Μια αναδρομή στο πολιτικό βιβλίο. Από το βιβλίο της υπό διωγμό Αριστεράς του ’50-’60, στις μεταφράσεις της φυλακής και της εξορίας τον καιρό της χούντας και τις αναζητήσεις της μεταπολίτευσης, στην υποχώρηση του ’80, την ήττα του ’90, και τα νέα σκιρτήματα και το αβέβαιο
μέλλον της νέας χιλιετίας.
Το πολιτικό βιβλίο στην Ελλάδα έχει περάσει διάφορες και διαφορετικές φάσεις ανάλογα με την συγκεκριμένη οικονομική και πολιτική κατάσταση που επικρατούσε και τις μεταβολές της ελληνικής κοινωνίας – και η οποία σε συνδυασμό με τις διεθνείς πολιτικές εξελίξεις – διαμόρφωνε
την κίνηση των ιδεών στη χώρα με κύριο μέσο διακίνησής
Από μακριά εντυπωσιάζει με το μέγεθος και το σχήμα του, τις καμπύλες επιφάνειες και τους επιβλητικούς αναλημματικούς τοίχους. Από κοντά όμως η εικόνα είναι απελπιστική. Το Αρχαίο Θέατρο της Δωδώνης αυτοκαταστρέφεται, καθώς η τοπική ασβεστολιθική πέτρα με την οποία κατασκευάστηκε τρίβεται και διαλύεται. Προβλήματα όμως συναντά και ο δύσκολος αγώνας που έχουν ξεκινήσει οι υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού για την αναστροφή αυτής της κατάστασης. Η πρώτη κερκίδα του θεάτρου στην οποία έγιναν πιλοτικά οι δραστικές επεμβάσεις στερέωσης και αποκατάστασης του μνημείου ολοκληρώθηκε, αλλά οι παρατηρήσεις είναι πολλές όσον αφορά τη συνέχιση του έργου. Ο λόγος; Αισθητικός.
Ψεύτικος- όπως και είναι άλλωστε- φαντάζει ο τεχνητός λίθος που χρησιμοποιήθηκε για την αποκατάσταση των κατεστραμμένων εδωλίων αυτής της κερκίδας. Τόσο ώστε στην προχθεσινή συνεδρίαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ) να ζητηθούν ορισμένες αισθητικές επεμβάσεις. Η λάξευση αυτού του τεχνητού λίθου είναι το κυριότερο, ενώ ζητούμενο είναι και η καλύτερη χρωματική προσαρμογή στο αυθεντικό υλικό. Το αποτέλεσμα όμως θα κριθεί εκ νέου στο ΚΑΣ ώστε να υπάρχει βεβαιότητα για το εγχείρημα. Τότε μόνο το έργο θα προχωρήσει και στις υπόλοιπες κερκίδες, που συνολικά είναι εννέα! Με την ελπίδα πάντα ότι η πατίνα του χρόνου θα λειτουργήσει κι αυτή υπέρ του μνημείου.
«Σε τέτοια έργα δεν βιαζόμαστε, πρέπει να λαμβάνουμευπόψη όλες τις παραμέτρους» ανέφερε χαρακτηριστικά η γενική γραμματέας του ΥΠΠΟ κυρία Λίνα Μενδώνη, η οποία μάλιστα είχε επισκεφθεί τον περασμένο Απρίλιο τη Δωδώνη ως επικεφαλής κλιμακίου του ΚΑΣ. «Το μνημείο είναι σε τραγικήκατάσταση. Τα εδώλιά του είναιρηγματωμένα και παρατοποθετημένα,το ίδιο και οι λίθοι επάνω στους οποίους εδράζονται » λέει εξάλλου ο έφορος Αρχαιοτήτων Ιωαννίνων κ. Κ. Ζάχος, ο οποίος επισημαίνει ότι κατά την προηγούμενη αναστήλωση δεν είχε γίνει εξυγίανση αυτής της έδρασης, ούτε καν υπήρχε αρχείο των επεμβάσεων εκείνων. Ετσι τώρα αντιμετωπίζονται όλα από την αρχή.
«Το καλό είναι ότι ο φυσικός βράχοςβρίσκεται πολύ ψηλά, έτσι δεν μεσολαβούν επιχώσεις» προσθέτει ο κ. Ζάχος. «Οι αρχαίοι όταν έφτιαχναντο κοίλο ξήλωναν αυτόν τον ηπειρωτικό ασβεστόλιθο που εξορύσσεταικατά στρώσεις και τον ξαναχρησιμοποιούσανστην κατασκευήτου θεάτρου.Εχουμε βρει μάλιστασε κάποια σημεία και τα σημάδιααπό τα εργαλεία τους».
