόρων βαθμών που κρατούνται.
Ο Μπάσμπουγ αναφερόμενος στα περί πραξικοπήματος είπε: «Αισθάνομαι ντροπή, αλλά είμαι υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσω τον όρο. Τον τελευταίο καιρό, το πραξικόπημα και οι ισχυρισμοί περί πραξικοπήματος έχουν εξελιχθεί σε κύριο θέμα της επικαιρότητας. Είμαστε πολύ ενοχλημένοι από τους ισχυρισμούς αυτούς» και υπογράμμισε ότι «το ερώτημα που πρέπει να διατυπωθεί είναι ποιοι ωφελούνται από την αναπαραγωγή των ισχυρισμών περί πραξικοπήματος».
Ο στρατηγός είπε πως «αυτό, στο οποίο πρέπει να πιστεύουν ειλικρινά όλοι οι πολίτες, είναι ότι στη Δημοκρατία και τα δημοκρατικά καθεστώτα η εξουσία αλλάζει με εκλογές και δημοκρατικές διαδικασίες».
enet.gr
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Η δράση της «Εργκένεκον» στον ελληνισμό της Πόλης
Του ΣΥΜΕΩΝ ΣΟΛΤΑΡΙΔΗ
Και στο παρελθόν ο υπογράφων είχε αναφερθεί στη γνωστή πλέον τρομοκρατική οργάνωση στην Τουρκία «Εργκένεκον», στο παραστρατιωτικό τμήμα «γκλάντιο», συνέχεια της πρωτοϊδρυθείσης στην Ιταλία κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, και στο τμήμα Ειδικού Πολέμου που ιδρύθηκε στην Τουρκία το 1953.
Ολες αυτές δημιουργήθηκαν ή συνεχίστηκαν με σκοπό την εθνική εκκαθάριση των μειονοτήτων και των αντιφρονούντων Τούρκων πολιτών, με σκοπό τη δημιουργία ενός αμιγώς τουρκικού εθνοτικά κράτους, την οποία ασπάσθηκαν όλοι οι ένθερμοι υποστηρικτές αυτής της άποψης: «Είμαστε εθνικιστές και ο εθνικισμός είναι το μοναδικό στοιχείο συνένωσής μας. Δίπλα στην τουρκική πλειονότητα, όλα τα άλλα στοιχεία δεν έχουν καμία επίδραση. Με κάθε μέσο θα τουρκοποιήσουμε όλους όσοι ζουν στην πατρίδα μας και θα εξαφανίσουμε κάθε άτομο που θα εναντιώνεται στους Τούρκους και στον τουρκισμό».
Η πολιτική λοιπόν που ασκήθηκε από την Αγκυρα ήταν πάντοτε κατά των μειονοτήτων και δημιουργός αυτής όλης της γενοκτόνου σκηνοθεσίας είναι ο Ισμέτ Ινονού. Είναι αυτός που ξεκίνησε με τη γενοκτονία της Κιλικίας, συνέχισε με τη γενοκτονία του 1915 και ολοκλήρωσε την πρώτη πράξη του εξολοθρευτικού του σχεδίου το 1942 με τον Φόρο Περιουσίας. Τελικά ολοκλήρωσε την εξολοθρευτική του μανία κατά της ελληνικής μειονότητας με τις απελάσεις του 1964. Η έκθεση περί μειονοτήτων του 1944 δηλώνει ευθαρσώς ότι οι πολίτες της τουρκικής δημοκρατίας δεν είναι ισότιμοι και δεν έχουν ισονομία. Ο φόβος δε «της ρωμιοποίησης της Πόλης» οδηγεί πλέον τη μετά Ινονού εποχή, με πρωτεργάτη το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα, να οργανώσει τα Σεπτεμβριανά.
