ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΜΕ ΤΗ ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Toυλάχιστον ο γράφων έχει αποφύγει μέχρι τώρα την υιοθέτηση βαριών
εκφράσεων, γιατί δεν πιστεύει σε αυτό το είδος πολιτικού λόγου. Αυτό που
κυρίως έχει σημασία είναι ο ελληνικός λαός να αντιμετωπίσει την τραγωδία που
τον πλήττει με το μυαλό του όσο γίνεται καθαρότερο. Οι αυτοκρατορίες, και
αυτοκρατορία είναι αυτή που μας επιτίθεται, δεν αντιμετωπίζονται μόνο με την
παλληκαριά, χρειάζεται και πολύ μυαλό. Πατριώτες είναι πολλοί που λένε π.χ.
΅επιστροφή στη δραχμή τώρα΅ ή ΅αποδέσμευση από την ΕΕ΅, μόνο που το επίπεδο
της στρατηγικής σκέψης τους είναι στο επίπεδο εκείνων που έφτιαξαν ξύλινα
τείχη γύρω από την Αθήνα και τους έκαψε μέσα ο Ξέρξης.
Αν όμως αληθεύουν αυτά που φαίνεται πως συνεπάγεται η νέα δανειακή σύμβαση,
τότε θα λέγαμε μεγάλο ψέμμα, μη χαρακτηρίζοντας τη σύναψή της πράξη εθνικής
προδοσίας. Οι αποφάσεις της συνόδου κορυφής δεν συνεπάγονται απλά τη
συνέχιση της διαπιστωμένα καταστροφικής και αδιέξοδης πολιτικής του
Μνημονίου. Εισάγουν ένα ποιοτικό στοιχείο, ολοκληρώνοντας τη μετατροπή της
Ελλάδας σε αποικία και των κατοίκων της σε δουλοπάροικους μιας νέας
Αυτοκρατορίας του Χρήματος. Και Σκύλλα και Χάρυβδη θα μπορούσε κάποιος να
πει. Και θα καταστραφούμε και θα γίνουμε δούλοι.
¨Όπως μας πληροφορούν λίαν αξιόπιστοι νομικοί και κύκλοι οικονομολόγων, η
υπαγωγή του χρέους στο βρετανικό δίκαιο, που προβλέπει η δανειακή σύμβαση,
δένει τα χέρια της Ελλάδας όχι μόνο για δέκα χρόνια, αλλά για έναν αιώνα,
ακριβέστερα καταστρέφει την ικανότητα υπαρξής της ως ανεξάρτητου και
κυρίαρχου κράτους. Σήμερα, η Ελλάδα έχει πολλές δυνατότητες να μετατρέψει
τους όρους αποπληρωμής του χρέους της με απλές αποφάσεις της Βουλής. Μπορεί
επίσης, αν φύγει ή εκδιωχθεί από το ευρώ, να μετατρέψει το χρέος της σε
δραχμές και να το υποτιμήσει μαζί με το νόμισμά της. Δεν χρειάζεται άλλωστε
καν να το πράξει, αρκεί να το απειλήσει, για να αποκτήσει ένα ισχυρό
διαπραγματευτικό χαρτί. Σήμερα, τα ελληνικά δικαστήρια είναι αρμόδια να
εκδικάσουν διαφορές ως προς το χρέος, αύριο θα είναι τα βρετανικά. Και η νέα
δανειακή σύμβαση, αν ψηφιστεί και μάλιστα από ενισχυμένη πλειοψηφία της
Βουλής, θα έχει αυξημένη τυπική και πολιτική ισχύ. Πάντα μπορεί κανείς να
αθετήσει βέβαια τις πληρωμές του. Θα πρέπει να γίνει Κούβα όμως για να το
κάνει. (Δεν είχαμε δυστυχώς τον χρόνο να επαληθεύσουμε το σύνολο αυτών των
πληροφοριών πλήρως, κάτι που σκοπεύουμε να πράξουμε τις επόμενες μέρες.
Θεωρούμε όμως τόσο κρίσιμο το ζήτημα που εκτιμήσαμε ότι πρέπει να τις
δώσουμε στη δημοσιότητα)
Με άλλα λόγια, αυτό που επιχειρείται με τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου
είναι ο αφοπλισμός της Ελλάδας με τη δική της συγκατάθεση, η οριστική
μετατροπή της σε αποικία, χωρίς μάλιστα την παραμικρή εγγύηση, το αντίθετο,
σωτηρίας της οικονομίας και κοινωνίας της, για να μη μιλήσουμε για την
εθνική της ακεραιότητα, που θα είναι χίμαιρα να πιστέψουμε ότι μπορεί να
διατηρηθεί σε παρόμοιες συνθήκες. ¨Ολοι ξέρουν και το λένε ότι οι αποφάσεις
της 26.10 όχι μόνο δεν θα σώσουν την Ελλάδα και την Ευρώπη, αλλά και θα
καταρρεύσουν έτσι κι αλλοιώς σύντομα, πιθανώς και της ΕΕ περιλαμβανομένης.
Τα χαρτιά όμως που θα έχει υπογράψει η Ελλάδα θα της μείνουν. Γι¨αυτό και
δεν τους φτάνει η συγκατάθεση του κ. Σαμαρά στην αναβολή των εκλογών και
στον σχηματισμό μιας κυβέρνησης-τσίρκου, αλλά θέλουν και τις γραπτές
εγγυήσεις του - πέραν της προσπάθειας να τον εξευτελίσουν με αυτόν τον
τρόπο.
¨Ερχεται μια στιγμή στη ζωή που πρέπει να αποφασίσεις με ποιον θα πάς και
ποιούς θα αφήσεις. Στην Ελλάδα εξαφανίζεται πια ο ΅΅μεσαίος χώρος΅ ανάμεσα
στα δύο στρατόπεδα, εκείνο των Δούλων και των Εφιαλτών και εκείνο όσων
αγωνίζονται για την πατρίδα τους.
Ετικέτες Πολιτική-ανάλυση
Οι καταστροφικές συνέπειες της παραμονής μας στην Ε.Ε.
ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Στο προηγούμενο άρθρο[1] αναφέρθηκα στη μοναδική, κατά τη γνώμη μου, διέξοδο από την καταστροφική κρίση που δημιούργησαν οι ξένες ελίτ με τη συνεργία των ντόπιων, η οποία εσκεμμένα οδηγεί στην απόλυτα ελεγχόμενη από αυτές χρεοκοπία μέσα στην ΕΕ ―γεγονός που θα έχει αναπόφευκτο αποτέλεσμα, πέρα από τις μακροπρόθεσμες καταστροφικές συνέπειες που ήδη είχε η ένταξή μας στην ΕΕ πάνω στην παραγωγική και καταναλωτική δομή της χώρας, τη διαφαινόμενη πλήρη «Λατινοαμερικανοποίησή» της. Δηλαδή, την απόλυτη φτωχοποίηση της πλειοψηφίας του πληθυσμού, την «Κινεζοποίηση» της εργασίας, το ξεπούλημα του κοινωνικού μας πλούτου στις ίδιες ελίτ, και την πλήρη ιδιωτικοποίηση της Παιδείας, της Υγείας και των κοινωνικών υπηρεσιών γενικότερα.
H διέξοδος που πρότεινα περνά μέσα από την άμεση έξοδο από την ΕΕ (και όχι μόνο από την Ευρωζώνη όπως υποστηρίζει αποπροσανατολιστικά η ρεφορμιστική Αριστερά), την ακύρωση των «Μνημονιακών» νόμων και την διαγραφή ολόκληρου του χρέους, την αναγκαστική απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση του λεηλατημένου κοινωνικού μας πλούτου (από Γερμανούς, Καταριανούς και άλλους ληστές), καθώς και αυστηρούς κοινωνικούς ελέγχους των αγορών κεφαλαίου, εργασίας και εμπορευμάτων, την κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και, προπαντός, τη δημιουργία ενός νέου παραγωγικού και καταναλωτικού προτύπου που θα στηρίζεται βασικά στους δικούς μας παραγωγικούς πόρους, οι οποίοι θα οργανώνονται γύρω από συλλογικά ελεγχόμενες επιχειρήσεις. Το άρθρο αυτό (που αποτελούσε ουσιαστικά περίληψη των συμπερασμάτων συστηματικής ανάλυσης της κρίσης και συνολικής πρότασης για διέξοδο από αυτή που διατυπώθηκε σχεδόν ένα χρόνο πριν),[2] έτυχε πολύ ευμενούς υποδοχής από blogs, αναγνώστες κ.λπ. και φυσικά και άμεσων ή έμμεσων επιθέσεων από τους «Ευρωπαϊστές» με επενδυμένα συμφέροντα στην ΕΕ, ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που προσπαθούν να θάψουν παρόμοιες προτάσεις με ισχυρισμούς του τύπου «αντί μιας μελετημένης και συγκροτημένης πρότασης για τη βαθιά κρίση, ακούμε μόνο κραυγές, από εκείνες που ακούγονται για να ακουστούν»!
Συγχρόνως, η Κοινοβουλευτική Χούντα και οι στυγνοί ληστές τοκογλύφοι πίσω από αυτή, μέσω του «ανθρώπου τους στην Αθήνα» που παριστάνει τον πρωθυπουργό, ξεκίνησαν μια Γκεμπελική εκστρατεία καταστροφολογίας για τις συνέπειες εξόδου από την Ευρωζώνη, στην οποία μετέχουν ενθουσιωδώς όχι μόνο τα γνωστά παπαγαλάκια των ΜΜΕ, αλλά και τα αντίστοιχα ακαδημαϊκά με επενδυμένα συμφέροντα στην ΕΕ που μετέχουν στις εκπομπές, τις οποίες οργανώνει συστηματικά η άθλια κρατική τηλεόραση που δεν διαφέρει πια από την αντίστοιχη Χουντική της επταετίας. Επικεφαλής της καταστροφολογίας μπήκε ο γνωστός αρχι-εκσυγχρονιστής του ΠΑΣΟΚ Κ. Σημίτης[3] που θεωρεί κατόρθωμα του την ένταξή μας στην Ευρωζώνη, η οποία ολοκλήρωσε την οικονομική καταστροφή της χώρας και οδήγησε στη σημερινή έκρηξη της κρίσης. Περιττεύει να ασχοληθώ εδώ με την καταστροφολογική ανοητολογία του τ. πρωθυπουργού που όχι μόνο δεν έχει σχέση με την οικονομική θεωρία αλλά και κάθε άλλο παρά καλοπροαίρετη είναι, με δεδομένα τα επενδυμένα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων οικονομικών ελίτ που πιστά υπηρέτησε και υπηρετεί. Ας δούμε όμως ένα «σοβαρό» άρθρο που δημοσίευσε πρώτα η ναυαρχίδα του σοσιαλφιλελευθερισμού στη Βρετανία, η Γκάρντιαν, και αναδημοσιεύθηκε στην «Ε», όπου μάθαμε από...πολιτειολόγο για τις «καταστροφικές συνέπειες της εξόδου από την ευρωζώνη»[4] ―ο οποίος προφανώς γνωρίζει περισσότερα από πλειάδα έγκυρων διεθνών οικονομολόγων, με τελευταίο τον Ρουμπίνι[5], που υποστηρίζουν το ακριβώς αντίθετο! Αξίζει λοιπόν να δούμε ένα-ένα τα «επιχειρήματα» στα οποία στηρίζεται η προφανώς αποπροσανατολιστική αυτή θέση, η οποία θα πρέπει να σημειωθεί ότι, στη χώρα μας, υποστηρίζεται όχι μόνο από νεο/σοσιαλφιλελεύθερους, αλλά και από «Μαρξιστές», «αντί-εξουσιαστές» κ.ά!