Το νέο τεύχος χωρίζεται σε τρία κύρια τμήματα. Η πρώτη ενότητα με τίτλο "Οι συνομιλίες της Βαρκελώνης» περιλαμβάνει δύο διαλέξεις του Τάκη Φωτόπουλου στη Βαρκελώνη την περασμένη άνοιξη, με την ευκαιρία του εορτασμού των εκατό ετών CNT. Η πρώτη ομιλία εξετάζει Περιεκτική Δημοκρατία ως ένα πολιτικό σχέδιο για μια νέα ελευθεριακή σύνθεση, ενώ η δεύτερη ομιλία συμπληρώνει την πρώτη με την περιγραφή της μεταβατικής στρατηγικής προς την Περιεκτική Δημοκρατία και κριτική αξιολόγηση των παλαιών και των νέων στρατηγικών μετάβασης.
Η δεύτερη ενότητα, με τίτλο "Η παρούσα παγκόσμια τάξη και τις εναλλακτικές λύσεις του" περιλαμβάνει ένα άρθρο του John Sargis σχετικά με το τέταρτο του Ιουλίου Ημέρα της Ανεξαρτησίας Αυταπάτη, στην οποία εξετάζει την Αμερική το παρελθόν και το παρόν σε σχέση με την ιδεολογία της 4 ης Ιουλίου και το προοπτικές για το μέλλον. Στη συνέχεια, ένα άρθρο σε μια άλλη πτυχή της παρούσας παγκόσμιας τάξης: το Σιωνιστικό αντίδραση της διεθνούς αντίστασης κατά της Νέας Τάξης, με τη μορφή της δολοφονικής επίθεσης εναντίον ακτιβιστών που προσπαθούν να σπάσουν την παράνομη ισραηλινή εμπάργκο της Γάζας. Η ενότητα κλείνει με ένα άρθρο σχετικά με τους περιορισμούς της οικονομίας της αγοράς και κρατισμού Σχεδιασμός και η ανάγκη για ένα δημοκρατικό προγραμματισμό, στο πλαίσιο μιας Συνομοσπονδιακής Περιεκτικής Δημοκρατίας.
Ο Τούρκος νομπελίστας Ορχάν Παμούκ βλέπει ένα από τα όνειρά του να γίνεται πραγματικότητα. Μέχρι το καλοκαίρι, μαζί με πολλούς αναγνώστες του, θα διαβεί την πύλη ενός κτιρίου στη γειτονιά Τσουκούρτσουμα της Κωνσταντινούπολης, το οποίο θα στεγάζει το δικό του «Μουσείο της Αθωότητας». Γεμάτο αντικείμενα που σημαδεύουν τη ζωή ενός ερωτευμένου, όπως γόπες από τσιγάρα, θα είναι το μουσείο του νομπελίστα Γεμάτο αντικείμενα που σημαδεύουν τη ζωή ενός ερωτευμένου, όπως γόπες από τσιγάρα, θα είναι το μουσείο του νομπελίστα Το μουσείο ξεπήδησε, κυριολεκτικά, μέσα από τις σελίδες του ομώνυμου βιβλίου του. Κυκλοφορεί στα ελληνικά τα Χριστούγεννα από την «Ωκεανίδα» (μτφρ. Στέλλα Βρετού). Η ιδέα για το μυθιστόρημα γεννήθηκε όταν ο Παμούκ σκεφτόταν ν' ανοίξει το παλαιοπωλείο καθημερινών αντικειμένων «Το Μουσείο της Αθωότητας» στην Κωνσταντινούπολη. Οσο συνέλεγε παλιά πράγματα γι' αυτό, πήρε την απόφαση να αφηγηθεί λογοτεχνικά τη ζωή ενός ανθρώπου μέσα ακριβώς από τα αντικείμενα της καθημερινότητάς του. Ενας τριαντάχρονος και ο έρωτάς του για τη δεκαοκτάχρονη ξαδέλφη του κυριαρχεί στο βιβλίο. Τα αντικείμενα που σημαδεύουν την καθημερινή ζωή του ερωτευμένου αποτελούν και τα εκθέματα του αληθινού μουσείου στην Κωνσταντινούπολη: οι 4.500 γόπες από τα τσιγάρα που κάπνισε η αγαπημένη του, τα σκουλαρίκια της, τσάντες, γκαζόζες, ταπεινά μικροαντικείμενα, που «μιλούν» εν τέλει για την ψυχή των πραγμάτων, τη μνήμη, την αγάπη και τον χρόνο που περνά.