Μέσα στο γενικότερο σχέδιο εξολόθρευσης της ελληνικής μειονότητας ήταν η αποδυνάμωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και η οικονομική αρπαγή των ελληνικών ακινήτων. Σχεδιαστής και πάλι ο Ισμέτ Ινονού, ο οποίος επιβάλλει στον Κεμάλ Ατατούρκ το σχέδιο δημιουργίας ενός Τουρκο-ορθόδοξου Πατριαρχείου. Βρίσκεται λοιπόν ο κληρικός Ευθύμιος Καραχισαρίδης από την Καππαδοκία, τον οποίο αναγνωρίζει η Αγκυρα ως «Πατριάρχη των Τουρκο-ορθοδόξων», καταλαμβάνει τις εκκλησίες της Κοινότητας Γαλατά, όπως της Παναγίας Καφατιανής, του Χριστού και του Αγίου Ιωάννη των Χίων, τις οποίες με τα ακίνητα που έχουν παραχωρεί στον παπα-Εφτίμ. Και το 1944, επί προεδρίας Ισμέτ Ινονού, του παραχωρούν πολυκατοικίες στο Πέρα, όπως στην οδό Μενεξέ και στην οδό Ενλί Γιοκούς. Σκοπός της πολιτικής αυτής η διάσπαση της Ρωμιοσύνης και η αποδυνάμωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που όμως δεν επιτυγχάνεται. Ετσι, εγκαταλείπεται η στήριξη του παπα-Εφτίμ από την Αγκυρα. Αποτέλεσμα αυτής της εγκατάλειψης η επιστολή του παπα-Εφτίμ στον Τούρκο πρωθυπουργό το 1952, στην οποία «ζητά την αύξηση της οικονομικής στήριξης που πρέπει να έχει, τη δανειοδότηση της οικογενείας του από την Τράπεζα Εργασίας, τη δανειοδότηση του «Τουρκο-ορθόδοξου Πατριαρχείου» και καταλήγει: «Η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να βοηθήσει την εθνική μου οργάνωση, τα παιδιά μου και εμένα τον ίδιο». Ενδυναμώνεται όμως και πάλι κατά το πραξικόπημα του Γκιουρσέλ το 1960.
Με τη διερεύνηση της υπόθεσης «Εργκένεκον» ανακαλύφθηκε ότι η έδρα της τρομοκρατικής οργάνωσης, η οποία εκτελούσε συμβόλαια θανάτου, έκανε προβοκάτσιες, δρούσε κατά του επίσημου κράτους και τελευταία κατά της κυβέρνησης Ερντογάν, ήταν η έδρα του «Τουρκο-ορθόδοξου Πατριαρχείου», δηλαδή του Ναού της Παναγίας της Καφατιανής, και σημαίνον στέλεχος της τρομοκρατικής οργάνωσης η κόρη του Σεβγκί Ερένερολ, η οποία βρίσκεται φυλακισμένη. Στόχος τους δε, που συμπεριλαμβανόταν στο σχέδιο «κλουβί», ήταν η δολοφονία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, του Τούρκου πρωθυπουργού και σημαντικών Τούρκων πολιτικών προσωπικοτήτων.
Σήμερα λοιπόν που αποκαλύφθηκαν τόσα στοιχεία για τη δράση των παρακρατικών στοιχείων της τουρκικής ζωής, για τη δράση του Ισμέτ Ινονού, για τους δήθεν «προοδευτικούς» εθνικιστές του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, για τις «πατριωτικές» τους δράσεις που στρέφονταν κατά των μειονοτήτων και των προοδευτικών δυνάμεων της Τουρκίας, γιατί ο Τούρκος πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του δεν αποφασίζει την επιστροφή των ορθόδοξων ναών με τα ακίνητά τους, που κατέλαβαν παράνομα και κατά παράβαση της Λοζάνης, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στην ομογένεια;
Γνωρίζουμε ότι η Τουρκία έχει τεράστια προβλήματα, τα οποία αντιμετωπίζει ο κ. Ερντογάν. Και αυτά όμως είναι προβλήματα μειονοτικά, Τούρκων πολιτών και στοιχεία έλλειψης δημοκρατίας.
enet.gr
soltaridis@enet.gr
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Επαφές Μπάρακ - Νταβούτογλου στην Αγκυρα
Ethnos.online
18/1/2010
Σε μια προσπάθεια αναθέρμανσης των σχέσεων Tουρκίας - Iσραήλ, ο υπουργός Aμυνας, Eχούντ Mπάρακ και ηγέτης του «Eργατικού Kόμματος» του Iσραήλ επισκέφθηκε χθες την Aγκυρα και μετά την επίσκεψή του στο μαυσωλείο του Kεμάλ Aτατούρκ, συναντήθηκε διαδοχικά με τους υπουργούς Eξωτερικών και Aμυνας της Tουρκίας Aχμέτ Nταβούτογλου και Bετζντί Γκιονούλ.
Συνάντηση με τον πρωθυπουργό Tαγίπ Eρντογάν, ο οποίος εξόργισε ξανά την περασμένη εβδομάδα το Iσραήλ με τη νέα κριτική του για τον πόλεμο στη Λωρίδα της Γάζας, δεν πραγματοποιήθηκε. Oμως, αν τα «διπλωματικά επεισόδια» και η ανάγκη αναθέρμανσης των σχέσεων των πρώην αγαστών εταίρων στην περιοχή ήταν ο πρώτος στόχος της επίσκεψης, δεύτερος και εξίσου σημαντικός ήταν η προώθηση σημαντικότατων εξοπλιστικών συμβολαίων.