Έτσι, πρώτον, η έξοδος από την Ευρωζώνη υποστηρίζεται ότι θα σημάνει «δραματικές αυξήσεις στις τιμές των εισαγωγών» και, επομένως, αντίστοιχη αύξηση της τιμής της εισαγόμενης ενέργειας και του παραγωγικού κόστους. Όμως, ένας δευτεροετής φοιτητής Οικονομικών γνωρίζει ότι η υποτίμηση του νομίσματος, στην οποία υποχρεωτικά (αλλά και ευεργετικά!) θα οδηγήσει η έξοδος από το Ευρώ, επιφέρει μεν αύξηση των τιμών των εισαγόμενων προϊόντων αλλά και αντίστοιχη μείωση των τιμών των εξαγόμενων, πράγμα που σίγουρα θα έχει σημαντικά ευεργετικά αποτελέσματα στην «βαριά βιομηχανία» μας τον Τουρισμό, αλλά και στα όποια άλλα εξαγόμενα προϊόντα μας. Επομένως, το Κράτος μπορεί κάλλιστα να αντισταθμίσει ένα σημαντικό τμήμα της αύξησης του κόστους παραγωγής με τον μηδενισμό του φόρου στην ενέργεια, που θα γινόταν δυνατός με τα επιπλέον (άμεσα ή έμμεσα) φορολογικά έσοδα από την βελτίωση των εξαγωγών. Στην πραγματικότητα, το σημαντικότερο πρόβλημα από την υποτίμηση θα ήταν η πιθανή επιδείνωση των λαϊκών εισοδημάτων εξαιτίας της αύξησης των τιμών των βασικών ειδών, τα περισσότερα από τα οποία σήμερα εισάγουμε, σαν συνέπεια της αποδιάρθρωσης της παραγωγής μας μετά την ένταξη στην ΕΕ. Όμως, μια κυβέρνηση που δεν θα εκπροσωπούσε (όπως η σημερινή Χούντα) τα προνομιούχα στρώματα και τις ελίτ θα μπορούσε να επιδοτεί τα λαϊκά στρώματα από τα έσοδα ενός σημαντικού φόρου στη μεγάλη περιουσία (κινητή και ακίνητη) καθώς και τα έσοδα από ένα βαρύ φόρο στα είδη πολυτελείας, όπως είχαμε προτείνει από πέρυσι.
Δεύτερον, φυσικά, οι Ελληνικές Τράπεζες θα πρέπει να κοινωνικοποιηθούν, και αυτό δεν είναι κάτι «κακό», όπως ισχυρίζεται το άρθρο αυτό, διότι δήθεν στη χώρα μας «ο δημόσιος τομέας είναι κεντρικό μέρος του προβλήματος». Το «επιχείρημα» αυτό, όπως έδειξα αλλού,[6] αποτελεί απλά νεο/σοσιαλφιλελεύθερο μύθο. Το είδος δημόσιου τομέα που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα (σαν συνέπεια της αποτυχίας του ιδιωτικού να απορροφήσει την ανεργία), όπως και το ίδιο το Χρέος, είναι απλά συμπτώματα της χρόνιας δομικής κρίσης της Ελληνικής Οικονομίας, την οποία ενέτεινε η ένταξή μας στην ΕΕ.
Τρίτον, το «επιχείρημα» ότι «η έξοδος από την Ευρωζώνη μετά από χρεοκοπία θα αποκλείσει τη χώρα από τις διεθνείς χρηματαγορές, τη στιγμή που το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα αυξάνεται, στηρίζεται σε δυο σιωπηρές υποθέσεις που ισχύουν μόνο αν παραμείνουμε στην ΕΕ/Ευρωζώνη (που είναι βέβαια το κρίσιμο ερώτημα!). Δηλαδή:
α) στην υπόθεση ότι το Χρέος θα μείνει στο ύψος που μας καθορίζουν οι τοκογλύφοι πιστωτές μας, όταν ακριβώς βραχυπρόθεσμος στόχος της εξόδου από την ΕΕ/Ευρωζώνη είναι να αποφασίσουμε εμείς για το εάν θα πληρώσουμε το Χρέος αυτό και,
β) στην υπόθεση ότι θα παραμείνουμε εσαεί προτεκτοράτο της ΕΕ, όταν ακριβώς μακροπρόθεσμος στόχος της εξόδου από αυτή θα ήταν η δημιουργία των προϋποθέσεων μιας αυτοδύναμης ανάπτυξης που θα ελαχιστοποιούσε, αν δεν εξαφάνιζε, την ανάγκη νέων δανεισμών.
Τέταρτον, ακόμη και αν προκύψουν ταμειακές ανάγκες από την επαναφορά των λαϊκών εισοδημάτων, αρχικά, στο προ των Μνημονίων επίπεδο, αυτές δεν χρειάζεται να καλυφθούν μέσω νέων δανείων, αλλά μέσω ενός ελεγχόμενου πληθωρισμού (ενώ τα λαϊκά εισοδήματα θα μπορούσαν να προστατευθούν με τιμαριθμικές αναπροσαρμογές), καθώς και ενός ριζικά προοδευτικού φόρου εισοδήματος, πέρα από τους φόρους στη μεγάλη κινητή και ακίνητη περιουσία και την πολυτελή κατανάλωση που προανέφερα.
Πέμπτον, τα κίνητρα για φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή όχι μόνο δεν θα αυξηθούν «δραματικά», όπως υποστηρίζει το άρθρο, αλλά αντίθετα θα μειωθούν δραστικά στο νέο θεσμικό πλαίσιο, ιδιαίτερα μετά τη ριζική αναδιανομή του πλούτου και του εισοδήματος υπέρ των λαϊκών στρωμάτων που συνεπάγονται τα παραπάνω μέτρα. Και αυτό, διότι σε ένα παρόμοιο πλαίσιο που εξασφαλίζει στοιχειώδη φορολογική δικαιοσύνη, ούτε οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι αυτο-απασχολούμενοι θα χρειάζονται πια «φακελάκια» για να κάνουν τη δουλειά τους, ούτε οι πολίτες θα αναγκάζονται να φοροδιαφεύγουν από ένα ληστρικό κράτος εάν τους δινόταν η δυνατότητα να συμμετέχουν συλλογικά στη διαμόρφωση του φορολογικού τους βάρους και της διάρθρωσης των δαπανών.
Τέλος, άλλη καταστροφολογία που διαδίδεται ευρέως από τα Γκεμπελικά ΜΜΕ και τα παπαγαλάκια τους είναι ότι οι καταθέτες θα χάσουν τις καταθέσεις τους όταν βγούμε από το Ευρώ. Όμως, κατ’ αρχήν, η δραχμοποίηση των καταθέσεων δεν επηρεάζει την εσωτερική αγοραστική τους δύναμη (ή αυτή των μισθών ή των συντάξεων), οποιοδήποτε και να είναι το μέγεθος της υποτίμησης, αλλά μόνο την «εξωτερική» αγοραστική τους δύναμη, δηλαδή την ικανότητά τους να αγοράζουν εισαγόμενα αγαθά (θέμα για το οποίο ανέφερα πιθανές λύσεις) ή την ικανότητά τους για τουρισμό στο εξωτερικό κ.λπ., στον οποίο έτσι και αλλιώς μετείχαν μόνο τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα και τα μεσαία ―που σήμερα προλεταριοποιούνται. Επίσης, πέρα από τους τρόπους που ανέφερα προστασίας της αγοραστικής τους δύναμης, υπάρχουν και ειδικοί τρόποι να προστατευθούν οι καταθέσεις των μικροκαταθετών, σε αντίθεση με αυτές των μεγαλοκαταθετών που ανήκουν στα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα. Για παράδειγμα, η αξία των καταθέσεων σε ευρώ θα μπορούσε να μετατραπεί σε δραχμές με βάση μια προοδευτική κλίμακα που θα προστάτευε την αγοραστική δύναμή τους ανάλογα με το γενικότερο εισόδημα των καταθετών (όσο μικρότερο το εισόδημα τόσο μεγαλύτερη η προστασία της αγοραστικής δύναμης των καταθέσεων).
Συμπερασματικά, η έξοδος από την ΟΝΕ και την ΕΕ πράγματι θα είναι επιζήμια στα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα (γι’ αυτό και τα παπαγαλάκια τους, σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο και αν ευρίσκονται, έχουν εξαπολύσει την ξεδιάντροπη αυτή καταστροφολογία). Όμως, οι αρνητικές συνέπειες σε αυτά (που είναι άλλωστε επιθυμητές, αφού αυτά προκάλεσαν την χρόνια κρίση η οποία εντάθηκε με την ένταξή μας που αποφάσισαν στην ΕΕ/ΟΝΕ από την οποία πράγματι ωφελούνται) δεν μπορούν καν να συγκριθούν με τις καταστροφικές συνέπειες πάνω στα λαϊκά στρώματα από την παραμονή μας σε μια ένωση του κεφαλαίου (και όχι των λαών!) που εκφράζει τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση στον χώρο μας.
Μόνο, επομένως, ένα Λαϊκό Μέτωπο «από τα κάτω», με στόχους αυτούς που ανάφερα στην αρχή, και με μέσα τις συνεχείς καταλήψεις και απεργίες διαρκείας παντού, και την μη πληρωμή των χαρατσιών που επιβάλλει η Κοινοβουλευτική Χούντα, θα μπορούσε να οδηγήσει στην ανατροπή της, καθώς και κάθε επίδοξης νέας Χούντας που θα στόχευε στην απλή «επαναδιαπραγμάτευση» του Χρέους. Και, φυσικά, οι πραιτοριανοί της Χούντας που σήμερα μακελεύουν τους διαδηλωτές θα πρέπει να ξέρουν ότι μετά την ανατροπή της δεν θα ισχύσει κανένα ελαφρυντικό ότι «εκτελούσαν διαταγές» για οποιαδήποτε εγκλήματα διαπράττουν ενάντια στον Λαό, και θα δικαστούν από αυτόν ανάλογα στη περίπτωση που, αντί να παραιτηθούν σήμερα ενώ έχουν τη δυνατότητα να το πράξουν, προτιμήσουν να συνεχίσουν να εκτελούν τις παράνομες διαταγές μιας Χούντας που δεν έχει τη παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση και αναγκαστικά γίνονται δωσίλογοι, όπως αυτή.
* Περίληψη του άρθρου αυτού, λόγω των περιορισμών χώρου της στήλης, δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία της 8/10/2011
[2] Bλ. Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ, (Γόρδιος, Νοεμ. 2010), Μέρος Τρίτο [3] Κ. Σημίτης, «Καταστροφική ενδεχόμενη έξοδος από το ευρώ», Καθημερινή (02/10/2011). [4] Διονύσης Γ. Δημητρακόπουλος, «Οι καταστροφικές συνέπειες της εξόδου από την ευρωζώνη», Ελευθεροτυπία” (01/10/2011). [5] Nouriel Roubini, "Greece should default and abandon the euro, The Financial Times (19/9/2011). [6] Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο, ο.π. σελ.79-86.
__
περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία
http://www.inclusivedemocracy.org/pd/Ετικέτες Πολιτική-ανάλυση
Υπάρχει διέξοδος από την κρίση των ελίτ!*
ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Οι ξένοι τοκογλύφοι που εκπροσωπεί η Τρόικα των γκαουλάιτερ, σε αγαστή σύμπνοια με τους κλεπτοκράτες που παριστάνουν τους «καπιταλιστές» στη χώρα μας, και με τυφλό όργανο την αδίστακτη Κοινοβουλευτική Χούντα που παριστάνει την «κυβέρνηση», εισάγουν, με καταιγιστικούς ρυθμούς, μέτρα που αλλάζουν ριζικά τον κοινωνικο-οικονομικό χάρτη της Χώρας προς όφελος των ξένων και ντόπιων ελίτ που δημιούργησαν την κρίση. Τα εξοντωτικά αυτά μέτρα σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων που θεσμοθετούνται χωρίς τη παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση, με τη βοήθεια των άβουλων δωσίλογων που παριστάνουν τους «βουλευτές», έχουν ένα και μοναδικό απώτερο στόχο: την ελαχιστοποίηση των ζημιών των ελίτ από την χρεοκοπία που σήμερα είναι θέμα χρόνου –παρά τα χονδροειδή ψέματα της Χουντικής «κυβέρνησης» ότι τα κτηνώδη μέτρα τους θα την αποτρέψουν– και την παράλληλη μεγιστοποίηση των ωφελημάτων τους από αυτή. Το πρόβλημα επομένως των ξένων και ντόπιων ελίτ είναι πώς θα αναβάλλουν την αναπόφευκτη πια χρεοκοπία (2/3 των ανεξάρτητων διεθνών οικονομολόγων και, φυσικά, οι αγορές αυτό πιστεύουν[1]) μέχρι να οργανώσουν μια απόλυτα ελεγχόμενη από αυτούς χρεοκοπία, που θα ελαχιστοποιούσε τις ζημιές τους και θα μεγιστοποιούσε τα οφέλη τους, σε βάρος πάντα των λαϊκών στρωμάτων.