Τόσο το βιβλίο όσο και το πραγματικό «Μουσείο της Αθωότητας» είναι αφιερωμένα στη μνήμη ενός κορυφαίου Τούρκου συγγραφέα, του Αχμέτ Χαμντί Τανπινάρ (1901-1962), που επηρέασε όσο λίγοι τη γραφή του νομπελίστα. Στον Παμούκ οφείλεται και η επαναφορά του παραγνωρισμένου συγγραφέα στο προσκήνιο με τη δημιουργία κι ενός ετήσιου λογοτεχνικού φεστιβάλ προς τιμήν του. Είναι το «Istanbul Tanpinar Literary Festival», που εγκαινιάστηκε πριν από λίγες μέρες. Ο Ορχάν Παμούκ αποκαλεί μοντερνιστικό αριστούργημα και «καλύτερο βιβλίο που έχει γραφτεί για την Κωνσταντινούπολη» το μυθιστόρημα του Τανπινάρ «Α Mind at Peace». Εκτυλίσσεται στη διάρκεια ενός εικοσιτετραώρου, όπως και ο «Οδυσσέας» του Τζέιμς Τζόις, την παραμονή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μία από τις καινοτόμες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ είναι και η συμμετοχή 23 νέων συγγραφέων που διασχίζουν με τρένο βαλκανικές πόλεις, όπως η Λιουμπλιάνα, το Βουκουρέστι και το Σαράγεβο, για να επανασυνδέσουν, νοερά, περιοχές που διαχωρίστηκαν από την πολιτική και την αιματοχυσία. Ανάμεσα στους συγγραφείς είναι και ο Τζαν Εργιουμλού, το πρόσφατο βιβλίο του οποίου έχει ελληνικό θέμα. Λέγεται «Teardrops of Chios» («Τα δάκρυα της Χίου») και αναφέρεται στη «σφαγή της Χίου», την οποία αποκαλεί ξεκάθαρα γενοκτονία των Ελλήνων από τους Οθωμανούς. «Οι Τούρκοι είναι αμνήμονες», λέει στον «Γκάρντιαν». «Τους πίεσαν να ξεχάσουν ότι όλοι έχουμε διαφορετικούς προγόνους για να ισχυροποιηθεί η ιδέα ενός ενιαίου κράτους μετά την πτώση της αυτοκρατορίας στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου». Την ίδια διάθεση επαναξέτασης της Ιστορίας έχουν κι άλλοι Τούρκοι συγγραφείς, όπως και ο Γιγκίτ Μπένγκρι, που αποκαλεί τον τουρκικό εθνικισμό «κατασκεύασμα, χωρίς βαθιές ρίζες».
Πέθανε πλήρης ημερών ο ανθρωπολόγος Κλοντ Λεβί-Στράους
Πέθανε πλήρης ημερών ο ανθρωπολόγος Κλοντ Λεβί-Στράους Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2009 www.enet.gr Απεβίωσε σήμερα σε ηλικία 100 ετών ο μεγάλος Γάλλος ανθρωπολόγος ερευνητής Κλοντ Λεβί-Στράους, όπως ανακοινώθηκε στο Παρίσι από τον εκδοτικό οίκο «Πλον». Ο Λεβί-Στράους γεννήθηκε το 1908 στις Βρυξέλλες. Με το έργο του, που για την Ανθρωπολογία θεωρείται "κλασσικό" επηρέασε γενιές ερευνητών, θέτοντας κυριολεκτικά τα σύγχρονα "θεμέλια" της Επιστήμης του. Το 1955 δημοσιεύτηκε το σπουδαιότερο έργο του, οι "Θλιμένοι Τροπικοί". Πρόκειται για την αυτοβιογραφία του, γραμμένη με ύφος διανοουμένου. Συγκαταλέγεται, ομολογουμένως, στα "μεγάλα βιβλία" του περασμένου αιώνα. Δίδαξε στο "Κολέγιο της Γαλλίας", ένα από τα πιο φημισμένα γαλλικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, από το 1959 μέχρι και το 1982. Στη Γαλλική Ακαδημία εξελέγη ισόβιο μέλος το έτος 1973. Πέρυσι, στις 28 Νοεμβρίου, εόρτασε τα 100α γενέθλιά του. "Πέθανε ένας από τους μεγαλύτερους εθνολόγους όλων των εποχών, ο δημιουργός της σύγχρονης ανθρωπολογίας, ένας ακούραστος ανθρωπιστής", δήλωσε ο Γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί, μιλώντας για τον Κλοντ Λεβί-Στράους.