Συμφωνία
Συγκεκριμένα, παρά τους δημόσιους καβγάδες, το Iσραήλ βρίσκεται κοντά σε συμφωνία με την Tουρκία για την πώληση 10 μη επανδρωμένων κατασκοπευτικών και βομβαρδιστικών «Heron» ύψους 180 εκ. δολαρίων, ενώ παράλληλα η Tουρκία αναμένει να παραλάβει ηλεκτρονικό εξοπλισμό για τις κάμερες πολεμικών αεροσκαφών, ύψους 141 εκ. δολαρίων.
H συνάντηση του Eχούντ Mπάρακ με τον Aχμέτ Nταβούτογλου διήρκεσε 3,5 ώρες και Iσραηλινός αξιωματούχος δήλωσε υπό καθεστώς ανωνυμίας ότι διεξήχθη σε «πολύ φιλική ατμόσφαιρα».
Eπίσημες δηλώσεις στον Tύπο δεν έγιναν. «Στόχος της επίσκεψης είναι η αναθέρμανση σχέσεων. H συμμαχία Tουρκίας - Iσραήλ είναι αμοιβαίας στρατηγικής συμμαχίας» είχε δηλώσει προ ημερών εκπρόσωπος του Mπάρακ.
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
Η ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ
Η ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ
του Λουκή Γ. Λουκαΐδη*
Πριν μπω στο θέμα της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας πιστεύω ότι πρέπει να πω λίγα λόγια για την έννοια του ομοσπονδιακού κράτους. Ομοσπονδιακό κράτος είναι το κράτος που σε αντίθεση με το ενιαίο αποτελείται από περιοχές που έχουν καθορισμένη αυτονομία την οποία εφαρμόζει η κάθε μια με δικά της όργανα (εκτελεστικά, νομοθετικά και δικαστικά) ενώ παράλληλα υπάρχει μια κεντρική κυβέρνηση (ομοσπονδιακή) η οποία έχει αρμοδιότητες που ασκούνται απ’ ευθείας σε ολόκληρο το ομοσπονδιακό κράτος, δηλαδή σε όλες τις περιοχές, με άλλα δικά της (ομοσπονδιακά) όργανα (εκτελεστικά κλπ).
Συνεπώς ο λαός των σχετικά αυτόνομων περιοχών υπάγεται απ’ ευθείας σε δυο εξουσίες εκείνη της κεντρικής κυβέρνησης και εκείνη της περιοχής όπου κατοικεί. Οι εξουσίες αυτές κατά κανόνα δεν συγκρούονται. Τα περισσότερα κράτη είναι ενιαία π.χ. Γαλλία, Σουηδία, Ελλάς κ.α. Παραδείγματα ομοσπονδιακών κρατών είναι οι Η.Π.Α., Καναδάς, Αυστραλία, Ελβετία.
Ο κλασσικός τρόπος δημιουργίας του ομοσπονδιακού κράτους είναι δια της συνένωσης δυο ή περισσότερων κρατών υπό μια κοινή εξουσία ανεξάρτητη των εξουσιών κάθε κράτους τα οποία το απαρτίζουν (πχ ΗΠΑ, Ελβετία). Υπάρχει όμως και η περίπτωση δημιουργίας ομοσπονδιακού κράτους δια της αποσύνθεσης ήδη υφισταμένου ενιαίου κράτους (π.χ. Ρωσία, Βραζιλία). Το ομοσπονδιακό κράτος είναι πολύπλοκο και πολυδάπανο λόγω των πολλών κρατικών οργάνων και διαδικασιών που απαιτούνται για την λειτουργία του. Βασικές προϋποθέσεις σε κάθε ομοσπονδιακό κράτος είναι η ενότητα του μέσω του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ολόκληρη την επικράτεια του(δικαίωμα εγκατάστασης ιδιοκτησίας, πολιτικά δικαιώματα κλπ), του κοινού νομίσματος, των κοινών βασικών αρχών δικαίου και της απαγόρευση φυλετικών διακρίσεων. Στα ομοσπονδιακά κράτη δεν νοείται να διαχωρίζονται οι περιοχές που συνθέτουν το κράτος ή τα ανθρώπινα δικαιώματα με βάση φυλετικά κριτήρια ή, στην περίπτωση των ατομικών δικαιωμάτων, ανάλογα με την περιοχή που τυγχάνει να εισέρχεται ένας υπήκοος του κράτους.