Οι πιθανές ζημιές τους προέρχονται βασικά από το αναπόφευκτο «κούρεμα» που το υπολογίζουν στο τουλάχιστον 50% της αξίας των τίτλων τους. Τα πιθανά οφέλη τους είναι τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα και είναι πολλαπλάσια των ζημιών. Βραχυπρόθεσμα, μας εξαναγκάζουν να ξεπουλήσουμε στις σημερινές εξευτελιστικές (λόγω της κρίσης) τιμές ολόκληρο τον κοινωνικό μας πλούτο, πράγμα που σημαίνει ότι μόνο από τα κέρδη, που θα αποκομίσουν αν μετάσχουν στη λεία αυτή, θα καλύψουν πολλές φορές τη χασούρα από το «κούρεμα». Μακροπρόθεσμα, παρά το κούρεμα, δεν θα πάψουμε να έχουμε ανάγκη νέων δανείων από τους ίδιους τοκογλύφους στο μέλλον, αν παραμείνουμε στην ΕΕ και ΟΝΕ —δομές που μας οδήγησαν στην αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής, η οποία είναι η απώτερη αιτία της σημερινής κρίσης.[2]Ακόμα χειρότερα εάν, μαζί με την ελεγχόμενη χρεωκοπία ,φύγουμε η μας διώξουν προσωρινά από την Ευρωζώνη, αλλά όχι και απο την ΕΕ, η σήμερα συντελούμενη μετατροπή της Ελλάδος στο «Μεξικό της ΕΕ» θα παγιωθεί για χάρη των ξένων και ντόπιων ελίτ –παρά τα αντίθετα παραπλανητικά επιχειρήματα της ρεφορμιστικής «Αριστεράς»– εφόσον οι καταστροφικές συνθήκες Μάαστριχτ κ.λπ. θα εξακολουθούν να ισχύουν. Έτσι, η άκρατη ελαστικοποίηση της εργασίας, οι μαζικές απολύσεις, οι κουτσουρεμένοι μισθοί και συντάξεις, η καρτελοποίηση των τ. ελευθέρων επαγγελμάτων, και η τελική ιδιωτικοποίηση της Υγείας και Παιδείας (που τώρα ‘μπαίνει από την πίσω πόρτα’), θα γίνουν πια μόνιμες καταστάσεις, με βάση τις συνθήκες της ΕΕ που υπέγραψαν οι ελίτ μας πριν να μπούμε στην Ευρωζώνη!
Υπάρχει διέξοδος από αυτό το ζοφερό μέλλον; Ναι, αλλά καμία διέξοδος από την καταστροφική κρίση δεν είναι δυνατή χωρίς την επανάκτηση ενός ελάχιστου βαθμού οικονομικής κυριαρχίας. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι πρέπει να αμφισβητήσουμε όλα αυτά που θεωρούμε δεδομένα και κατ’ αρχήν την συμμετοχή μας στην ΕΕ και την ΟΝΕ που συνεπάγονται μηδαμινό έλεγχο στη νομισματική πολιτική μας (αφού δεν ελέγχουμε ούτε το νόμισμά μας), και οριακό έλεγχο στη δημοσιονομική. Όμως, καμιά άλλη χώρα στην Ιστορία δεν βγήκε από παρόμοια κρίση (που είναι ανύπαρκτη για τον θρασύτατο Γκεμπελίσκο που παριστάνει τιν «Υπουργό» Οικονομικών!) χωρίς τον ελάχιστο αυτό βαθμό οικονομικής κυριαρχίας. Η έξοδος από την ΕΕ δεν σημαίνει ούτε τοπικισμό ούτε απομονωτισμό, όπως αποπροσανατολιστικά υποστηρίζει η εκφυλισμένη «Αριστερά», που τώρα συμμετέχει και στα εγκλήματα της «διεθνούς κοινότητας», όπως στη Λιβύη. Σημαίνει τη δυνατότητα οικοδόμησης μιας νέας διεθνούς κοινότητας αλληλεγγύης που θα θεμελιώνεται στις αυτοδύναμες (όχι αυτάρκεις) οικονομίες, οι οποίες θα αυτοδιευθύνονται ως οικονομικές δημοκρατίες, και όχι στις σημερινές οικονομίες της αγοράς, που έχουν οδηγήσει τον κόσμο σε μια πρωτόγνωρη παγκόσμια κρίση (οικολογική, κοινωνική αλλά και αξιών).
Με βάση τα παραπάνω, δεν είναι επομένως περίεργο ότι όταν τα κατεστημένα διεθνή και Ελληνικά μίντια κάνουν «συζητήσεις» για την Ελληνική κρίση το πάνελ αποτελείται κατά κανόνα μόνο από Πανεπιστημιακούς του νεο/σοσιαλφιλελεύθερου χώρου (συνήθως μάλιστα από ακαδημαϊκούς που παριστάνουν τους «αντικειμενικούς» αναλυτές ενώ βέβαια είναι γνωστοί τρόφιμοι ερευνητικών και άλλων κονδυλίων της ΕΕ[3]), ακριβώς για να συσκοτίζεται η προβληματική για την έξοδο από την ΕΕ/ΟΝΕ με καταστροφολογικές ανοησίες που ακόμη και διεθνώς αναγνωρισμένοι ορθόδοξοι οικονομολόγοι δεν υιοθετούν! Μπροστά βέβαια σε τέτοια μεροληψία, οι διάλογοι μεταξύ, από τη μια μεριά, νεο/σοσιαλφιλελευθέρων και, από την άλλη, μελών της Ρεφορμιστικής «Αριστεράς» και οπαδών του Λογιστικού Ελέγχου (οι οποίοι αναγκαστικά ασκούν ανώδυνη και επομένως εύκολα εξοστρακίσιμη κριτική στους πρώτους, εφόσον δεν αμφισβητούν καν την ΕΕ),[4] άζουν ...επαναστατικοί!
Φυσικά και υπάρχουν τρόποι[5]να βγούμε από την κρίση, μέσα από την άμεση έξοδο όχι μόνο από την Ευρωζώνη (που από μόνη της θα ήταν πράγματι καταστροφική) αλλά και από την ίδια την ΕΕ, χωρίς να πάψουν να πληρώνονται μισθοί/συντάξεις (αντίθετα θα επανέλθουν στο προ της Χούντας επίπεδο), χωρίς να χάσουν οι μικροκαταθέτες την αγοραστική δύναμη των καταθέσεών τους στην Ελλάδα, χωρίς να γίνουν απολύσεις στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, χωρίς να καρτελοποιηθούν, δήθεν για να «ανοίξουν», τα κλειστά επαγγέλματα, με δωρεάν κοινωνικοποιημένη Υγεία και Παιδεία, αλλά και με τη δημιουργία των προϋποθέσεων για μια αυτοδύναμη οικονομία στο μέλλον, χωρίς Χρέη και τη Λατινοαμερικανοποίηση της χώρας.
Για όλα αυτά, όμως, απαιτείται εκτός από την άμεση μονομερή έξοδο από την ΕΕ και την Ευρωζώνη (που οι δωσίλογοι παρουσιάζουν σαν «μπαμπούλα!), η ακύρωση των συνθηκών της Χούντας με την τρόικα και η συνακόλουθη στάση πληρωμών και διαγραφή ολόκληρου του Χρέους (σήμερα δεν έχει πια νόημα η μερική διαγραφή και συνακόλουθη επαναδιαπραγμάτευση, εφόσον χωρίς την αναγκαστική απαλλοτρίωση άνευ αποζημιώσεως και την κοινωνικοποίηση κάθε δημόσιου αγαθού που αρπάζουν οι ληστρικές ελίτ μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις δεν μπορεί να δημιουργηθεί οποιαδήποτε βάση αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης που θα μας απαλλάσσει οριστικά από τα Χρέη και την εξάρτηση. Παρεπόμενο των παραπάνω στόχων είναι οι αυστηροί κοινωνικοί έλεγχοι των αγορών κεφαλαίου, εργασίας και εμπορευμάτων (μέχρις ότου η κοινωνία αποφασίσει στο μέλλον τι μορφή θα πάρει η οικονομική οργάνωσή της, π.χ. κρατικοσοσιαλιστική ή οικονομική δημοκρατία), η εθνικοποίηση του Τραπεζικού συστήματος, η ίδρυση ενός πραγματικού κοινωνικού κράτους για την ικανοποίηση των αναγκών Υγείας, Παιδείας και άλλων κοινωνικών αναγκών και, προπαντός, η δημιουργία ενός νέου παραγωγικού και καταναλωτικού προτύπου που θα στηρίζεται βασικά στους δικούς μας παραγωγικούς πόρους, οι οποίοι θα οργανώνονται γύρω από συλλογικά ελεγχόμενες επιχειρήσεις (συνεταιρισμοί, νέου τύπου «δημοτικές επιχειρήσεις» ελεγχόμενες από τις συνελεύσεις πολιτών και εργαζομένων κ.λπ.).
Το κρίσιμο ερώτημα που παραμένει είναι ποιο είναι το πολιτικό και κοινωνικό υποκείμενο που θα μπορούσε σήμερα να ξεκινήσει στην Ελλάδα ένα αγώνα με παρόμοιους στόχους και πώς μπορεί να τους πραγματοποιήσει —θέμα που λόγω χώρου θα προσπαθήσω να αναπτύξω στο επόμενο άρθρο.
* Μια σημαντικά μικρότερη εκδοχή του άρθρου αυτού (λόγω των περιορισμών χώρου της στήλης) δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία της 24/9/2011.
[1]David Prosser, “Εurozone in no mood for Geitner’s mercy mission”, Independent, 17/9/2011
[2]βλ. Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ, (Γόρδιος, Νοεμ. 2011) Μέρος Τρίτο
[3]Χαρακτηριστικό παράδειγμα μεροληψίας η άθλια εκπομπή της ΝΕΤ, “ΝΕΤ3”, με πάνελ ακραιφνών νεο/σοσιαλφιλελεύθερων εγχώριων Πανεπιστημιακών που “έβλεπαν” τη καταστροφή του …Νώε αν φεύγαμε ακόμη και από την Ευρωζώνη, τη στιγμή που τα εγκυρότερα ονόματα ορθόδοξων οικονομολόγων στον διεθνή χώρο υποστηρίζουν το αντίθετο, δηλαδή ότι η σημερινή καταστροφή δεν συγκρίνεται με τα προβλήματα που θα δημιουργούσε η έξοδος από την Ευρωζώνη . Δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι τα μέλη του πάνελ ήταν ΟΛΟΙ τρόφιμοι προγραμμάτων της ΕΕ. Δηλαδή οι: Λουκάς Τσούκαλις, ειδικός σύμβουλος του ...Μπαρόζο, του Προέδρου της Κομισιόν, Νίκος Χριστοδουλάκης, Υφυπουργός Οικονομικών αρμόδιος για τον Προϋπολογισμό και τη διαχείριση του… Δημόσιου Χρέους (1996-2000) και στη συνέχεια “Τσάρος της Οικονομίας” (Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, 2001-2004), Ναπολέων Μαραβέγιας κάτοχος της Ευρωπαϊκής έδρας Jean Monnet (1995) και τιμηθείς με παράσημο από τη Γαλλική δημοκρατία καθώς και γνωστός , από την αρθρογραφία του, υμνητής της ΕΕ, και ο Αρίστος Δοξιάδης, Διαχειριστής επιχειρηματικών συμμετοχών που “έχει εργαστεί σε προγράμματα της ΕΕ για την καταπολέμηση της φτώχειας, και ως σύμβουλος βιομηχανικής πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης”!