Τι οφείλουν η Ευρώπη και ο υπόλοιπος κόσμος στην Ελλάδα
του Ιωάννη Κεσίσογλου*
Ο μοναδικός χάρτης του 16ου αιώνα του Τούρκου ναυάρχου Πιρι Ρέϊς, τον οποίο τον έφτιαξε βάσει των ελληνικών χαρτών της εποχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου, είχε όχι μόνο την Αμερική, η οποία τότε είχε μόλις ανακαλυφθεί από την ανθρωπότητα, αλλά είχε και Ανταρκτική, η οποία δεν είχε ανακαλυφθεί έως τότε από την ανθρωπότητα. Όλα αυτά δηλώ¬νουν τις διευρυμένες γνώσεις των αρχαίων Ελλήνων. Οι Αζτέκοι, οι Μάγια και οι Ίνκας έχουν αυτό το κοινό στην μυθολογία τους λευκοί άνθρωποι με γένια έφτασαν από την Ανατολή πάνω στα πλοία τους, τους έμαθαν πολλά πράγματα, τους εκπαίδευσαν και μετά έφυγαν. Οι Αμερικανοί και οι Βραζιλιάνοι επιστήμονες θεωρούν, ότι το 14ο αι. π.Χ. οι Μυκηναΐοι διέσχισαν τον Ατλαντικό Ωκεανό και έφτασαν στην Αμερική. Ο γνωστός Έλληνας ιατρός Ιπποκράτης έβαλε τα θεμέλια της σύγχρονης παραδοσιακής ιατρικής, χρησιμοποιούσε ευρέως τις μεθόδους φυτοθεραπείας και, όπως έγινε πρόσφατα γνωστό, είχε κάνει και κρανιοτομές, ενώ ο ιατρικός του όρκος έως και σήμερα παραμένει κατά λέξη υπόδειγμα καλής συμπεριφοράς και ηθικής των ιατρών όλου του κόσμου. Οι ανακαλύψεις των Ελλήνων στον τομέα της ιατρικής, των μαθηματικών, της φυσι¬κής, της αστρονομίας, γεωγραφίας, μηχα¬νικής, πολεοδομίας, αρχιτεκτονικής, του θεάτρου, όπως και στη μυθολογία, στο κρατικό σύστημα και στη θρησκεία, που κληρονόμησαν και συμπλήρωσαν οι Ρω¬μαίοι, θεωρούνταν απόλυτες και αναμφι¬σβήτητες στην Ευρώπη μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα μ.Χ. Η Ρώμη με το δικό της τρόπο αποδέχθηκε τον πολιτισμό της Ελλάδας, από μόνη της εθελοντικά ελληνοποιήθηκε, ενώ το εξε¬ρευνητικό πνεύμα των Ελλήνων είχε επη¬ρεάσει γενικώς τους Ρωμαίους και τους είχε αλλάξει τον τρόπο ζωής. Όλες οι αριστοκρατικές οικογένειες θεωρούσαν απαραίτητο να έχουν Έλληνα δάσκαλο, ώστε ένας μορφωμένος πολίτης, κατά την γνώμη τους, έπρεπε να μιλάει άπταιστα την Ελληνική γλώσσα, η οποία απλώθηκε σε όλο τον γνωστό μέχρι τότε κόσμο από τον Ατλαντικό έως τις Ινδίες. Μετά την πτώση της αυτοκρατορίας του Μέγα Αλέξανδρου στη Ρόδο δημιουργήθηκε κρατικός φορέας, ενώ οι Ροδίτες, λαός ειλικρινά αφοσιωμένος στις συνταγματικές αρχές, επεξεργάστηκαν τη δική τους ναυτική νομοθεσία, η οποία στη συ¬νέχεια χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τους Ρωμαίους μετά την κατάκτηση από αυτούς του νησιού. Και είναι γνωστό ότι η σύγχρονη παγκόσμια νομοθεσία, βασισμένη στο Ρωμαϊκό Δίκαιο, προέρχεται και είναι συνέχεια της νομοθεσίας της Ρόδου. Ο μέγας αυτοκράτορας της Ρώμης, ο Ιούλιος Καίσαρας πάντα παραδειγματιζόταν από τους έξυπνους και ευφυείς Έλληνες, οι οποίοι πάντα τον ακολουθούσαν και μαζί τους έπαιρναν και άλλους η δύναμη τους ήταν όχι λιγότερη από τη δύναμη του ιδίου του