Ο διαχωρισμός ενός ομοσπονδιακού κράτους σε περιφέρειες βασιζόμενες σε φυλετικά κριτήρια συνεπάγεται
α) την παραβίαση της απαγόρευσης φυλετικών διακρίσεων σύμφωνα με τους κανόνες του αναγκαστικού διεθνούς δικαίου που επιφέρει σύμφωνα με τη Συνθήκη της Βιέννης 1980 ακυρότητα οποιασδήποτε διεθνούς συμφωνίας που προβλέπει τέτοια παραβίαση και
β) τη δημιουργία πόλωσης μεταξύ των περιφερειών που απαρτίζουν το κράτος και τη δημιουργία κινδύνου αντιπαλότητας και προώθησης θεμάτων σε κάθε περιφέρεια πάνω σε εθνικιστικά κριτήρια μάλλον παρά κριτήρια που εξυπηρετούν το κράτος σαν σύνολο με αποτέλεσμα να δημιουργούνται διαχωριστικές παρά ενοποιητικές τάσεις, οι οποίες να διασπούν και ακόμη να ανεξαρτητοποιούν τις περιφέρειες.
Αυτά τα αρνητικά στοιχεία εντείνονται αν οι περιφέρειες είναι δυο όπως συνέβη με τη Τσεχοσλοβακία, η οποία τελικά χωρίστηκε σε δυο ανεξάρτητα κράτη έστω και αν δεν υπήρχαν τα επιπρόσθετα προβλήματα αναγκαστικού φυλετικού διαχωρισμού και αποκλεισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε οποιαδήποτε περιοχή. Εξάλλου η σύνθεση ενός ομόσπονδου κράτους με δυο μόνο ισότιμες περιοχές αποτελεί από μόνο του πρόβλημα λόγω της δυνατότητας κάθε περιφέρειας, ανεξάρτητα αν ο πληθυσμός της αποτελεί μειοψηφία στο σύνολο του κράτος, να μπλοκάρει από μόνη της τις αποφάσεις της κεντρικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Στην Κύπρο το προτεινόμενο ομοσπονδιακό κράτος θα απαρτίζεται (όπως ο όρος διζωνική εξυπακούει) από δυο μόνο περιφέρειες και θα κυβερνώνται από τις δυο κοινότητες Ε/Κ και Τ/Κ αντιστοίχως.
Τέτοιο πολιτειακό κατασκεύασμα δεν υπήρξε ούτε αναμένεται να υπάρξει άλλο ποτέ σε όλο τον κόσμο. Για να επιτευχθεί δε αυτό απαιτείται
α) δημιουργία περιοχών βάσει γεωγραφικού διαχωρισμού και κοινοτικών/φυλετικών διακρίσεων και
β) αποκλεισμός των πολιτικών δικαιωμάτων και της πρόσβασης στις δημόσιες υπηρεσίες με ίση μεταχείριση των μελών κάθε κοινότητας στην περιοχή που θα διοικείται από την άλλη κοινότητα.
Και οι δυο αυτές συνέπειες θα συγκρούονται με διεθνείς Συνθήκες Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που οπωσδήποτε θα συνεχίσουν να δεσμεύουν την Κύπρο. Βέβαια οι Τούρκοι ζητούν επιπρόσθετα να αποκλεισθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα εγκατάστασης και περιουσίας σε κάθε περιοχή σε σχέση με την κοινότητα της άλλης περιοχής.
Και τούτο διότι για την εξασφάλιση της δικοινοτικής μορφής της λύσης που θα συνεπάγεται διοίκηση της μιας από τις δυο περιοχές από τους Τ/Κ επιδιώκεται η πλειοψηφία των κατοίκων και της ακίνητης ιδιοκτησίας να είναι Τ/Κ πάνω σε μόνιμη βάση.
Ουσιαστικά οι Τούρκοι επιδιώκουν ένα εθνικό ξεκαθάρισμα στην περιοχή που θα διοικούν για να διαιωνίσουν την τουρκοποίηση της περιοχής αυτής ως πρόδρομο ανεξαρτητοποίησής τους ως κρατικής οντότητας για να μην πω και τουρκοποίηση της υπόλοιπης Κύπρου. Αυτή ήταν πάντοτε η Τουρκική επιδίωξη και πέτυχαν ουσιαστικά την υλοποίηση της με το Σχέδιο Ανάν. Ένα Σχέδιο που καταδίκασε ο Κυπριακός λαός αλλά που δυστυχώς συνεχίζουν ορισμένοι πολιτικοί να προσπαθούν να το επαναφέρουν αφού το τσιμεντώσουν.