[4]βλ. για τυπικό παράδειγμα παρόμοιου διαλόγου αυτόν μεταξύ των Κ. Λαπαβίτσα (φανατικού υπέρμαχου του Λογιστικού Ελέγχου και μέλους του γνωστού δίκτυου της Αμερικανικής ρεφορμιστικής Αριστεράς, Znet, και Δ. Δημητρακόπουλου , συγγραφέα ορθόδοξων βιβλίων γα την ΕΕ, την Κομισιόν κ.λπ. (Guardian, 20/9/2011), και μεταξύ του πρώτου και του Τ. Κολλίνζα, τ. μέλους του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων του Προέδρου της Κομισιόν και αναμεμιγμένου σε πολλά ερευνητικά προγράμματα της ΕΕ , Ανιχνεύσεις (ΕΡΤ3, 20/9/2011)
[5]Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο κεφ. 10 & 14 --
περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία
http://www.inclusivedemocracy.org/pd/ --
περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία
http://www.inclusivedemocracy.org/pd/Ετικέτες Πολιτική-ανάλυση
Ελεγχόμενη (από τις ελίτ) ή λαϊκή χρεοκοπία;*
Ελεγχόμενη (από τις ελίτ) ή λαϊκή χρεοκοπία;*
ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Στο προηγούμενο άρθρο[1]αναφέρθηκα στη βαριά ήττα που υπέστη το λαϊκό κίνημα με το άνετο πέρασμα από τις ντόπιες και ξένες ελίτ του καταστροφικού για τα λαϊκά στρώματα «μεσοπρόθεσμου» που επέβαλαν οι «εταίροι» μας στην ΕΕ. Και αυτό, παρά την απόπειρα «ωραιοποίησης» της ήττας από εκείνο μάλιστα το τμήμα της Αριστεράς που φέρει ιδιαίτερη ευθύνη για την ήττα αυτή, με τις ψευδαισθήσεις που καλλιεργούσε ότι με ειρηνική περικύκλωση της Βουλής κ.λπ. θα την απέτρεπε. Φυσικά, η Χούντα αυτή δεν διαθέτει πλέον την παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση και στηρίζεται αποκλειστικά στην ωμή φυσική βία, όπως έδειξε ο τρόπος με τον οποίο ματοκύλισε την Αθήνα τις 29 του Ιούνη για να τρομοκρατήσει τους «νοικοκυραίους» που πνέουν πια μένεα εναντίον της και τυχόν θα σκεφτόντουσαν να πάρουν μέρος στις εκδηλώσεις εναντίον της. Kαι η οργή όλων κατά της Χούντας συνεχώς εντείνεται, ιδιαίτερα όταν τις τελευταίες ημέρες αποκαλύφθηκε ότι θα μπορούσε κάλλιστα να «καθίσει στο σκαμνί» στο μέλλον για εσχάτη προδοσία (μαζί με τους επαγγελματίες πολιτικάντηδες που τη στηρίζουν), όχι μόνο για τη ριζική υπονόμευση κάθε εθνικής κυριαρχίας, εφόσον εσκεμμένα επέλεξε να είναι τυφλό όργανο της υπερεθνικής ελίτ (και τώρα και της εγκληματικής Σιωνιστικής ελίτ!), αλλά και για την εσκεμμένη καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων όταν αγνόησε τη πρόταση του υπό τον Πούτιν τμήματος της Ρώσικης ελίτ για δάνειο χωρίς τους ληστρικούς όρους των «εταίρων» μας στην Ε.Ε., πέρυσι τον Φεβρουάριο, μόνο και μόνο για να υπακούσει στα αφεντικά της σε Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες ![2]
Ο στόχος των καταστροφικών μέτρων που επιβάλλονται από τις ελίτ δεν είναι βέβαια «να σωθεί η πατρίδα από τη χρεοκοπία», όπως υποστηρίζει ο συστηματικά ψευδόμενος αρχηγός της κοινοβουλευτικής Χούντας, διότι, δήθεν χωρίς αυτά, το Κράτος δεν θα μπορούσε να πληρώνει ούτε μισθούς και συντάξεις και θα έκλεινε ―υποτίθεται― περισσότερα από τώρα σχολεία και νοσοκομεία. Το ασύστολο ψεύδος της Χούντας προκύπτει από το γεγονός ότι τα δάνεια (με τα υπέρογκα επιτόκια που μας χρεώνουν γι’ αυτά οι «εταίροι» μας) δίνονται με αποκλειστικό σκοπό να ξεπληρώσουμε προηγούμενα δάνεια στους ίδιους. Φυσικά, όπως προβλέπουν όλοι οι έγκυροι διεθνείς παρατηρητές, το Χρέος μας δεν είναι βιώσιμο, εφόσον ακόμη και αν εφαρμόζαμε όλα τα ληστρικά μέτρα που μας έχουν επιβάλλει, όπως έδειξε πολύ πρόσφατη εμπεριστατωμένη έρευνα της Citigroup,[3]το Χρέος θα είχε ανεβεί το 2014 στο 180% του ΑΕΠ.
Γι’ αυτό και ήδη άρχισαν να μιλούν σήμερα για «επιλεκτική» ή «ελεγχόμενη» (από τις ελίτ) χρεοκοπία μέσω της αναδιάρθρωσης του Χρέους (μείωση επιτοκίων, παράταση αποπληρωμής, στην ανάγκη και «κούρεμα» κ.λπ.), και παράλληλη πιθανή αποπληρωμή τμήματος του Χρέους με ευρω-ομόλογα. Όμως, οποιαδήποτε παρόμοια προσωρινή «λύση» και να δώσουν, όχι μόνο δεν πρόκειται να σταματήσει το ληστρικό ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου, αλλά και δεν θα ανακληθεί κανένα από τα δύο Μνημόνια που ουσιαστικά καταδικάζουν τους εργαζόμενους σε Κινεζοποίηση, τα λαϊκά στρώματα σε μαζική φτωχοποίηση και τη χώρα συνολικά σε Λατινοαμερικανοποίηση. Με δεδομένη λοιπόν κάποιας μορφής ελεγχόμενη χρεοκοπία, το ερώτημα είναι πώς θα μπορούσαν τα λαϊκά στρώματα να επιβάλλουν στις ντόπιες και ξένες ελίτ μια χρεοκοπία ελεγχόμενη από αυτά (κάτι που οι ελίτ ονομάζουν «ανεξέλεγκτη» χρεοκοπία, αλλά θα ονόμαζα «λαϊκή χρεοκοπία»), ώστε να αποφευχθεί η σημερινή καταστροφή που τους επιβάλλουν οι ελίτ, για χάρη των δικών τους ιδιοτελών συμφερόντων;
Αρχικά, όμως, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πώς βλέπουμε την «λαϊκή χρεοκοπία». Το κρίσιμο πλεονέκτημα μιας παρόμοιας χρεοκοπίας, έναντι αυτής που μας επιβάλλεται σήμερα από τις ελίτ με την αποφασιστική βοήθεια των «ανθρώπων τους στην Αθήνα», είναι ότι θα οδηγούσε στην άμεση απόσυρση όλων των ληστρικών μέτρων που μας επέβαλαν οι ελίτ από την Άνοιξη του 2010 και μετά, καθώς και στην ακύρωση του ξεπουλήματος του κοινωνικού πλούτου που έκτισαν προηγούμενες γενιές εργαζόμενων (και κάλυπτε επίσης) βασικές ανάγκες (νερό, ηλεκτρικό, λιμάνια, παραλίες, τρένα, κ.λπ.) για τη κάλυψη των οποίων τα λαϊκά στρώματα θα εξαναγκαστούν στο μέλλον να πληρώνουν πολλαπλάσια ποσά (όπως συνέβη στη Βρετανία κ.α. μετά τις ιδιωτικοποιήσεις). Το δημόσιο θα μπορούσε να συνεχίσει να πληρώνει τους ίδιους μισθούς και συντάξεις όπως πριν τα Μνημόνια (παρόλο που μία ορθολογικότερη αναδιοργάνωση του δημόσιου τομέα ―χωρίς καμία απόλυση― θα ήταν αναγκαία) και η Παιδεία και Υγεία, μετά από παρόμοια αναδιοργάνωση, θα μπορούσαν να καλύπτουν πραγματικά τις ανάγκες όλων των πολιτών.
Αναγκαία προϋπόθεση για όλα αυτά είναι η άμεση μονομερής έξοδός μας από την Ε.Ε. και συνακόλουθα την Ο.Ν.Ε.[4] (κάτι που δεν συζητά σήμερα κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα εκτός από το Κ.Κ.Ε., που το ανάγει όμως στην δημιουργία επαναστατικών συνθηκών, οι οποίες σήμερα είναι ανύπαρκτες), η οποία αποτελεί την αναγκαία συνθήκη για την ανάκτηση της απαραίτητης οικονομικής κυριαρχίας, αλλά και για την αποδέσμευση της χώρας από τις «4 ελευθερίες» της συνθήκης του Μάαστριχτ που κάνουν αδύνατη την εφαρμογή αποτελεσματικών κοινωνικών ελέγχων στις αγορές κεφαλαίου, εργασίας, αγαθών και υπηρεσιών. Παράλληλα, θα έπρεπε να διακηρυχθεί προσωρινή στάση πληρωμών (που δεν σημαίνει, βέβαια, στάση πληρωμών μισθών και συντάξεων, όπως ξεδιάντροπα ψεύδεται η Χούντα και παπαγαλίζουν ακόμη και «Μαρξιστές» οικονομολόγοι που αδίστακτα μετέχουν στη καταστροφολογία) αλλά, απλά, τη στάση πληρωμής των ληστρικών τοκοχρεολυσίων μέχρι να συμφωνηθούν οι όροι της λαϊκής χρεοκοπίας.
Η λαϊκή χρεοκοπία θα έπρεπε να συνοδευθεί από:
Προσωρινή ολοκληρωτική απαγόρευση της εξόδου κεφαλαίου από τη χώρα, μέχρις ότου συντελεστεί η μετάβαση από το ευρώ στο νέο νόμισμα.
Επανεισαγωγή της δραχμής που θα συνοδευόταν από μια λογική υποτίμηση π.χ. της τάξης του 30%, με παράλληλη επιχορήγηση των ειδών πρώτης ανάγκης (για να μην κτυπηθούν τα λαϊκά στρώματα), χρηματοδοτούμενη από τα έσοδα που θα προέκυπταν από ένα βαρύ επιπρόσθετο φόρο στα εισαγόμενα είδη πολυτελείας. Η αξία των καταθέσεων σε ευρώ θα μετατρεπόταν αυτόματα σε δραχμές, με βάση μια προοδευτική κλίμακα που θα προστάτευε την αγοραστική αξία τους ανάλογα με το γενικότερο εισόδημα των καταθετών.
Ταυτόχρονη με την έξοδο από ΟΝΕ/ΕΕ κοινωνικοποίηση όλων των Τραπεζών.
Δραχμοποίηση του Χρέους, που καθεαυτή δεν μειώνει το Χρέος αλλά επαναφέρει τον έλεγχό του στον Ελληνικό λαό μέσω ενός νομίσματος που θα ελέγχει ο ίδιος, και θα του έδινε τη δυνατότητα (π.χ. με ένα ελεγχόμενο πληθωρισμό) να εξαναγκάσει τις ελίτ να πληρώσουν αυτές το Χρέος ―όπως άλλωστε έκανε κάθε χρεοκοπημένη χώρα στο παρελθόν που έλεγχε το νόμισμά της.
Επαναδιαπραγμάτευση του Χρέους, από θέσεως ισχύος τώρα, και με την απειλή κήρυξης άμεσης χρεοκοπίας (δηλαδή στάσης των πληρωμών τοκοχρεολυσίων σε περίπτωση μη αποδοχής της), με στόχο τη σημαντική επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και την περικοπή σημαντικού μέρους του (π.χ. του 50-70%).