Καίσαρα. Η ακτινοβολία της Ελλάδας δεν μειώθηκε ούτε κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής εξουσίας, ούτε έσβησε με την πτώση της Ρώμης. Ο αραβικός κόσμος είχε αφομοιώσει επίσης πολλές γνώσεις, που πήρε από τους Έλληνες, τις οποίες τις χρησιμοποίησε στη συνέχεια πρακτικά και έπειτα τις καθιέρωσε στον γραπτό λόγο. Όλα αυτά τα έχουν επισημάνει οι σταυροφόροι κατά την περίοδο των Σταυροφοριών και τα αναφέρουν με έκπληξη και θαυμασμό. Ο μεγάλος πλούτος της Ελληνικής γλώσσας και οι αφθονία των λέξεων, μέχρι σήμερα εκπλήσσει όχι μόνο τους αρχάριους, αλλά και τους ειδι¬κούς γλωσσολόγους. Η Ελληνική γλώσσα έγινε η γλώσσα του Χριστιανισμού, επειδή οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που δέχθηκαν το κήρυγμα του Χριστού και το διέδωσαν στη συνέχεια σε όλη τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και στις γειτονικές χώρες. Η Αγία Γραφή, δηλαδή η Καινή Διαθήκη του Ευαγγελίου - ο Ευαγγελισμός, τα διδάγματα των Αποστόλων, η Αποκάλυψη του Ιωάννη ήταν γραμμένα και διαδόθηκαν στην ελληνική γλώσσα. Στους πρώτους 5 αιώνες της Χριστιανοσύνης όλες οι θεολογικές διαφορές επιλύονταν μόνο στην ελληνική γλώσσα. Ο Χριστιανικός κόσμος εξαρ¬χής απαρτιζόταν κυρίως από τον κόσμο της ελληνικής γλώσσας, της ελληνικής ορολογίας, των ελληνικών ιδεών, των ελληνικών φιλοσοφικών κατηγοριών. Μαζί με τη γλώσσα ήρθαν και άλλα αγαθά, ξεχώρισαν οι αξίες της ελληνικής ύλης και του πνεύματος, του σώματος και της ψυχής, τα οποία μεταφέρθηκαν σε χριστιανική συνείδηση και συμπεριλήφθηκαν σε χριστιανικά αισθήματα. Με αποτέλεσμα ο ιουδαϊκό-χριστιανικός κόσμος να μάθει την ελληνική γλώσσα και να αφομοιώσει τις ελληνικές φιλοσοφικές κατηγορίες, δίνοντας τες νέες αξίες, καινούργιο νόημα και σημασία. Κάθε χρόνο, ακόμα από τα παλιά χρόνια, μία μέρα πριν το Ελληνορθόδοξο Πάσχα, συμφωνά με το Παλαιό Ημερολόγιο, το Μεγάλο Σάββατο στα Ιεροσόλυμα, στο ναό του Παναγίου Τάφου του Κυρίου, συντελείται ένα από τα Θεϊκά θαύματα. Στη μία η ώρα αρχίζει η λιτανεία και στη συνέχεια ο Έλληνας Πατριάρχης των Ιεροσολύμων, στο εσωτερικό του ναού του Πανάγιου Τάφου, στο κουβούκλιο, προσεύχεται - διαβάζει ειδική προσευχή και τότε ξαφνικά εμφανίζεται μία αστραφτερή κυματοειδής λάμψη του φωτός -και γαλάζια φωτάκια διαχέονται στο εσωτερικό του ναού και ανάβουν την ελληνική λαμπάδα. Αυτό το Φως μόνο στο πρώτο 15λετττο δεν μας καίει, διότι η γλώσσα της φλόγας του είναι κρύα. Το μυστήριο αυτό γίνεται μόνο από τον Έλληνα Πατριάρχη. Και την ίδια μέρα το Άγιο Φως μεταφέρεται σε κάθε γωνιά του χριστιανικού κό¬σμου. Στην Βυζαντινή αυτοκρατορία του 4-6 αι. μ.