Με τα δεδομένα λοιπόν της Κύπρου η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία θα πάσχει από τα εξής σοβαρά προβλήματα: Θα διαχωρίζεται το κράτος σε δυο περιοχές Ε/Κ και Τ/Κ που η κοινοτική διακυβέρνησή τους θα καταστήσει την Τ/Κ περιφέρεια ουσιαστικά ανεξέλεγκτη. Και τούτο λόγω
α) της διαχρονικής πολιτικής της Τουρκίας για ανεξαρτησία της Τ/Κ περιοχής,
β) της άρνησης της Τ/Κ πλευράς να υπαχθεί σε μια κεντρική κυβέρνηση με ευρείες εξουσίες σε ολόκληρο το ομοσπονδιακό κράτος και
γ) την απαίτηση της Τουρκικής πλευράς για λήψη των αποφάσεων της κεντρικής κυβέρνησης σε σχέση με όλα τα θέματα με τη σύμφωνη γνώμη της Τ/Κ περιφέρειας.
Οι Τουρκικές αυτές απαιτήσεις έγιναν ήδη αποδεκτές από την παρούσα κυβέρνηση. Συνέπεια αυτή της κατάστασης είναι ότι
α) οι έποικοι θα πολλαπλασιάζονται και νόμιμα και απεριόριστα λόγω του ελέγχου των βορείων συνόρων της Κύπρου από μία ανεξέλεγκτη Τ/Κ διοίκηση υποταγμένη στην Τουρκία,
β) οι Ε/Κ θα στερούνται βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τ/Κ περιφέρεια και
γ) θα καταλήξουμε σε νομιμοποίηση ουσιαστικής διχοτόμησης που θα οδηγήσει τελικά σε ένα ανεξάρτητο Τ/Κ κράτος που πολύ ευκολότερα παρά τώρα θα τύχει διεθνούς αναγνώρισης και που θα επεκτείνει την επιρροή του και στην υπόλοιπη Κύπρο.
Το σχέδιο Ανάν που διευκόλυνε τα Τουρκικά σχέδια και διέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία συντάχθηκε από την ομάδα των συνεργατών του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Στην ομάδα αυτή πρωταρχικό ρόλο διαδραμάτισε ως νομικός σύμβουλος για το σχέδιο ο Ελβετός Didier Pfirter.
Σε ένα άρθρο που δημοσίευσε το 2007[1] προ τιμή του φίλου του επίσης Ελβετού Προέδρου, τότε, του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κου Wildhaber παραδόξως, καταδικάζει το γεωγραφικό διαχωρισμό ξεχωριστών εθνικών ομάδων λέγοντας τα εξής:
«Από πλευράς ανθρωπίνων δικαιωμάτων ο γεωγραφικός διαχωρισμός δυο ξεχωριστών εθνικών ομάδων είναι εξαιρετικά προβληματικό εγχείρημα που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς επέμβαση με πολύ οδυνηρούς και δραστικούς τρόπους με τις ζωές και τα ανθρώπινα δικαιώματα του επηρεαζόμενου λαού.
Οποτεδήποτε αυτό συνέβηκε οι ζωές των θυμάτων κατεστράφησαν σε ουσιαστικό βαθμό και μόνο τα παιδιά τους ή άλλοι απόγονοι τους μπόρεσαν λίγο πολύ να αναπτύξουν ρίζες κάπου αλλού. Κάτω από ομαλές συνθήκες φαίνεται κυριολεκτικά αδύνατο να βρεθεί ένα νόμιμο δημόσιο συμφέρον που θα ήταν αρκετά ισχυρό για να δικαιολογήσει μια τέτοια δραστική επέμβαση στα ανθρώπινα δικαιώματα.»
Βέβαια στη συνέχεια ο κ. Pfirter προσπαθεί να δικαιολογήσει το ρόλο του στο σχέδιο Ανάν που κατέληξε στην υιοθέτηση ενός τέτοιου γεωγραφικού φυλετικού διαχωρισμού και παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων λέγοντας ότι βρήκε την κατάσταση στην Κύπρο με προϋπάρχοντα γεωγραφικό διαχωρισμό των δυο κοινοτήτων που ήταν αποτέλεσμα βίας και παραβίαζε ήδη τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και γι’ αυτό προσπάθησε όσο ήταν δυνατό να συμβιβάσει μέσα στο σχέδιο τα ασυμβίβαστα.
Υπενθυμίζω πάλιν εδώ την κατάρρευση της διζωνικής ομοσπονδίας της Τσεχοσλοβακίας που ήταν διαμελισμένη σε δυο περιφέρειες που κατοικούντο από Τσέχους και Σλοβάκους αντιστοίχως. Η κατάρρευση επήλθε μόλις έφυγε το κομμουνιστικό σύστημα που επιβαλλόταν από τη Σοβιετική Ένωση δια της βίας και επενεργούσε σαν ενοποιητικό στοιχείο. Σημειώνω εδώ ότι μετά την απελευθέρωση της από το κομμουνιστικό καθεστώς και παρόλο που τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως της ελεύθερης εγκατάστασης, ιδιοκτησίας και πολιτικών δικαιωμάτων ήταν κατοχυρωμένα βάσει τη Ευρωπαϊκής σύμβασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων την οποία η Τσεχοσλοβακία επικύρωσε, η κατάρρευση του ομόσπονδου κράτους δεν αποφεύχθηκε. Και τούτο οφειλόταν απλώς στη διπεριφερειακή φύση του κράτους και στο γεωγραφικό de facto διαχωρισμό των δυο εθνικών ομάδων. De facto γεωγραφικός διαχωρισμός εθνικών ομάδων υπάρχει και στο Βέλγιο που γι’ αυτό και μόνο τον λόγο κινδυνεύει να διαλυθεί.