Σταδιακή αποπληρωμή του άκρως «κουρεμένου» Χρέους με έσοδα που θα προέλθουν βασικά από έναν πολύ προοδευτικό έκτακτο φόρο ακίνητης και κινητής περιουσίας (π.χ. για περιουσίες πάνω από 1 εκ. ευρώ, που βρίσκονται είτε στην Ελλάδα είτε σε καταθέσεις του εξωτερικού, ανεξάρτητα αν ο ιδιοκτήτης είναι φυσικό ή νομικό πρόσωπο, συμπεριλαμβανομένης της εκκλησιαστικής περιουσίας κ.λπ.), μετά από γενική απογραφή τους, και με παράλληλη εισαγωγή μόνιμων αυστηρών ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίου (πέρα από την προσωρινή απαγόρευση της κίνησής του που ανέφερα), ώστε να σταματήσει η συνεχής εκροή κεφαλαίων των ελίτ και να ελεγχθεί η κερδοσκοπία.
Αλλά θα χρειαστεί να επανέλθω στο επόμενο για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να επιβληθεί στις ελίτ ένα πρόγραμμα σαν το παραπάνω, μέσα από ένα κύμα «άγριων απεργιών», σαν αυτό που είχε συγκλονίσει τη Δυτική Ευρώπη στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και είχε γονατίσει πανίσχυρες ελίτ όπως η Βρετανική, που θα κορυφωνόταν σε γενική απεργία διαρκείας.
*Μια μικρότερη εκδοχή του άρθρου δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία της 16/7/2011
[1]To προηγούμενο άρθρο έτυχε πολλών θετικών σχολίων και εποικοδομητικής (επώνυμης η ανώνυμης) κριτικής αλλά και κάποιων ανώνυμων λασπολογικών επιθέσεων στα Ιντιμιντια, που προσφέρονται για παρόμοια λασπολογία κατά επώνυμων απόψεων σε όσους δεν τολμούν να αντιπαρατεθούν σε δημόσιο διάλογο επί ίσοις όροις.
[2]Βλ. Κύρα Αδάμ, «Αθήνα – Μόσχα”», & Θαν. Αυγερινού, «Η Ρωσία έδινε δάνειο, η Ελλάδα αδιαφόρησε», Ελευθεροτυπία (14/7/2011).
[3] Martin Wolf, “Moment of truth for the eurozone,” Financial Times (5/7/2011).
[4]Βλ. για λεπτομερή ανάλυση των απαιτούμενων μέτρων Τ. Φωτόπουλος, Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ (Γόρδιος, 2010), κεφ. 10.
--
περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία
http://www.inclusivedemocracy.org/pd/
Ετικέτες Πολιτική-ανάλυση
Τα μαθήματα από τη βαρύτατη λαϊκή ήττα
Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
Το άνετο πέρασμα των πιο καταστροφικών μέτρων στην Ιστορία αυτού του τόπου, τα οποία οδηγούν και στο μαζικό ξεπούλημα του ίδιου του κοινωνικού μας πλούτου, σημαίνει ότι τα λαϊκά στρώματα υπέστησαν την πιο βαριά ήττα τους στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, στα χέρια της κοινοβουλευτικής «χούντας του Γιωργάκη».
Μια ήττα, που δεν συγκρίνεται καν με την ήττα που σήμανε η επικράτηση μιας άλλης χούντας το 1967. Και δεν συγκρίνεται γιατί, αν δεν ανατραπεί, θα σηματοδοτήσει την επ' αόριστον καταδίκη των λαϊκών στρωμάτων σε οικονομική καταστροφή, όπου οι μόνες επιλογές που βασικά θα έχουν θα είναι: είτε να δουλεύουν με μισθούς και συνθήκες (σημερινής) Βουλγαρίας -αν όχι Κίνας- σε όσες δουλειές θα «προσφέρουν» οι Βορειοευρωπαίοι «εταίροι» μας είτε να μεταναστεύουν.
Για να διαπιστώσει κανείς το μέγεθος της ήττας δεν έχει παρά να δει την ευφορία των ξένων και ντόπιων οικονομικών ελίτ όταν, με την ανακοίνωση του αποτελέσματος της ψηφοφορίας των επαγγελματιών πολιτικάντηδων (και δωσίλογων!), τα χρηματιστήρια εδώ και στο εξωτερικό ξανάνθησαν. Και είναι, βέβαια, δωσίλογοι οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες (οι οποίοι πρέπει άμεσα να αντιμετωπίσουν τον κοινωνικό, και όχι μόνο πολιτικό, εξοστρακισμό από τον ελληνικό λαό) γιατί στήριξαν μια χούντα που δεν είχε την παραμικρή λαϊκή εντολή να πάρει τα καταστροφικά για το λαό δομικά μέτρα που πήρε. Αντίθετα, στηρίχθηκε μόνο στην τρομοκρατία των ΜΑΤ, που οι «αντιστασιακοί» του ΠΑΣΟΚ διέταξαν να φερθούν σαν εσωτερικός στρατός κατοχής, χειρότερος και από τη χουντική αστυνομία της 7ετίας, κατά του αντιστεκόμενου λαού!
Πού οφείλεται όμως η βαρύτατη αυτή ήττα και πώς μπορεί να ανατραπεί; Εδώ θα πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ των συνήθων μέσων πάλης και των νεοπαγών του «κινήματος των αγανακτισμένων». Τα συνήθη μέσα πάλης, δηλαδή οι σπασμωδικές απεργίες και οι συνήθεις πορείες-λιτανείες, που οργανώνονταν κατά κανόνα από τις γραφειοκρατικές ηγεσίες των συνδικάτων (οι οποίες κατ' αρχήν ανήκουν σε κόμματα εξαρτώμενα από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ), ήταν αναπόφευκτο να αποτύχουν, εφ' όσον ουσιαστικά στόχευαν στην ελεγχόμενη εκτόνωση της λαϊκής οργής. Αλλά και οι ανάλογες απεργίες και λιτανείες της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς είχαν επίσης την ίδια τύχη, όχι μόνο γιατί τις υιοθετούσε μόνο μια μειοψηφία των εργαζομένων και των πολιτών γενικότερα, αλλά και γιατί και η Αριστερά αυτή δεν είχε να προσφέρει συγκεκριμένους στόχους στο λαϊκό κίνημα για να αγωνιστεί κατά των πραγματικών αιτίων της κρίσης -απαιτώντας, κυρίως, την άμεση έξοδο από την ίδια την Ε.Ε. Ομως, μόνο έτσι θα μπορούσαν τα λαϊκά στρώματα να επανακτήσουν δυνητικά κάποια οικονομική κυριαρχία, η οποία αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να παλέψουν κατά των ξένων και ντόπιων ελίτ. Αντίθετα, τμήμα μεν της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μιλούσε μόνο για έξοδο από το ευρώ, και «συνολική ρήξη με την Ε.Ε.» (που ανάγεται στα τρία τέρμινα), ενώ το μεγαλύτερο τμήμα της συνέδεε την έξοδο από την Ε.Ε. με τη «λαϊκή εξουσία» που -όπως έδειξε και το άνετο πέρασμα των καταστροφικών μέτρων- είναι αδύνατη στο προβλέψιμο μέλλον.
Το ίδιο όμως το πέρασμα των μέτρων έδειξε και την κενότητα της ρητορικής της ρεφορμιστικής Αριστεράς που στήριξε το «κίνημα των αγανακτισμένων», το οποίο διακήρυσσε ότι θα παρεμπόδιζε τους χουντικούς να περάσουν τα μέτρα τους. Σήμερα, όλοι μέμφονται τους «κουκουλοφόρους» (που πολλοί από αυτούς απλώς φορούσαν κουκούλα για να προστατευθούν από τα δολοφονικά χημικά των χουντικών πραιτοριανών), διότι δήθεν εμπόδισαν το ειρηνικό κίνημα στο Σύνταγμα να επιβάλει τα γενικόλογα αιτήματά του («έξω η τρόικα, έξω τα Μνημόνια» κ.λπ.), που δεν ήταν όμως παρά ευχολόγια εφ' όσον δεν προέβλεπαν συγκεκριμένα αποτελεσματικά μέσα για την επίτευξή τους. Καμία άλλωστε χούντα δεν έπεσε στην Ιστορία με χορούς και τραγούδια στην πλατεία ή με ειρηνικές περικυκλώσεις των κέντρων εξουσίας (οι Μουμπάρακ και Μπεν Αλι έπεσαν, γιατί την έξωσή τους ενέκρινε και η υπερεθνική ελίτ, ενώ ο Γιωργάκης είναι «ο άνθρωπός τους στην Αθήνα»!).
Ούτε βέβαια καμία περιφερειακή χώρα ξεπέρασε την καπιταλιστική κρίση της εφαρμόζοντας τις «ασπιρίνες» των «ειδικών» της ρεφορμιστικής Αριστεράς, τους οποίους καλούσε δήθεν η Λαϊκή Συνέλευση στην παρωδία Αμεσης Δημοκρατίας που στήθηκε στο Σύνταγμα (αλλά στην πραγματικότητα καλούσαν οι «ανοικτές» επιτροπές που επάνδρωναν στελέχη της Αριστεράς αυτής).
Δηλαδή, τα γιατροσόφια που αποπροσανατόλιζαν τα λαϊκά στρώματα με ανώδυνες (για τις ελίτ) ανοητολογίες ότι η κρίση οφείλεται στο xρέος (δηλαδή στο σύμπτωμά της) και ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να παλέψουμε για το λογιστικό έλεγχό του, ώστε να μάθουμε ποιο τμήμα του είναι παράνομο -λες και για το υπόλοιπο χρέος, που θα το έβρισκε «νόμιμο», ρώτησε κανένας τα λαϊκά στρώματα!
Οσον αφορά το πώς θα μπορούσαμε να ανατρέψουμε τα καταστροφικά μέτρα και την ίδια τη χούντα που τα υιοθέτησε, που κατά τη γνώμη μου περνά μέσα από γενική απεργία διαρκείας η οποία θα οργανωθεί «από κάτω», θα επανέλθω στο επόμενο.
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos
enet.gr
Ετικέτες Πολιτική-ανάλυση
Μια απλή ανάγνωση των τουρκικών βουλευτικών εκλογών
Στις 12/6 διεξήχθησαν οι βουλευτικές εκλογές στην γείτονα χώρα. Για πολλούς η νίκη του ΑΚΡ ήταν αναμενόμενη. Προεκλογικά υπήρχαν τρία βασικά στοιχήματα, που απασχόλησαν τα τουρκικά ΜΜΕ:
· Ο νικητής θα κέρδιζε 367 έδρες για να αναθεωρήσει το Σύνταγμα μέσω Βουλής ή 330 έδρες για να έχει την δυνατότητα να προτείνει την διεξαγωγή δημοψηφίσματος προς έγκριση νέου Συντάγματος;
· Το CHP θα άγγιζε το 30%; Αυτός ήταν και ο στόχος του προέδρου του κόμματος Kılıçdaroğlu (Κιλιτσντάρογλου), που τον αντιπολιτευόταν εσωτερικά ο τέως πρόεδρος του κόμματος Baykal (Μπαϊκάλ).
· Μετά την παύση έξι κουρδικών κομμάτων, στα τελευταία είκοσι χρόνια, πως θα αντιδρούσε η Νοτιοανατολική Τουρκία (Τουρκικό Κουρδιστάν);
Και τα τρία προαναφερόμενα στοιχήματα στην πραγματικότητα χρησιμοποιήθηκαν προς αποφυγή πραγματικών αναλύσεων, οι οποίες αν και υλοποιήθηκαν, «αποκρύφτηκαν» από την κοινή γνώμη. Όμως πριν να ψηλαφίσουμε τα ευαίσθητα πολιτικά δεδομένα που επικαλείται να αντιμετωπίσει η γείτονα χώρα, ας δούμε τον τρόπο επιλογής αντιπροσώπων στην Τουρκική Μεγάλη Εθνική Βουλή (Türkiye Büyük Millet Meclisi) και τα αποτελέσματα σ’ αριθμούς.