Χ. ζούσαν 64 εκ. άνθρωποι, ενώ ο πλη¬θυσμός της Κίνας περιλάμβανε περίπου 20 εκατομμύρια, της Αγγλίας - γύρω στα 5 εκατομμύρια. Το μισό του παγκοσμίου χρυσού εκείνα τα χρόνια βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη. Αυτή η μοναρχία διαμορφώθηκε σε ισχυρό σύστημα, το οποίο δίδαξε στη Δύση τις μεθόδους και τις αρχές τής οργάνωσης και διαχείρισης έτσι ώστε να διαδοθεί και να επηρεάσει όλη την Ευρώπη. • Το Ελληνικό Βυζάντιο κατά τη διάρκεια πολλών αιώνων ήταν συνδεδεμένο στενά με τη Ρωσία, στην οποία μετέδοσε τη Χριστιανική θρησκεία, το αλφάβητο και την σύνδεσε άμεσα με την Αρχαία παράδοση. Τόσο η Αρχαία Ρωσία, όσο και η Ρωσία μέχρι του πε¬ρασμένου αιώνα, πάντα θεωρούσαν τον εαυτό τους ως άμεσους κληρονόμους του Βυζαντίου, από όπου απορρέει το ρητό τους: «Τρίτη Ρώμη είναι η Μόσχα, και η τέταρτη (εννοούσαν Ρώμη) δεν θα υπάρχει ποτέ» Στον 9 μ.Χ. αιώνα οι Έλληνες μοναχοί, τα αδέλφια Κύριλλος και Μεθόδιος, βασιζόμε¬νοι πάνω στο ελληνικό αλφάβητο, δημι¬ούργησαν το Σλαβικό αλφάβητο με καινούρια γράμματα, που τα προσάρμοσαν στους φθόγγους αυτής της γλώσσας. Στα τέλη του 10ου αι. οι ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ στον ποταμό Ντνέπρ του Κιέβου, βάπτισαν τους Σλάβους και οι πρώτοι ιερείς στις ρώσικες εκκλησίες ήταν Έλληνες. Η αποδοχή του χριστιανισμού ήταν ένα γεγονός πολύ μεγάλης σημασίας, που είχε καθορίσει την μελλοντική πορεία της ανάπτυξης της Ρωσίας. Η Βάπτιση έγινε καθοριστική στη ζωή του λαού και συνέβαλε στη ευρεία διάδοση του αλφαβητισμού, στη παιδεία, στην εμφάνιση πλούσιας μεταφρασμένης από τα ελληνικά λογοτεχνίας, στη δημιουργία της ιδίας ρωσικής λογοτεχνίας καθώς και στην ανάπτυξη της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής και εικονογραφίας. Η ελληνική γλώσσα επηρέασε και επηρεάζει κατά πολύ όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες, οι οποίες πλούτισαν το λεξιλόγιο τους με μεγάλο αριθμό ελληνικών λέξεων. Πολύ εύστοχα είχε εκφράσει την ευγνωμοσύνη του προς την Ελληνική γλώσσα ο μεγάλος Ρώσος ποιητής Αλέξανδρος Πούσκιν «σαν υλικό του λόγου, η σλαβο-ρωσική γλώσσα έχει αναμφισβήτητη κυριαρχία μπροστά σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες, επειδή η μοίρα της την ευγνομονούσε και της στά¬θηκε εξαιρετικά τυχερή. Στον 11 ο αι. η αρχαία ελληνική γλώσσα ξαφνικά της άνοιξε το λεξιλόγιο της, έναν θησαυρό αρμονίας, της χάρισε τους κανόνες της καλοφτιαγμένης γραμματικής, τις ωραίες της φράσεις, τη μεγαλοπρέπεια του λόγου - με λίγα λόγια, την υιοθέτησε, απαλλάσσοντας την από βραδυκίνητες διαδικασίες τροπο¬ποιήσεων του χρόνου. Η γλώσσα μας αφ 'εαυτού της εύηχη και εκφραστική, απέκτησε ευεληξία και ορθότητα.» Αλλά και όχι μόνο, και στην παγκόσμια επιστήμη επικράτησε η χρησιμοποίηση της ελληνικής ορολογίας για την ονομασία οποιουδήποτε καινούργιου επιστημονικού όρου.
•Ο Ιωάννης Κεσίσογλου, είναι Πρόεδρος Συλλόγου των Ελλήνων της πόλης Βατούμι, Πρόεδρος της Ένωσης διασποράς των Ελλήνων της Ατζαρίας, Βουλευτής Γεωργίας από το 1994 έως το 2004.