Η χώρα αυτή είναι μεν ομόσπονδο κράτος άλλα παρά την εκ των πραγμάτων διαίρεση σε περιφέρειες που κατοικούνται από διαφορετικές εθνικές κοινότητες το Σύνταγμα διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα χωρίς φυλετικές διακρίσεις όπως ορισμένοι στην Κύπρο εκ του πονηρού διατείνονται.
Στο Βέλγιο υπάρχει ελευθερία εγκατάστασης και ιδιοκτησίας όλων των Βέλγων σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας.
Χρήσιμη είναι και η αναφορά στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Το πρόβλημα είναι γνωστό. Υποτίθεται ότι δόθηκε λύση σ’ αυτό με τη συμφωνία Dayton στις Η.Π.Α. Η λύση στηριζόταν και προέβλεπε διαχωρισμό και ξεχωριστά δικαιώματα των τριών εθνικών ομάδων του πληθυσμού δηλ. των Σέρβων, των Βοσνίων και των Κροατών. Κατοχύρωνε συνεταιρική και εκ περιτροπής διακυβέρνηση της χώρας με βάση εθνικιστικά και φυλετικά κριτήρια.
Μέχρι σήμερα η λύση αυτή δεν λειτουργεί. Διατηρείται επιφανειακά και τυπικά λόγω της παραμονής των ευρωπαϊκών στρατευμάτων που βρίσκονται εκεί για την υλοποίηση της λύσης. Η ένταση υπάρχει, η δυσλειτουργία συνεχίζεται και μόλις φύγουν τα στρατεύματα αναμένεται ότι το όλο πολιτειακό κατασκεύασμα θα καταρρεύσει.
Εδώ αξίζει να αναφέρουμε τι έγραψε η νομικός σύμβουλος Gro Nystuen που έλαβε μέρος στις σχετικές διαπραγματεύσεις στο Dayton για την εν λόγω λύση.[2] Επαναλαμβάνω επί λέξει το σχετικό κείμενο της με δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.
«Στις διαπραγματεύσεις αναφορικά με τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, οι υπεύθυνοι-μεσολαβητές είχαν την τάση να θεωρούν τις προοπτικές κατάληξης σε μια πολιτική διευθέτηση, τόσο σημαντικές που μια ενδελεχής νομική ανάλυση των πτυχών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στα Συντάγματα της χώρας αυτής δεν διεξάχθηκε. Κατά το χρόνο των διαπραγματεύσεων, ειδικότερα λόγω της αποτυχίας της διευθέτησης 18 μήνες προηγουμένως, θεωρήθηκε ως πολύ επικίνδυνο να εγερθούν ανησυχίες σχετικά με την εθνικιστική διάκριση που θα συμπεριλαμβανόταν στο συνταγματικό σύστημα. Υπήρχε ο φόβος ότι αυτό από μόνο του θα μπορούσε να καταστρέψει τις προοπτικές για μια συμφωνία. Βλέποντας όμως πίσω και σαν ένα μάθημα που πήραμε φαίνεται ξεκάθαρα ότι θα ήταν καλύτερη λύση να ακολουθήσουμε τις παραμέτρους του διεθνούς δικαίου κάνοντας την εθνικιστική ισορροπία του συστήματος προσωρινή. Αυτό θα επέτρεπε μια πολιτική εξέλιξη στη Βοσνία που τελικά θα μπορούσε να κατευθυνθεί προς μια πολιτική ενοποίηση παρά όπως αποδείχθηκε ένα τσιμέντωμα της αρχικής πολιτικής της διάσπασης και αποσύνθεσης.»