«Μηχανικός κάλπης»
Βάσει του 4ου άρθρου του εκλογικού νόμου (Ν. 2839-10/6/1983), κάθε νομός εκλέγει τουλάχιστον έναν αντιπρόσωπο. Μετά ο πληθυσμός της χώρας (βάσει τελευταίας απογραφής πληθυσμού) διαιρείται δια του αριθμού των εναπομεινάντων εδρών και βρίσκεται ο αντιπροσωπευτικός αριθμός. Τέλος ο πληθυσμός κάθε νομού διαιρείται με τον αντιπροσωπευτικό αριθμό και έτσι καθορίζεται ο αριθμός βουλευτών που θα εκλεγούν από κάθε νομό. Εάν ο αριθμός βουλευτών υπερβεί τους 18 σ’ ένα νομό, τότε ο νομός χωρίζεται σε δύο εκλογικές περιφέρειες, εάν υπερβεί τους 35 σε τρεις εκλογικές περιφέρειες κ.ο.κ.
Το εν λόγω άρθρο είναι σημαντικό για την εκλογή ανεξαρτήτων βουλευτών. Διότι κάθε κόμμα που κατεβαίνει στις εκλογές πρέπει να αναδείξει υποψήφιους σε κάθε νομό της χώρας και εάν δεν λάβει το 10% των έγκυρων ψήφων της επικράτειας δεν δικαιούται να εκπροσωπηθεί στη Βουλή. Οι δε ανεξάρτητοι πρέπει να συγκεντρώσουν τις ψήφους που αναλογούν σε κάθε νομό.
Βέβαια θα προσέξατε ότι δεν υφίσταται η χειραγωγήσιμη κατάσταση «βουλευτών επικρατείας». Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που σε κάθε εκλογική αναμέτρηση η Τουρκική Βουλή ανανεώνεται πέρα του 50%. Από την άλλη στις εκλογές του 2011 εκλέχθηκαν 78 γυναίκες (το 14% των εκλεγμένων βουλευτών), που αποτελεί το μεγαλύτερο ποσοστό γυναικών στην τουρκική Βουλή από την ίδρυσή της (AKP 45, CHP 19. MHP 3, ανεξάρτητες 11). Πρέπει να σημειώσουμε ότι οι περισσότερες υποψήφιες που εκλέχθηκαν ανήκουν στο «ισλαμικό ΑΚΡ».
Οι ανεξάρτητοι με 6,66% ψήφους έστειλαν 36 αντιπροσώπους στη Βουλή. Το θέμα σχολιάζεται ως επιτυχία των «μηχανικών κάλπης», που διαθέτουν οι κουρδικές οργανώσεις. Είναι γεγονός ότι στους νομούς που επιλέγονται τρεις ή και περισσότεροι βουλευτές, η ανάδειξη ενός ανεξάρτητου δεν είναι δύσκολη. Όμως το να εκλεγούν 3/3 Hakkari, 3/4 Şırnak, 6/11 Diyarbakır, 4/8 Van, 3/6 Mardin, 2/4 Μuş κ.ο.κ χρειάζεται μεγάλη προετοιμασία, άριστη συνεργασία υποψηφίων με ψηφοφόρους και εμπιστοσύνη σε συνάνθρωπο ομοϊδεάτη. Διότι εκτός που έπρεπε όλοι να καλύψουν τον ελάχιστο αριθμό ψήφων, όπως προκύπτει από τον πληθυσμό του νομού, συνάμα και όλοι οι εκλεγμένοι έπρεπε να πάρουν περίπου τις ίδιες ψήφους, ούτως ώστε στη δεύτερη κατανομή να μην τους ξεπεράσει κάποιος υποψήφιος κόμματος. Π.χ. στο Hakkari οι 3 ανεξάρτητοι έλαβαν 31.925, 31.765, 30.977 και στο Diyarbakır οι 6, 78.220, 71.231, 69.292, 66.119, 65.138, 61.232 ψήφους! Δηλαδή υπήρξε πλήρης συντονισμός σε νομό που ο πληθυσμός υπερβαίνει το ένα εκατομμύριο!
Το ευχάριστο είναι ότι στη Μάρδην (Mardin), ένας από τους εκλεγμένους ανεξάρτητους βουλευτές, είναι ο ασσυριακής καταγωγής συνήγορος της Ασσυριακής Καθολικής Εκκλησίας Erol Dora (με 52.582 ψήφους). Για πρώτη φορά μετά τις εκλογές του 1957 εκλέγεται χριστιανός βουλευτής στην Τουρκική Βουλή. Βλέπουμε ότι έχει αποδώσει η συνεργασία δυνάμεων μέσα σε δημοκρατικό περιβάλλον. Δεν θα πρέπει να παραλείψουμε την θετική δράση των Βαπτιστών ιεραποστόλων, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην αναστύλωση Ασσυριακών εκκλησιαστικών μνημείων στην Νοτιοανατολική Τουρκία.
Οι νικητές, Erdoğan και η παρέα του, μετά από 10 χρόνια στην εξουσία, ανέβασαν το ποσοστό των ψήφων κατά 3,32% σε σχέση με τις εκλογές του 2007, και με 21.442.206 ψήφους έλαβαν την εμπιστοσύνη του 49,9% των ψηφοφόρων που πήγαν στην κάλπη. Το CHP, που σιωπηλά στηρίχθηκε και από τον αιώνιο αντίπαλό του, τον Demirel (εφημερίδα Milliyet 16/6/2011), έλαβε το 25,91 % των ψηφισάντων.
Όμως ας αναλύσουμε και τα προεκλογικά στοιχήματα.
Δυνατότητα αναθεώρησης Συντάγματος
Έχοντας υπ’ όψη ότι στην «πραγματική δημοκρατία» δεν υφίστανται αδιέξοδα και σε δημοκρατικά συνταγμένο Σύνταγμα δεν υπάρχουν άρθρα που δεν αλλάζουν, ας δούμε τις επισημάνσεις του καθηγητή Yavuz Atar του Πανεπιστημίου Selçuk (εφημερίδα Yeni Şafak 15/6/2011):
«Πρέπει να δημιουργήσουμε Σύνταγμα που στηρίζεται στα ατομικά δικαιώματα και το κράτος υπηρέτης αυτών»… «τα εναπομείναντα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει η χώρα μας μπορούν να επιλυθούν μόνο με την άμεση συνταγματική αναθεώρηση» …
Αν και στο δημοκρατικότερο Σύνταγμα της Τουρκίας (αυτό του 1961), που συντάχθηκε μετά την επέμβαση των ενόπλων δυνάμεων του 1960, αναγράφονταν ότι το πρώτο άρθρο δεν αλλάζει, το κίνημα των ενόπλων δυνάμεων του 1980 πέταξε στο καλάθι των αχρήστων το Σύνταγμα του 61 και επέβαλε το νέο Σύνταγμα του 1982. Άρα η νοοτροπία «δεν αλλάζει», ούτε «επιτρέπεται πρόταση αλλαγής» ήδη έχει διατρυθεί από τα ίδια κέντρα εξουσίας. Ο καθηγητής επισημαίνει το ζήτημα λέγοντας: «Τα Συντάγματα του 61 και του 82, που δημιουργήθηκαν μετά από κοινωνικές δράσεις και αντιδράσεις, πρέπει άμεσα να αντικατασταθούν, από ένα νέο, σύγχρονο, δημοκρατικό, πολιτειακό, που λαμβάνει υπόψη το άτομο, και περιορίζει το κράτος σε σύγχρονες παρεμβάσεις».
Όμως για να αναθεωρηθεί το Σύνταγμα μέσω της Βουλής απαιτούνται 367 βουλευτές, και εφόσον δεν υπάρχουν, για να προταθεί δημοψήφισμα προς έγκριση νέου Συντάγματος, 330 βουλευτές. Ο Erdoğan χωρίς να έχει εσωτερικές απώλειες αναζητά επιπλέον 31 ψήφους για ταχεία αλλαγή και 4 ψήφους γία διαδικαστική αλλαγή. Έχοντας υπ΄ όψη ότι οι 31 ανεξάρτητοι προέρχονται από νομούς, που είχαν ψηφίσει πάνω από 85% «Ναι» στο δημοψήφισμα αλλαγής άρθρων Συντάγματος, που διεξάχθηκε στις 12/9/2010, πιστεύουμε ότι με τον πρώτο ή τον δεύτερο τρόπο στην Τουρκία θα έχουμε σύντομα πλήρη αναθεώρηση του Συντάγματος.
Αυτό, που φοβίζει τους πάντες είναι ότι οι 6 από τους 36 ανεξάρτητους βρίσκονται στις φυλακές [ένας ως υπόδικος της υπόθεσης βαριοπούλα, (balyoz). Πέντε από την υπόθεση KCK, έχουν συλληφθεί στην επιχείρηση της 14/4/2009, που σκόπευε την εξουδετέρωση ανταρτών πόλεως του PKK] και οι 28 από τους 36 είναι οργανωμένοι σε κουρδικό κόμμα. Έχοντας υπόψη την κατάσταση αυτή και για να κερδίσει τις εντυπώσεις ο Kılıçdaroğlu, στις 14/6/2011 δήλωσε: «η πόρτα είναι ανοιχτή για οποιαδήποτε συζήτηση αφορά την αναθεώρηση του Συντάγματος».
Βασικό μέλημα αλλά και φόβος είναι η μετατροπή των ενόπλων δυνάμεων σε δημοσίους υπαλλήλους δια μέσου του Συντάγματος. Όμως πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτό, όταν το Ανώτατο Συμβούλιο Ασφαλείας (MGK, Milli Güvenlik Konseyi) έχει ακόμα το δικαίωμα να ενίσταται στα ονόματα που εκλέχθηκαν με κάλπη (7ο κεφ. 3ο άρθρο εκλογικού νόμου) και ο εσωτερικός κανονισμός του στρατού προβλέπει το δικαίωμα κινήματος;
Θα δεχθεί ο ΓΕΕΘΑ, ενώ σήμερα βάσει πρωτοκόλλου εισέρχεται μετά από τον πρόεδρο και τον πρωθυπουργό να περιμένει και «τον τελευταίο αιρετό» για να εισέλθει;
Αποτυχία του CHP
Όταν το κόμμα αποφάσισε να μην συμπεριλάβει στους υποψήφιους βουλευτές τους υπόδικους των υποθέσεων Ergenekon και Βalyoz, γνώριζε καλά ότι θα μειωθούν οι ψήφοι του, όμως δεν ήταν γνωστή η ποσόστωση. Ας δούμε μερικά παραδείγματα ψήφων στήριξης που έλαβαν οι πρωτοκλασάτοι της ακμής του Βαθέως Κράτους, που βρίσκονται υπό κράτηση:
Ο δημοσιογράφος Tuncay Özkan 32.600, ο συνταξιούχος στρατηγός Çetin Doğan 9.378, ο συνταξιούχος αντιστράτηγος Yaşar Müjdeci 17.513, ο συνταξιούχος αντιστράτηγος Erdoğan Karakuş 1.683, ο τέως διοικητής αστυνομίας Hanefi Avcı 1.056, ο τέως αρχηγός κόμματος και δημοσιογράφος Doğu Perinçek 12.842 κ.ά.
Έτσι μόνο ο τέως πρύτανης και προσωπικός ιατρός του Ecevit, Mehmet Haberal (υπόδικος στην υπόθεση Ergenekon), κατόπιν παράκλησης και του Demirel συμπεριλήφθηκε στους υποψήφιους του CHP, ο οποίος και εκλέχτηκε.
Κατά τον Kılıçdaroğlu οι λόγοι της εκλογικής αποτυχίας του CHP είναι:
· Τα στελέχη δεν μπόρεσαν προεκλογικά να μεταφέρουν τα κομματικά σχέδια στους ψηφοφόρους.
· Οι τοπικές αυτοδιοικήσεις που ελέγχονταν από το κόμμα δεν προσέφεραν επαρκείς υπηρεσίες.
· Ο φόβος ότι το MHP θα παράμενε κάτω από 10% κόστισε κατά 2% στις ψήφους του CHP.
· Οι ελάχιστοι ψήφοι που πήγαν στους υπόδικους ήταν ψήφοι του CHP.
· Η προσπάθεια πλαισίωσης της Νοτιοανατολικής Τουρκίας ναυάγησε με τις δίκες Ergenekon και Βalyoz.