Αναδημοσιεύουμε το Β μέρος του άρθρου του από την εφημερίδα «Ένωση Ποντίων» του μηνός Αυγούστου 2009
Η παραδοσιακή τουρκική κοινωνία δεν παρέχει τις κατάλληλες συνθήκες για την συγγραφή αστυνομικού μυθιστορήματος. Ο μαιτρ του είδους Αχμέτ Ουμίτ, συνδέει την αστυνομική λογοτεχνία με την βιομηχανοποίηση. Η ανάπτυξη της βιομηχανίας, η αστυφιλία, η ταχεία συσσώρευση πλούτου, η δίψα των ανθρώπων για περισσότερο κέρδος και η προσπάθεια να υπερισχύσουν των αντιπάλων τους, τους ωθεί να επινοούν περίπλοκες συμπεριφορές και να καταφεύγουν σε περίπλοκα εγκλήματα. Στην αγροτική κοινωνία, κυριαρχούν τα εγκλήματα τιμής και η προσωπική απονομή δικαιοσύνης, η βεντέτα. Το έγκλημα διαπράττεται δημόσια και προς παραδειγματισμό, δεν εμπεριέχει στοιχεία μυστηρίου. Ο γνωστός συγγραφέας Τσετίν Αλτάν, που έχει γράψει και αστυνομικά διηγήματα, παρατηρεί ότι η Τουρκία δεν έχει αστική παράδοση. Οι χωρικοί, λεει, δεν γνωρίζουν τον αστυνόμο αλλά τον χωροφύλακα, και αναρωτιέται: «Πώς είναι δυνατόν να γραφτεί αστυνομικό μυθιστόρημα μ’ αυτές τις συνθήκες;»
TA NEA online Μια ταινία για τα γεγονότα του 1955 ξυπνά μνήμες και ανοίγει συζητήσεις ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2009
«Θα ήθελα να αντικρύσω έστω και έναν από τους λαφυραγωγούς. Είμαι περίεργος να δω τι αισθάνθηκαν, όταν είδαν την ταινία. Νομίζω ότι όλοι τους αισθάνθηκαν ντροπή»! Ο Γιλμάζ Καράκογιουνλου, ο συγγραφέας του βιβλίου «Φθινοπωρινός Πόνος», ήταν από τους πρώτους Τούρκους που μίλησαν για τα Σεπτεμβριανά. Το βιβλίο του μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο και οι αίθουσες γέμισαν.
«Η ταινία είναι ακριβώς όπως το βιβλίο μου», λέει στα «ΝΕΑ» ο συγγραφέας του βιβλίου «Φθινοπωρινός Πόνος» (G z SancΙsΙ) το οποίο κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Τσουκάτου. Την ομώνυμη ταινία σκηνοθέτησε η γνωστή στην Τουρκία Τομρίς Γκιριτλίογλου, η οποία δηλώνει στα «ΝΕΑ» ότι η ταινία προβάλλεται εδώ και δύο βδομάδες στους τουρκικούς κινηματογράφους και όχι μόνο δεν υπήρξαν αντιδράσεις, αλλά οι θεατές τη στηρίζουν θερμά.
Κατά τα Σεπτεμβριανά, τα γεγονότα της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου 1955 στην Κωνσταντινούπολη εναντίον των Ρωμιών, ο Γιλμάζ Καράκογιουνλου ήταν 19 ετών, φοιτητής. «Ήμουν μάρτυρας των γεγονότων και με επηρέασαν βαθιά. Έγραψα αυτά που είδα...», λέει ο Τούρκος συγγραφέας, ο οποίος διετέλεσε μάλιστα και υπουργός της κυβέρνησης του Μπουλέντ Ετζεβίτ. Εκείνη την ημέρα ο Γιλμάζ Καράκογιουνλου ήταν στην οδό Μεσρουτιγέτ του Πέρα, μπροστά από τα ξενοδοχεία «Μπριστόλ» και «Λόντρα». Άκουσε φασαρία και έτρεξε προς την Ιστικλάλ. Εκεί είδε τις βιαιότητες να εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια του και έφριξε. Ψυγεία έπεφταν από τον πέμπτο όροφο. Λεηλασίες στα καταστήματα. Ένας 16χρονος νέος χτυπούσε με ένα ξύλο μια γυναίκα. Σήμερα αυτός ο 16χρονος θα είναι 70 ετών και θέλει να τον ρωτήσει: «Μα δεν ντρέπεσαι;» Το Κυπριακό. Η ταινία εστιάζει στον έρωτα του Μπαχτσέ για την Έλενα, μια πόρνη Ρωμιά η οποία ζει με την παραμάνα της στο Πέρα. Τα βράδια ο Μπαχτσέ την παρακολουθεί από το παράθυρό του. Είναι εθνικιστής και ετοιμάζεται να παντρευτεί την κόρη του προέδρου της κοινότητας «η Κύπρος είναι τουρκική». Ο Μπαχτσέ επικρίνει τον καλύτερο φίλο του Σουάτ, ο οποίος είναι αριστερός και βλέπει από άλλη σκοπιά το Κυπριακό. Ετοιμάζει ακόμη και τη λίστα με τους αριστερούς της Νομικής Σχολής, στην οποία φοιτά όπως ακριβώς του ζήτησε ο μέλλων πεθερός του. Αποφεύγει να εντάξει το όνομα του καλύτερου φίλου του, αλλά όταν ο μέλλων πεθερός του το προσθέτει στη λίστα ο Μπαχτσέ δεν βγάζει άχνα. Η σύγκρουση με τον εαυτό του αρχίζει, όταν βλέπει τον Σουάτ να ξυλοκοπείται μέχρι θανάτου από τους γνωστούς-αγνώστους μπροστά στα μάτια του. Ούτε και τότε, όμως, αντιδρά. Δεν καταφέρνει να αντιδράσει ούτε και όταν μια ομάδα εθνικιστών διαδηλωτών επιτίθεται στην αγαπημένη του Έλενα. Ο έρωτάς τους κορυφώνεται την ημέρα των μεγάλων λεηλασιών. Εκείνη τη μέρα ο Μπαχτσέ επιτέλους αναλαμβάνει δράση. Τα βάζει με τους λαφυραγωγούς φίλους του. Είναι όμως πια πολύ αργά...