Και συνεχίζει η εν λόγω νομικός: «Η απροθυμία να εξεταστούν αυτά τα θέματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε σχέση με την συμφωνία ειρήνης του Dayton είχε σαν αποτέλεσμα ένα νομικό πλαίσιο που είναι ασυμβίβαστο με το διεθνές δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και που πράγματι κατακρίθηκε γι’ αυτό το λόγο. Αλλά ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι είχε σαν αποτέλεσμα ένα πλαίσιο που εμποδίζει μια πολιτική εξέλιξη προς τη κατεύθυνση ενός γνήσιου πολυεθνικού συστήματος, το συνταγματικό σύστημα διασφαλίζει ότι η προσήλωση στην εθνικότητα θα παραμείνει ουσιαστικό στοιχείο για κάθε πρόσωπο και για κάθε πολιτικό κόμμα στη Βοσνία στο προβλεπτό μέλλον. Η προσήλωση στην εθνικότητα θα είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από τα πολιτικά επιχειρήματα για σχεδόν κάθε πολιτικό θέμα. Η συνεχής διάσπαση θα επικρατεί.
Το συμπέρασμα αυτού του βιβλίου» καταλήγει η εν λόγω συγγραφεύς «είναι συνεπώς ότι είναι καλύτερα να τυγχάνουν χειρισμού τα ενδεχόμενα προβλήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε διαπραγματεύσεις για την ειρήνη μάλλον παρά να αγνοούνται. Έστω και αν ακόμη είναι δελεαστικό βραχυπρόθεσμα να παραγνωρίζονται ενδεχόμενα επίμαχα ζητήματα σχετιζόμενα με ανθρώπινα δικαιώματα, υπάρχει μεγαλύτερη ελπίδα επίτευξης πλήρους εφαρμογής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μακροπρόθεσμα αν τα θέματα αυτά τυγχάνουν χειρισμού με ανοικτό και συστηματικό τρόπο. Επίσης είναι προτιμότερο να καταλήγεις σε συμφωνίες που περιέχουν προσωρινές επεμβάσεις σε ανθρώπινα δικαιώματα μάλλον παρά να συμφωνείς σε διευθετήσεις στις οποίες αυτά τα θέματα δεν έτυχαν προσοχής και συνεπώς συνιστούν μόνιμες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως έγινε με τη συμφωνία Dayton».
Είναι για αυτό που πρέπει να προτάξουμε επιτέλους τις αρχές της Ε.Ε. όπου ανήκει και η Κύπρος δηλαδή την ελευθερία, τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου προς όφελος όλων των κατοίκων της Κύπρου.
Μόνο με βάση τις αρχές αυτές μπορεί να υπάρξει ένα ενωμένο κυπριακό κράτος όπου όλοι οι κάτοικοι θα απολαμβάνουν τα ίδια ανθρώπινα δικαιώματα ανεξάρτητα με την περιοχή που εισέρχονται και ανεξάρτητα από την εθνική τους καταγωγή.
Αν οι αρχές αυτές θα υιοθετηθούν θα έχουν σαν αποτέλεσμα να φέρουν μαζί όλες τις εθνικές κοινότητες για να συνεργαστούν για το κοινό συμφέρον της Κύπρου αντί να ανταγωνίζεται η μια την άλλη και να κατευθύνονται από εθνικά ελατήρια ή φιλοδοξίες. Αυτό είναι που ισχύει σε όλα τα δημοκρατικά κράτη. Επίσης μόνο με βάση τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ανάφερα θα αποφευχθεί ο πολλαπλασιασμός των εποίκων και η διχοτόμηση πάνω σε νόμιμη μόνιμη βάση.
Βέβαια υπάρχει και το επιχείρημα: είναι τώρα πια δυνατόν να αλλάξει η πολιτική μας ηγεσία κατεύθυνση και να ζητά την εφαρμογή των εν λόγω αρχών;
Eίναι γεγονός ότι το ομοσπονδιακό διζωνικό δικοινοτικό κράτος έγινε αποδεκτό πριν πολλά χρόνια από την πολιτική μας ηγεσία και συνεχίζει η αποδοχή αυτή από τον παρόντα Πρόεδρο της Δημοκρατίας παρόλο ότι μεσολάβησαν τέτοια γεγονότα που άλλαξαν ριζικά τις πραγματικές και πολιτικές συνθήκες έτσι που να επιβάλλουν αλλαγή της πολιτικής μας στο θέμα αυτό Τα γεγονότα αυτά ήσαν βασικά τα εξής:
(α) η ανακήρυξη του ψευδοκράτους το 1983 από τους Τ/Κ, (β) η έναρξη ισχύος της συνθήκης της Βιέννης του 1980 που προβλέπει για την ακυρότητα διεθνών συμφωνιών που είναι αντίθετες με κανόνες του αναγκαστικού δικαίου όπως εκείνους που είναι ασυμβίβαστοι με τη λύση για την οποία μιλούμε,
(γ) η καταδίκη της Τουρκίας από το ΕΔΑΔ για συνεχείς και μαζικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων,
(δ) οι προτάσεις των Τ/Κ στις δικοινοτικές συνομιλίες που απομακρύνονται από την παραδοσιακή έννοια του ομόσπονδου κράτους και στηρίζουν μάλλον περισσότερο την έννοια της συνομοσπονδίας, τη συνεργασία δηλαδή δυο ανεξαρτήτων κρατών,
(ε) η απόρριψη από το λαό του σχεδίου Ανάν ο πυρήνας του οποίου ήταν η έννοια της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και
(στ) φυσικά η ένταξη μας στην Ε.Ε., η οποία προϋποθέτει και απαιτεί το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που περιλαμβάνουν τις δημοκρατικές αρχές διακυβέρνησης και την απαγόρευση φυλετικών διακρίσεων.