Παραβλέπει όμως ότι μια μεγάλη μερίδα του κόμματος διέπεται από το σύνδρομο των Σεβρών (εφημερίδα Yeniçağ 14/5/2011) και περισσότερο από μία «πρακτική», που εφαρμόστηκε από τον Κεμάλ. Την περίοδο εκείνη κάτω από τις εν λόγω συνθήκες η «πρακτική» αυτή δεν μπόρεσε να εκφραστεί ως μία κοσμοθεωρία. Είναι γεγονός ότι η προοδευτική πρακτική των αρχών του 20ου αιώνα δεν μπορεί να εφαρμοστεί αλλά ούτε και να ανταποκριθεί στις προκλήσεις του 21ου αιώνα. Η δογματική προσκόλληση σε παλιές πρακτικές, βρίσκει αδιάφορο ένα λαό, που εδώ και 25 χρόνια ζει χωρίς μιλιταριστικές επεμβάσεις και αντιλαμβάνεται τη διαφορά με το παρελθόν.
Προκλήσεις και Υποχρεώσεις του Erdoğan
Στις ημέρες μας μεταλλάσσεται η τουρκική αστική τάξη, που ζούσε με λάφυρα και κλοπιμαία. Ίσως ακόμα να ρέουν έσοδα από τον πόλεμο του Ιράκ και τις αναταραχές της Κολχίδας, όμως τα σταθερά και μακροπρόθεσμα έσοδα των πετρελαιαγωγών, αγωγών φυσικού αερίου και κάλυψης αναγκών «αδελφών δημοκρατιών» (Αζερμπαϊτζάν, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργκιζταν, Καζακστάν και μέσου αυτών Τατζικιστάν, Νταγιστάν, Τσετσενία κ.ά.) φέρουν έσοδα που καρπώνονται οι νεοαστοί. Η νέα αστική τάξη δεν ανήκει στην «τεχνηέντως δημιουργημένη» αστική τάξη του CHP του παρελθόντος. Άρα σήμερα βιώνεται μία εσωτερική σύγκρουση της τουρκικής αστικής τάξης, που πρέπει να περιοριστεί το δυνατόν περισσότερο από την κυβέρνηση.
Ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας, που ανέρχονταν στο 8,9% το 2010, είχε θετική επίπτωση και στο πρώτο πεντάμηνο του 2011. Καθότι ήταν εκλογικό έτος, το Υπ. Οικονομικών ανακοίνωσε θετικό ισοζύγιο για το πρώτο πεντάμηνο του 2011 (ηλεκτρονική εφημ. Akşam 15/6/2011). Βέβαια η κρίση των ΗΠΑ του 2008 δεν έχει αγγίξει ακόμα την γείτονα χώρα. Τα αρπακτικά που παίζουν στην αγορά CDS, αν και καιρό είναι εγκαταστημένα στην Τουρκία, σήμερα κερδίζουν από την θετικά επιταχυνόμενη οικονομία της Τουρκίας και επενδύουν στα credit default swaps. Επειδή σε κάθε άνοδο έπεται και η κάθοδος, το τουρκικό κράτος, που διατήρησε την παραγωγή του (παρ’ ότι στις αρχές του 2000 το ΔΝΤ πίεζε προς συρρίκνωσή της) πρέπει από τώρα να προετοιμάζεται για τις επερχόμενες πιέσεις. Τα αρπακτικά μετά από την Ε.Ε. θα μεταπηδήσουν στις περιφερειακές οικονομίες, που επωφελήθηκαν από την ευρωπαϊκή κρίση.
Παίζοντας το χαρτί του Ισλαμιστή σ’ ένα κοσμικό κράτος, με παρουσία των δυνάμεων του Fetullah Gülen στο Υπ. Παιδείας, θα δημιουργηθούν σοβαρές συγχύσεις στην εκπαιδευτική πολιτική και κατά συνέπεια στο εκπαιδευτικό σύστημα. Το γεγονός αυτό θα δημιουργήσει εσωτερικές ρίξεις μεταξύ κυβέρνησης και στελεχών ΑΚΡ.
Η προεκλογική φωτοβολίδα της νέας διώρυγας Εύξεινου Πόντου – Προποντίδας, έφερε στην επιφάνεια την εκκολαπτόμενη αναθεώρηση των συνθηκών Μοντρέ και Νιών. Το θέμα θα ξαναφέρει σε αντιπαράθεση την Ρωσία με τις Δυτικές Δυνάμεις. Η τότε κυβέρνηση της Τουρκίας θα χρειαστεί ισχυρό και ευέλικτο Υπ. Εξωτερικών. Όμως η σημερινή επεκτατική πολιτική που προτείνεται από τον Davutoğlu, ομοιάζει μ’ αυτή των Νεότουρκων, που προκάλεσαν την εξάλειψη του Οθωμανικού κράτους.
Οι πρόσφατες εξεγέρσεις των Αραβικών κρατών της Μεσογείου, πηγάζουν προφανώς από το συστατικό νέων οικονομικών προοπτικών που θα προσφέρει η ΑΟΖ. Την περίοδο ίδρυσης και ανόδου, τα αραβικά κράτη για να πετύχουν την επιβίωσή τους είχαν υποθηκεύσει για αρκετές δεκαετίες τον υπεδαφικό τους πλούτο. Όμως σήμερα που διαθέτουν συσσωρευμένη υπεραξία που προήλθε από τις υποθήκες τους, είναι σε θέση να εκμεταλλευτούν ως εθνική παραγωγή τον υδάτινο χώρο που προέρχεται από την ΑΟΖ. Η Τουρκία ως «ηγέτης» του Ισλάμ αλλά και άμεσα εμπλεκόμενη με το γεγονός, πρέπει να διαχειριστεί την κατάσταση, χωρίς να εμπλακεί σε θερμά επεισόδια.
Η Τουρκία προς συνέχιση των καλών σχέσεων με τα «αδερφά κράτη της Κασπίας» δεν μπορεί να αποποιηθεί την εθνικιστική της ταυτότητα. Όμως η παντουρκιστική τάση που φέρει έσοδα από την Ανατολή, δημιουργεί έντονα προβλήματα σ’ ότι αφορά την επίλυση του Κυπριακού και τις σχέσεις στα Βαλκάνια. Με 55.000 έμμισθους στην Κύπρο, ναύσταθμο στην Αλβανία, παρακρατικούς στη Βοσνία και μαχόμενη μειονότητα στην Ελλάδα, η Τουρκία αιμορραγεί οικονομικά στην Δύση.
Εσωτερικά δε, πρέπει να επέλθει η ειρηνική λύση του Κουρδικού. Η νέα αφετηρία του 2011 βασίζεται στην ομαλοποίηση σχέσεων των κουρδικών οργανώσεων με την μητροπολιτική κυβέρνηση. Το γεγονός θα «στεναχωρέσει» οικονομικούς κύκλους της Ανατολικής Ανατολίας, που πλούτιζαν για πολλές δεκαετίες από την τεταμένη κατάσταση στο Κουρδιστάν.
Βέβαια μέσα σ’ αυτά τα μεγαλεπήβολα σχέδια δεν πρέπει να χαθούν και τα έσοδα που προέρχονται από την Ε.Ε. Η Τουρκία με τίποτα δεν θέλει να επανέλθει σε καθεστώς δασμών με την Ε.Ε. Ακριβώς εδώ έρχεται και η επίλυση του Κωνσταντινουπολίτικου ζητήματος.
Άραγε η κοινότητά μας (εντός και εκτός Τουρκίας) διαθέτει τα αντίστοιχα μέσα για να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τις εν λόγω καταστάσεις;
βκ
Ετικέτες Πολιτική-ανάλυση
Έπειτα από πολλά (ντροπιαστικά) η Κύπρος οδεύει σε Ομοσπονδία
Έπειτα από πολλά (ντροπιαστικά)
η Κύπρος οδεύει σε Ομοσπονδία
Και σε 100% τουρκική γεωπολιτική-στρατηγική κηδεμονία. Σε διεθνές εύρος!...
Πολλές οι ενδείξεις ότι το Ελεύθερο Τμήμα τής Κύπρου προχωρεί στη λύση (που καθόλου λύση δεν είναι) τής Ομοσπονδίας με τούς τούρκους επιδρομείς. Την οποία φαίνεται πως η Λευκωσία συζητά έχοντας υπόψη και το έκτρωμα τής διζωνικής.
Ο Δημήτρης Χριστόφιας, ηγέτης τού Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου, συνομιλητής τού τουρκοκύπριου ηγέτη Έρογλου, ήταν και είναι λίγος για να χειριστεί ένα τόσο ακανθώδες πλαίσιο διαπραγμάτευσης, όπως είναι η μελλοντική κρατική μορφή τής άτυχης Κύπρου. Τόσο μάλλον που στην Αθήνα ο ΠΑΣΟΚ ηγέτης Γιώργος Παπανδρέου, ακολουθώντας πιστά τ' αχνάρια τού πατέρα του, ο οποίος το μόνο που ήθελε ήταν το όπως-όπως κλείσιμο τού Κυπριακού (δες και τη συμφωνία στο Davos, 30 Ιανουαρίου 1988, με την οποία το Κυπριακό μπήκε στο ...ράφι) επιδιώκει, κι αυτός, με κάθε τρόπο, το κλείσιμο τού εθνικού κυπριακού προβλήματος. Εικοσιδύο χρόνια πέρασαν από τότε. Οι Παπανδρέου πατέρας και γιος ― ίδια αρνητική γεύση στα εθνικά τής Ελλάδας. Σε αντίθεση με τον παπού Γεώργιο Παπανδρέου (τον Γέρο τής Δημοκρατίας) που αισθανόταν και έπραττε εθνικά.
...............................................
Με τα ανωτέρω δεν εννοούμε πως και επί ημερών Νέας Δημοκρατίας η Αθήνα αντιμετώπιζε το Κυπριακό διαφορετικά. Τόσο μάλλον που τα εσωτερικά τής Λευκωσίας και τής Αθήνας δεν επέτρεπαν, στην ελλαδική πλευρά, τίποτ' άλλο από τον ρόλο ...τού συμφωνούντος ακολούθου. Γι' αυτό και εφαρμόστηκε εκείνο το άχρωμο και άνοστο σλόγκαν (η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάς συμπαρίσταται), που αργότερα συμπληρώθηκε με τη σαπουνόφουσκα τού "Δόγματος Ενιαίας Άμυνας"! Για να φτάσουμε στην αποχώρηση τής ελληνικής Ταξιαρχίας από την Κύπρο. Οπότε η Κύπρος, προδομένη και σακατεμένη από πολλές πλευρές, σχεδόν αφοπλισμένη, δέχτηκε ―μετά το παλαβό πραξικόπημα τής Αθηναϊκής δικατατορίας― την τουρκική πειρατική εισβολή και κατοχή (στο 38%). Για να καταλήξουμε, τελικά, στην ντροπή τής απόκτησης τών ρωσικών πυραύλων S-300 (κατόπιν παραγγελίας τής Λευκωσίας) και τής τουρκικής αντίδρασης που ακολούθησε. Καθώς και τού ελέω Σημίτη θαψίματος τών πυραύλων κάπου στην Κρήτη (1998).
Τώρα, ελέω Δ. Χριστόφια συζητείται, ετοιμάζεται η "λυπητερή" τής Κυπριακής Ομοσπονδίας. Με το πάντα εν ισχύϊ σάπιο σύνθημα "η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάς συμπαρίσταται"!
Εν κατακλείδι, σημειώνουμε ότι υπήρξε και συνάντηση, στη Νέα Υόρκη, τών δύο Κυπρίων ηγετών με τον Γενικό Γραμματέα τού ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν (έναν διεθνή αχυράνθρωπο και ετεροκινούμενο) ο οποίος εξέφρασε τη λύπη του, διότι "το Κυπριακό παραμένει σε στασιμότητα, χωρίς προοπτική για σύντομη λύση". Και τελικά ανακοίνωσε, εν είδει απειλής, ότι "μετά την Πρωτοχρονιά θα έχει νέες επαφές με την ηγεσία τής Κύπρου"!
...............................................