LΙΝΚ: ● http://www.guzsancisi.net/
ΕΙΠΕ
Τομρίς Γκιριτλίογλου
Η σκηνοθέτις
Γιλμάζ Καράκογιουνλου Η Τουρκία και οι Τούρκοι καλλιτέχνες ξέρουν πάντα να έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με την ιστορία τους Γιλμάζ Καράκογιουνλου Ο συγγραφέας
Ήμουν 19 ετών όταν είδα τις βιαιότητες να εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια του. Το ξύλο, οι λεηλασίες. Έφριξα. Οι καταστροφές με μια ματιά
● Σε στρατηγικά σημεία του κέντρου της Κωνσταντινούπολης φορτηγά εξόπλιζαν εργάτες και φοιτητές με στειλιάρια, λοστούς, τσεκούρια και πετρέλαιο ●Οι επικεφαλής του όχλου είχαν λίστα με σπίτια και καταστήματα ●Οι καταστροφείς ήταν συντεταγμένοι και ακολουθούσαν εντολές ●Όπου υπήρχε κίνδυνος να Οι τρεις φάσεις των λεηλασιών γίνει λάθος, είχαν μαρκάρει από πριν το σπίτι με Χ Οι τρεις φάσεις των λεηλασιών Το πρώτο κύμα διαδηλωτών έσπαγε πόρτες, τζάμια, ρολά Το δεύτερο κύμα κατέστρεφε το εσωτερικό σπιτιών και μαγαζιών (τα εμπορεύματα τα πέταγαν στον δρόμο) Το τρίτο κύμα έβαζε φωτιά και κατέστρεφε ό,τι είχε απομείνει «Ανοίγει η πόρτα για ένα “συγγνώμη”»
Έπειτα από 54 χρόνια οι Τούρκοι αρθρογράφοι συμφωνούν ότι τα Σεπτεμβριανά ήταν μία από τις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας τους. «Υπάρχουν τόσες κακοφωνίες για τις οποίες το τουρκικό κράτος οφείλει να ζητήσει συγγνώμη. Η ταινία αυτή ανοίγει την πόρτα...», σχολιάζει ο Ουγούρ Βαρντάν της «Ραντικάλ». Οι αίθουσες του σινεμά που προβάλλουν την ταινία γεμίζουν. Τούρκοι, Ρωμιοί, Αρμένιοι παρακολουθούν την ταινία και φεύγουν με βουρκωμένα μάτια. «Ντροπή», ψελλίζουν οι πιο πολλοί. Όσο για τους εθνικιστές, δεν αντέδρασαν καθόλου. «Η Τουρκία και οι Τούρκοι καλλιτέχνες ξέρουν πάντα να έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με την ιστορία τους. Ο τουρκικός κινηματογράφος είναι γεμάτος από τέτοια παραδείγματα. Περιμένουμε την ίδια ευαισθησία και από τις ευρωπαϊκές χώρες», μου λέει η σκηνοθέτιδα.
Μέσα σε 9 ώρες λεηλατήθηκαν:
4.500μαγαζιά
3.500σπίτια
90ναοί
41σχολεία
8εφημερίδες
2νεκροταφεία Πηγή: Το βιβλίο «Ο μηχανισμός της Καταστροφής, Το τουρκικό πογκρόμ στις 6-7 Σεπτεμβρίου 1955», του διεθνούς φήμης βυζαντινολόγου Σπύρου Βρυώνη, που κυκλοφόρησε το 2005 από τις Εκδόσεις greekworks. com http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=4500882
Γεννήθηκα στην Κωνσταντινούπολη.
Μετά την στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο το 1975 μετοίκισα στην Αθήνα.
Έκτοτε ασχολήθηκα με την πολιτική,την έρευνα-μελέτη και με την ιστορία. Υποστήριξα εθνικά
απελευθερωτικά κινήματα κ.α.