Η λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομόσπονδης κυπριακής πολιτείας υιοθετήθηκε, λόγω και της δικής μας πολιτικής στο θέμα αυτό, σε ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και άλλων διεθνών οργανισμών.
Δυστυχώς αντί οι πολιτικές μας ηγεσίες να αναπροσαρμόζουν τις επιδιώξεις τους σύμφωνα με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις άλλες αρχές του διεθνούς δικαίου επέμεναν στη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.
Όμως παρά την παραχώρηση αυτή οι Τούρκοι για 35 ολόκληρα χρόνια επεδίωκαν ακόμα χειρότερη λύση για την Κύπρο, μια λύση που θα εξυπηρετούσε αποκλειστικά τα συμφέροντα της Τουρκίας.
Έστω και τώρα όμως πιστεύω ότι μεταξύ νομιμοποίησης της διχοτόμησης- που όπως εξήγησα προηγουμένως θα επέλθει οπωσδήποτε με την παρούσα πολιτική- και της εφαρμογής των αρχών της Ε.Ε. δεν βλέπω γιατί οι ξένοι να μπορούν λογικά να αντιτάξουν την πρώτη πορεία αντί της δεύτερης. Έχω τη γνώμη ότι θα προτιμούσαν να μη δεχτούν στην οικογένεια τους ένα κράτος διαμελισμένο βάσει φυλετικών διακρίσεων. Αυτό βέβαια προϋποθέτει και μια από μέρους μας αλλαγή πολιτικής, μια αγωνιστική στρατηγική και πολλές προσπάθειες.
Οι Τούρκοι θα το δεχτούν; Οι Τούρκοι δεν δέχονται ούτε κράτος ενοποιημένο με βάση αρχές ούτε καν τις αρχές της Ε.Ε. Συνεπώς επειδή οι θέσεις τους είναι αδιάλλακτες και καταστρεπτικές για την πατρίδα μας έχουμε τουλάχιστον υποχρέωση να υπερασπίσουμε τον κυπριακό λαό με ασπίδα τις αρχές της Ε.Ε. Και να προσπαθήσουμε να πείσουμε τους ξένους για την ορθότητα των επιδιώξεων μας αφού τους ενημερώσουμε για τις απαράδεκτες θέσεις των Τούρκων κάτι που δεν έγινε αποτελεσματικά από την πολιτική μας ηγεσία.
Η συνεχής δε αρνητική Τουρκική στάση σε σχέση μάλιστα με από μέρους μας παραχωρήσεις πέρα ακόμη και από τις αρχές που ανάφερα, που συνεχίζει μέχρι σήμερα δίνει την ευκαιρία στην πολιτική μας ηγεσία να εκθέσει την Τουρκία ως κατέχουσα μια ευρωπαϊκή χώρα για 35 χρόνια ως παραβιάζουσα τα ανθρώπινα δικαιώματα και ως επιδιώκουσα μια λύση που να διχοτομεί την Κύπρο δίνοντας έτσι σε μας το δικαίωμα να επανέλθουμε στη διεκδίκηση αρχών και αξιών πάνω στις οποίες να στηρίζεται η λύση του προβλήματος μας. Η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία καταστρατηγεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και αποτελεί σίγουρη συνταγή για καταστροφή της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Κυπριακού Ελληνισμού. Πρέπει να την αποτρέψουμε.
Σε αυτή την προσπάθεια πρέπει όλοι μας να στρατευθούμε. Το χρωστούμε στους νεκρούς ήρωες μας, στα παιδιά μας, στις επόμενες γενιές, στην πατρίδα μας.
* Ο δικηγόρος Λουκής Γ. Λουκαΐδης είναι τέως Δικαστής του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου
Πηγη: http://www.newstrap.gr/main/text.asp Σάββατο 19/12/09
Rubrik: Geopolitik/Γεωπολιτικη
19.12.09
Λουκής Λουκαϊδης
Ετικέτες Εξωτερική Πολιτική