Η Κύπρος είναι πλήρες μέλος τής Ενωμένης Ευρώπης. Η Τουρκία κρούει την πόρτα τής Ε.Ε. για να γίνει το 28ο (ή και μεταγενέστερο) μέλος της. Ενώ, συγχρόνως, αρνείται προκλητικά την αναγνώριση τής Κύπρου ως μέλους τής Ε.Ε. Και οι Βρυξέλλες, φιλότουρκες ως συνήθως, καμώνονται πως δεν καταλαβαίνουν την κραυγαλέα τουρκική προσβολή, και συζητούν για κάποια κεφάλαια τών οποίων η υλοποίηση θα άνοιγε τις ευρωπαϊκές πύλες στούς Γκιουλ, Ερντογάν και Νταβούτογλου! Ενώ θά 'πρεπε να τούς ξεκαθαρίσει ότι "πρώτο και βασικό μέλημά τους θα έπρεπε να είναι η άμεση και έντιμη αναγνώριση τής επίσημης ευρωπαϊκής ταυτότητας τής Κυπριακής Δημοκρατίας". Όλα τ' άλλα κεφάλαια έπονται και κάνενα δεν προηγείται.
Πέρα από το βασικό θέμα αρχής για την Ε.Ε. υπάρχει και η υποχρέωση σεβασμού προς όλες τις χώρες-μέλη τής Ε.Ε. Η άμεση τουρκική προσβολή που γίνεται κατά τής Λευκωσίας είναι χαστούκι που καταφέρεται στο σύνολο τών χωρών-μελών τής Ε.Ε. Και όμως:
• Ο ΟΗΕ λέγει: «Δεν μπορεί να συνεχίζεται εσαεί το "κουβεντολόι" με τούς τουρκοκύπριους (λέγε με Άγκυρα).» Και σαν μπαμπούλας προσθέτει: «Μετά την Πρωτοχρονιά θα τα ξαναπούμε.»
• Στην Ε.Ε.: «Σχεδόν πλειοψηφία είναι οι χώρες (κυρίως οι πρώτην ανατολικές) που θεωρούν τούς ελληνοκύπριους ως υπεύθυνους για το συνεχιζόμενο κυπριακό αδιέξοδο!» Ωσάν αυτοί να είναι οι εισβολείς και οι παράνομα κατέχοντες το 38% τής κυπριακής επικράτειας!
Την ανθελληνική πρωτοπορία διατηρεί "παραδοσιακά" η Βρετανία, η κάποτε σύμμαχος τής Αθήνας (1940). Συνεπικουρούμενη και από τον "καθρέφτη" αγγλικό Τύπο. Όπως:
TIMES: «Σε περίπτωση που οι συνομιλίες δεν αποδώσουν, η βρετανική Κυβέρνηση πρέπει να μελετήσει το σχέδιο τής επίσημης διχοτόμησης τής Κύπρου.»
FINAΝCIAL TIMES: «Ε.Ε. και ΟΗΕ κουράστηκαν και δεν ανέχονται πια την παρούσα κατάσταση. Αποτέλεσμα τής οποίας είναι η παράλυση τών σχέσεων με την Τουρκία.»
Ενώ όλα αυτά κινούνται και αλληλοσυμπληρώνονται γύρω από το ελληνικό νησί, το καθ' ημάς Υπουργείο Εξωτερικών καμώνεται πως αγνοεί ότι η Τουρκία προπολλού έχει διευρύνει τούς επί τού Κυπριακού στόχους της. Έτσι, θεωρώντας ούτως ή άλλως, παγιωμένη την τουρκική κατοχή της στο 38% τού νησιού επιδιώκει, πλέον, κάτι το πολύ ευρύτερο: την υπ΄αυτής γεωπολιτική και στρατηγική κηδεμονία ―σε διεθνές εύρος― ολόκληρης τής Κύπρου!
.............................................
Αυτό είναι το σκηνικό εντός τού οποίου κινείται, σήμερα, η Κύπρος. Με τέτοιους συνεταίρους στην Ε.Ε. και τέτοιους πρώην συμμάχους, το μόνο συναίσθημα που σε κυριεύει είναι η σιχασιά.
Ανδρέας Γ. Λαμπίκης
Ετικέτες Πολιτική-ανάλυση
Η επιβεβαίωση της απαξίωσης της «πολιτικής»
ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Οι ντόπιες και ξένες ελίτ πανηγυρίζουν για τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών, ενώ ο γνωστός «σοσια-ληστής» ηγέτης του ΔΝΤ, όσο και ο δηλώνων «σοσιαλιστής με πατέντα», Γιωργάκης και η Κοινοβουλευτική «Χούντα» του, διακηρύσσουν ότι τα αποτελέσματα των εκλογών νομιμοποίησαν τα ληστρικά μέτρα. Ο θρασύτατος μάλιστα Ντομινίκ Στρος Καν θριαμβολόγησε για τη νίκη της «αριστεράς» στην Ελλάδα (δηλαδή της Χούντας και των «αριστερών» δεκανικιών της στην Δημοκρατική Αριστερά, τους Οικολόγους-Πράσινους και τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ) δηλώνοντας με θαυμασμό: «Δεν έχει ποτέ συμβεί, παρά το τόσο σκληρό πρόγραμμα που οι Έλληνες υποχρεώθηκαν να υποστηρίξουν, το να γίνει κατανοητό στον πληθυσμό ότι ήταν αναγκαίο και αυτός τελικά να υποστηρίξει στην πλειοψηφία του την υπάρχουσα κυβέρνηση». Και, πράγματι, από όπου πέρασε το ΔΝΤ και εφάρμοσε ακόμη και ηπιότερα μέτρα από αυτά της δικής μας Χούντας, οι λαοί τελικά τους «πήραν με τις πέτρες»: από την Ουγγαρία που μαύρισε τους αντίστοιχους «σοσιαλιστές», μέχρι την Αργεντινή όπου η Χούντα και το ΔΝΤ φυγαδεύονταν με ελικόπτερα[1].
Όσοι λοιπόν ισχυρίζονται ότι ο Ελληνικός λαός ενέκρινε τα μέτρα και τη κατεδάφιση ιστορικών κοινωνικών κατακτήσεων, πρέπει επίσης να δεχθούν ότι ζούμε σε μια παρωδία «δημοκρατίας» όπου αυτό που περνά για πολιτική όχι μόνο δεν έχει καμιά σχέση με την κλασική έννοια της Πολιτικής ως της συλλογικής αυτο- διεύθυνσης των πολιτών, αλλά ούτε καν πληροί τα κριτήρια μιας αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» (που δεν έχει βέβαια σχέση με πραγματική δημοκρατία). Και αυτό, διότι η όλη διαδικασία για να περάσουν τα κτηνώδη μέτρα που θα γονατίσουν τα λαϊκά στρώματα για δεκαετίες, στηρίχθηκε σε μια σειρά από απάτες. Δηλαδή:
α) Στην αρχική κατάφωρη εξαπάτηση του εκλογικού σώματος, όπου ένα «σοσιαλιστικό» κόμμα εκλέχθηκε για να εφαρμόσει πρόγραμμα που ήταν εντελώς αντίθετο αυτού που εφάρμοσε μετεκλογικά.
β) Στη συνακόλουθη απάτη ότι η κυβέρνηση, (η οποία επάξια απέκτησε τον τίτλο της Χούντας όταν δεν τόλμησε να φέρει σε δημοψήφισμα μέτρα που αλλάζουν δραματικά το κοινωνικό-οικονομικό τοπίο) δήθεν δεν ήξερε το μέγεθος της κρίσης και των απαιτούμενων μέτρων.
γ) Στο χοντρό ψέμα που υιοθέτησε όλο το κατεστημένο ότι το Μνημόνιο (ή κάποια παραλλαγή του) αποτελούσε μονόδρομο «για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις» , όταν ακόμη και η Πορτογαλέζικη ελίτ συζητά την πιθανότητα εξόδου από την Ευρωζώνη, ακριβώς για να αποφύγει τον Ελληνικό «μονόδρομο», ενώ οι Ιρλανδοί, με διπλάσιο έλλειμμα απο εμάς, αγωνίζονται μέχρι την τελευταία στιγμή να μην εκχωρήσουν κυριαρχία, δηλώνοντας για τους δικούς μας ξεδιάντροπους πολιτικάντηδες «εμείς δεν είμαστε Ελλάδα»! Φυσικά, όλα αυτά δεν εμπόδισαν συγγραφείς μας να δηλώνουν, με τον τουπέ «σοφού», ότι, αφού...δεν διακυβευόντουσαν κρίσιμα ζητήματα, θα ψήφιζαν «πρόσωπα»[2] («κατά σύμπτωση» υποστηριζόμενα απο τη Χούντα), ενώ «κομουνιστές» μουσικοσυνθέτες δεν έχουν πρόβλημα να «τιμώνται» απο μέλη της Χούντας με επί κεφαλής τον θρασύτατο υπαρχηγό της, ενισχύοντας την εικόνα της «κανονικότητας» που καλλιεργούν τα ημι-ολοκληρωτικά κρατικά κανάλια![3]
δ) Στην ολοκλήρωση της απάτης με τους αρχηγούς της Χούντας και του ΔΝΤ να ισχυρίζονται ότι τα κτηνώδη μέτρα εγκρίθηκαν από τον λαό, όταν στην πραγματικότητα, αν υπολογιστεί η αποχή/άκυρο/λευκό, οι εκλεκτοί της Χούντας εκλέχθηκαν από το 15% με 20% των πολιτών. Με άλλα λόγια, το Μνημόνιο της τρόικας και των υποτελών της εγκρίθηκε άμεσα από λιγότερο από το 1/5 του λαού ή, έμμεσα (αν συνυπολογίσουμε τις ψήφους των Ευρωπαϊστών στα κόμματα εξουσίας και τα δεκανίκια τους) απο κάτι παραπάνω απο το 1/3 των πολιτών. Το γεγονός επομένως ότι, όπως έδειξε σχετική δημοσκόπηση,[4] το 75% των πολιτών είναι εναντίον του Μνημονίου, φανερώνει πως το μεγαλύτερο τμήμα της αποχής/άκυρου εκφράζει συνειδητή απαξίωση όχι μόνο του Μνημονίου αλλά και αυτού που περνά για «πολιτική». Tο ίδιο έδειξαν και οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις για την επέτειο του Πολυτεχνείου που πήραν σαφώς αντι-Χουντικό χαρακτήρα, γι’ αυτο και η Χούντα προσπάθησε να τις συντρίψει με χημικά και δακρυγόνα.
Συμπερασματικά, μόνο ένα δημοψήφισμα, (όχι βέβαια Χουντικό!), θα μπορούσε να νομιμοποιήσει τα μέτρα ―ούτε καν οι εκλογές που θα στόχευαν απλά να παγιδεύσουν πάλι το εκλογικό σώμα σε ψευτο-επιλογές μεταξύ Μανολιών με διαφορετικά ρούχα...
ΥΓ. Σε άρθρο μέλους του ΚΣ της ΚΝΕ (Ριζοσπάστης, 14/11/2010) η ανάλυσή μου για την κρίση και την εναλλακτική λύση «τσουβαλιάζεται» μαζί με άσχετες ή και σαφώς ρεφορμιστικές αναλύσεις με τις οποίες κονταροχτυπιέται. Εάν η άποψη αυτή εκφράζει τη γραμμή του κόμματος, τότε, θα πρόκειται για σαφή (και θλιβερή) διαστρέβλωση των απόψεών μου. Όσον αφορά στο ερώτημα αν είναι δυνατόν συνεργάτες αστικών εφημερίδων να εκφράζουν μια συνεπή αντικαπιταλιστική γραμμή θα έπρεπε ο συντάκτης καλύτερα να ρωτήσει τον …Μαρξ για αυτό!
--------------------------------------------------------------------------------
[1] Βλ. Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ, (Γόρδιος, Νοέμ.2010), κεφ.10.
[2] Βλ. «αυτο-συνέντευξη» Γ. Γραμματικάκη, Κυριακάτικη «Ε» (7/11/2010).
[3] Βλ. τρέιλερ για την αποψινή εκπομπή της ΕΡΤ, «Στην υγειά μας».
[4] Βλ. δημοσκόπηση Γιάννη Μαυρή για το κανάλι «ΣΚΑΪ».
Ετικέτες Πολιτική-ανάλυση
